Arquivo da categoría: As Terras do Nordés

Ferrolterra, Trasancos, Eume e Ortegal

Honduras: batalla pola dignidade

Poblicado o por
Resposta

O vindeiro martes 2 de marzo ás 20 horas, tócame presentar na Sala Audiovisual (3º andar) da Biblioteca Central de Ferrol – na Praza de España – á amiga e colaboradora de Fuco Buxán, María Castro Serantes. Cooperante española e que vive en primeira persoa todo o proceso dese golpe de estado que se vén dando en Honduras.

Este país centro americano pasou xa a un terceiro plano nas noticias dos nosos medios de comunicación. O aval dado pola Secretaria de Estado dos EEUU, Sra. Hilary Clinton, aos golpistas – que entre eles tiveron a desfachatez de facer unha eleccións baixo as ameazas militares á poboación (e só un 25% foi a votar) – foi secundado de facto por unha boa parte da Comunidade Internacional, especialmente, desde a Unión Europea, que basicamente, o consideran un asunto interno dos propios intereses de Washington.

É obvio que hai un intento de restablecer a hexemonía norteamericana en toda América: golpe de estado en Honduras, bases militares ianquis en Colombia, ocupación militar de Haití… Que será o próximo?

Debemos mirar con moita preocupación os ataques – que a dereita radical e os sectores máis conservadores do partido demócrata dos EEUU – están dando aos procesos democráticos. Van dirixidos contra o conxunto dos pobos latino – americanos, incluída Brasil; sendo ademais, esta última que pode desbancar a tradicional hexemonía norteamericana.

A proxección do documental “Honduras: la batalla por la dignidad” e o coloquio con María, serán indubidablemente de sumo interese, xunto a unha pinga contra o esquecemento.

Solidariedade co pobo hondureño e os seus movementos sociais que loitan polo establecemento dunha verdadeira democracia, sen tutelas militares nin estranxeiras. Solidariedade con Honduras Democrática.

A responsabilidade dos traballadores de Megasa

Poblicado o por
Resposta

Onte pecháronse vintecinco meses de conflito, e ábrese unha nova etapa coa aprobación do novo Convenio Colectivo e o acordo coa Empresa para a aplicación do Expediente de Regulación de Emprego; este último está xa na man da Autoridade Laboral a súa definitiva resolución. Na prensa hai un resume que podedes ler aquí.

A xente necesitaba tranquilidade ante o panorama de crise social que vivimos no país, pero ao mesmo tempo un acordo de convenio razoable. E dentro do contexto no que nos movemos, este está por riba das expectativas inicialmente pensadas.

Obviamente, hai cousas tanto no Convenio – que con caracter retroactivo aplicarase desde o 2008 até o 2011 – que gustan máis ou gustan menos, e tamén na proposta modificada de ERE que finalmente chega á Autoridade Laboral, pero, globalmente e un bó acordo.

Atrás deixamos dous anos e pico de conflito social, ten tamén custes persoais e sindicais, pero as cousas teñen o seu propio devir. As situacións ao longo de todo este tempo foron moi cambiantes. Con momentos bos e moi malos, pero a unidade dos traballadores e a unidade de acción dos sindicatos representados no Comité (UGT con sete delegados, CCOO con dous delegados), foron determinantes para chegar a porto.

Unha vez máis, quedou amosado que o maior capital de que dispón Megasa Siderúxica S.L., corazón do Grupo Megasa, son os seus traballadores.

Fuco Buxán e “O Segredo da Frouxeira”

Poblicado o por
Resposta

Este xoves o Teatro Jofre de Ferrol estaba ó completo (ver fotos). Non cabía ninguén máis. Era a estrea do documental “O Segredo da Frouxeira”; un proxecto común que desde a Asociación Cultural Fuco Buxán e os amigos da Asociación de Memoria Histórica Democrática e da Fundación 10 de Marzo, tíñamos unhas grandes ganas de ter consumado.

Este documental magnificamente realizado polo amigo Xosé Abad – e acompañado na fotografía por Suso Bello, na montaxe por Sandra G. Rey, na produción por Héctor Diéguez, na música orixinal por Marcelino Galán, a voz solista é Estíbaliz Espinosa e o son foi a cargo de Zen Audio Pro – relata a represión fascista no antigo Concello de Serantes (hoxe integrado no de Ferrol) en 1937 que acabou cos asasinatos do seu alcalde republicano Alejandro Porto Leis e os tres amigos que o ocultaron até que os catro foron “paseados” na Praia da Frouxeira (Valdoviño): Modesto del Río Polo, Jesús Miño Loureiro e Avelino Landeira Maneiros .

Reconstrúe a vida destas persoas boas, e tamén das súas familias. Os fascistas non contentos cos asasinatos, propagaron infamias sobre eles, e conseguiron afastar aos propios familiares uns doutros, sementando dúbidas sobre eles. O documental é unha achega á verdade histórica, pero tamén á reagrupación destas familias que dobremente pagaron a envexa e a barbaridade do franquismo.

A proxección, desde os primeiros minutos, encheron ao auditorio dunha forte carga emocional, e que a duras penas logramos conter a bágoas. A baixeza falanxista, as testemuñas, a confesión – cuxo orixinal atópase no Arquivo Militar de Ferrol – conseguida baixo tortura e asinada coa propia sangue de Porto Leis, o roubo dos bens dos represaliados, as vidas frustradas dos fillos…

Como o documental conta co apoio de diversas Institucións, entre elas a propia TVG, é de esperar que pronto chegará ao público galego. Tamén colaboraron os Concellos de Ferrol e da Coruña e a propia Deputación. Sexa pola tele ou directamente a través do DVD non volo perdades, paga a pena. Os figurantes son membros do grupo ferrolán Bartoleta Teatro e da propia Fuco Buxán.

Non é a primeira vez que Xosé Abad participa nun proxecto con  Fuco Buxán, leva xa moito tempo colaborando coa nosa revista “Razón Socialista”, así como na homenaxe galega a Isaac Díaz Pardo. Grazas Xosé, polo teu compromiso e profesionalidade.

Sarille: entre a novela histórica e a memoria antifranquista

Poblicado o por
Resposta

Sarille_foto

Xosé Manuel Sarille estará dentro dunhas horas – este xoves 29 – na Galería Sargadelos de Ferrol. Invitado pola Asociación Cultural Fuco Buxán, vén a presentar a súa novela “Polos fillos dos fillos” (Candeia Editora). O acto celebrarase a partir das 20 horas, previamente, será entrevistado por diversos medios de comunicación da cidade ferrolá.

A novela é unha recreación da represión que os galegos sufrimos nos anos máis escuros da ditadura franquista. E esa etapa de consolidación do réxime nos anos corenta e cincuenta, onde toda esperanza desaparece coa derrota da Segunda República na Guerra Civil española. É tamén a recuperación da historia da súa propia familia, grazas ao cal o autor arma toda a trama da novela; e tamén a historia da represión en Castroverde (Lugo) desde os primeiros momentos do golpe de estado e as ansias de liberdade asasinadas dunha poboación labrega simpatizantes da esquerda, do partido socialista e demais partidos progresistas.

É esta unha historia ben construída, densa e comprometida cunha realidade crúa, pero, que ao mesmo tempo, resulta ser unha novela histórica, pero, tamén de recuperación e de reivindicación da memoria democrática do noso pobo, de recoñecemento ás vítimas do fascismo español.

A vantaxe que teñen os libros é que a cada cal permítese facer a súa propia lectura, pero podo asegurar que vexo nesta novela de Sarille esa prosa incisiva, comprometida a cada parágrafo e completa da mellor literatura de Saramago. Aínda que doutro xeito, por momentos teño a mesma sensación de cando lin o “Ensaio sobre a cegueira” (Editorial Caminho).

Sarille non ten o apoio mediático de moitas das grandes firmas literarias do noso País. Estamos ante unha persoa libre nas súas opinións e iso non gusta ao poder, sexa cal sexa este. De feito, na etapa xustamente anterior na Radio Galega, foi apartado da tertulia nocturna porque era crítico coas formas de facer desde o BNG co – gobernante. E todos somos coñecedores da súa militancia nacionalista e compromiso social.

O que si podo asegurar é a súa calidade literaria, a nivel de calquera dos grandes da literatura galega. Este xoves temos unha ocasión para escoitalo, e tamén, para facernos coa súa novela. Que como di nela: para cambiar o mundo, cómpre ler.

Vémonos alí, na Galería Sargadelos de Ferrol, ás 20 horas.