Bos propósitos

Durante décadas foi a esquerda, sobre todo o PSdeG, quen deseñou a cidade, pero foi unha construción ás apalpadas e a medias. Isto obríganos a repensar un novo programa, alén da xestión inmediata do Concello. Así, a política municipal debe ser un proxecto asumido por todo o corpo social, estimular iniciativas, despertar ilusión e o sentimento de pertenza, para así dar resposta á necesidade da xente de superar a crise que padece Ferrol.

As tarefas son múltiples. Debemos facer as nosas achegas á oportunidade que se abriu desde o 24 de maio no eido local. Trátase de ir alén dun simple espellismo, trátase dunha ruptura co pasado que ten ao concello como base dun cambio, onde todas as esquerdas deben mudar e ofertar un novo discurso, cunha nova praxis política. A maioría da cidadanía seguiremos a colaborador na construción deste Ferrol que necesita insertarse na nova realidade.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/bos-propositos/20151231003840142486.html

Redes de esperanza

Hai dez días o sociólogo Manuel Castells presentaba a segunda edición do seu libro “Redes de indignación e esperanza”. Un estudio das diversas primaveras, do 15M e das súas respostas á alienación desta crise tan oportunista. É certo que as esquerdas clásicas, tanto política como sindical, están atrapadas polo seu compromiso cun pacto social que as dereitas xa non consideran necesario. Aí está o golpe da banca alemá contra o pobo grego e o seu referendo.

Pero, a superación dos medos por parte da xente, obriga as institucións a cambios de fondo. Aí están as novas redes e movementos sociais, que hoxe ocupan o papel central que antes tiñan sindicatos e partidos. A loita fundamental é a batalla por conformar un novo xeito de pensar, e a coacción -incluída a “lei mordaza”- non pode garantir a supervivencia das vellas hexemonías sen consenso social.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/redes-esperanza/20150730013357130435.html

Elegancia

Nos últimos tempos os partidos políticos están dando cursos de comunicación aos seus cargos públicos. Máis, deberan implementar esa formación cuns consellos de elegancia política, xa que todo non é pose, nin se soluciona con ter tres periodistas de man.

Así, se prometes gañar unhas eleccións case con maioría absoluta e non sacas nin a metade, tes que asumir a responsabilidade dentro e coa cidadanía. Se quen estivo contigo asume responsabilidades que ti non queres asumir, debes dar as grazas pola súa lealdade. Se che critican os que antes estaban, non os podes acusar alegremente e se o fas, xulgado, luz e taquígrafos.

En resumo, nese manual de elegancia deberan ensinar que sempre hai que cumprir coa palabra dada, e que en política só hai un xeito de asumir responsabilidades: conxugando, en primeira persoa, o verbo dimitir. O demais é xogar ás agachadas.

Enlace web @DiarioFerrol

Indiferentes

Vivir significa tomar partido. Non poden existir quen sexa soamente estraño á cidade. Quen realmente vive non pode non ser cidadán, non tomar partido. A indiferenza opera con forza na historia. Opera pasivamente, pero opera. É a fatalidade, aquelo con que non se pode contar, é a materia bruta que se rebela contra a intelixencia e a estrangula.

O que ocorre non ocorre tanto porque algunhas persoas queren que iso ocorra, senón porque a xente abdica da súa vontade. Os feitos maduran, sen ningún tipo de control e os destinos dunha época son manipulados polas visións estreitas, as ambicións e paixóns persoais.

Pero, ninguén culpa á súa propia indiferenza. A maioría, prefire falar do fracaso dos ideais. Rechazan así calquera responsabilidade. Pido contas a cada un por como desempeñan o papel que a vida doulles e sobre todo polo que non fan. Antonio. Gramsci.

Enlace a Diario de Ferrol.

Os tempos son chegados

 

As pasadas eleccións europeas do 25 de maio de 2014 mudaron radicalmente o panorama político, facendo ao conxunto dos partidos reféns das súas desidias ou debilidades. Hoxe, ninguén, pode dicir que ten asegurado o seu futuro. A derrota da dereita fronte a esquerda e a irrupción de Podemos, abren unha perspectiva política onde o futuro está por escribir. Nada é xa imposible.

temposEn Galicia hai que contabilizar, entre os perdedores, a un coñecido xornal que apostaba polo PP, dándolle ao PSOE algún regalo envelenado. Aquel, que nas últimas autonómicas –a diferenza do acontecido nas europeas- axudaba a AGE evidenciando as eivas dos socialistas e do BNG, para consolidar a maioría de Núñez Feijóo,

Como reflexión inicial, é evidente que imos a unha crecente mobilización social, porque os recortes van seguir sendo impostos dende a UE de Merkel, nesa aposta de usar a crise como escusa para desmontar o Estado de Benestar. Pero, tamén, vemos como a maioría da poboación non está, aínda, disposta a ir a unha ruptura, pero si usan o seu dereito ao voto para romper un sistema político esgotado e que visualmente vese na abdicación de Juan Carlos I. Primeira resposta política á crise de lexitimidade, aberta polos cidadáns o 25 de maio, por parte dos Poderes públicos.

Así, hai catro elementos centrais nos resultados electorais do 25 de maio:

a) A xente non está disposta a seguir sufrindo a crise económica e menos a ter un futuro de miseria e reclama unha saída progresista. A xente está farta duns recortes que pagamos sempre os mesmos. Oiremos con moita máis insistencia a suposta necesidade dun “goberno de concentración”.

b) A reordenación da España plural esixe avanzar decididamente a unha formulación plenamente federal do Estado, onde as nacións e pobos que a conforman teñan pleno recoñecemento dos seus dereitos nacionais. Unha suma positiva de todas as nosas potencialidades para saír da crise.

c) A situación sofrida pola monarquía parlamentaria vén dada polos escándalos xudiciais e a súa incapacidade de enfrontarse á degradación política e social, dun sistema do que é a súa máxima expresión institucional. Reabre, polo tanto, a necesidade dunha nova lexitimidade democrática para a xefatura do Estado, sendo a canle natural a república.

d) Por último, o sistema de partidos tanto a nivel estatal como o que, en principio, xurde das eleccións autonómicas do 21 de outubro de 2011 fai augas por todos os lados.

O partido socialista móvese nunha imprescindible refundación ou unha implosión por ausencia nas loitas sociais. As primarias “á galega” para elixir ao secretario xeral evidencia a necesidade dun novo tempo, pero tamén a “ruptura do aparato de Ferraz”, que incapaces de pechar filas tras a presidenta andaluza presentan como principal candidato a Pedro Sánchez, pero tamén ábrenlle a porta ao actual secretario xeral do Grupo Parlamentario, Eduardo Madina. Probablemente sexa a candidatura de Alberto Sotillos a máis interesante, por apostar por un xiro real á esquerda e pola refundación do PSOE.

Acrise…JJVeigaO proceso federal está a tapar a situación do PSdeG e os retos que debe afrontar. Entre eles, debe decidir unha nova relación co PSOE: a) Pasar de ser a “Federación Gallega” a un verdadeiro partido nacional galego, e non por cuestión “nacionalista”, senón por simple necesidade de “facerse maior de idade” e asumir integramente os seus destinos. b) Artellarse alén dunha simple suma de proxectos municipais, para ter unha visión colectiva de nación galega. c) Superar a estrutura provincial -que permítelle unha maior interferencia a Ferraz nos asuntos do PSdeG- para recuperar unha plena organización comarcal, máis axeitada ao noso país e d) Ser a voz, e a ferramenta, dos máis desfavorecidos, das clases traballadoras e dos sectores máis dinámicos das clases medias; sabendo que a pluralidade na esquerda será o habitual e sabendo da necesidade de conformar unha nova alianza histórica, que modifique o sistema político, substancialmente nun sentido postcapitalista e cívico-republicano. É dicir, credibilidade e militancia.

Publicado no nº 36 de Razón Socialista, revista presentada pola Asociación Fuco Buxán, no Ateneo Ferrolán, o venres 27 de xuño de 2014.