Acerca de Manuel Cendán

Teño unha enfermidade incurable, son un soñador / I've an incurable illness, I'm a dreamer. https://manuelcendan.com

Entre aplausos

Estes días de confinamento, cando ademais non tes máis compaña que a túa sombra – e suponse que Ferrol ten un vinte por cento de vivendas cun so ocupante – e se evitas as televisións xeneralistas privadas, que parecen necesitar recrearse nas cifras de vítimas e no sufrimento, a vida vai pasando entre os aplausos de cada tarde, ás 20 horas. Na miña rúa precedidos polo son dunha especie de trompeta ou corno, que fai as veces de “chamada á oración”, desde un minarete de ocasión.

O tempo parece detido e os debates sobre o que vai pasar para o vindeiro día 27 coa saída á rúa dos menores, ou coas pautas que imos ter para o posterior desconfinamento progresivo e a poucos, realmente non acouga as incertezas, senón que parecen o preludio dun novo tempo que ameaza con sacarmos deste mal letargo que padecemos, pero que pola contra supón a hibernación dos nosos sentires trastornados e revoltos.

Unha das primeiras cousas que deberemos facer é ir superando os nosos propios medos. A un posible contaxio ou a quedar desatendidos ante unha recesión económica que moitos xa dan por feita, profunda e de longo prazo. Quizais, por estas cousas – e dito con todo respecto para as vítimas e familiares – o mellor tributo aos que xa non están, sexa agarrarnos á vida con todas as forzas que teñamos como sociedade e como comunidade. De aí, a necesidade, tanto de reforzar a sanidade pública e o seu persoal, como a dun liderado forte por parte das diversas administracións, comezando polas máis próximas á cidadanía, como son os concellos e as súas entidades cidadás de referencia.

Así, outra proba de fogo teremos nos próximos meses, coa nosa capacidade de reparar os danos morais e materiais, que o Covid 19 deixa fondamente nestas nosas feridas abertas. Haberá que poñer baixo boa sombra aos oportunistas e “santificadores” da dor e do medo, e o resto – a inmensa maioría da xente – superar as angustias, sumar esforzos e poñer en primeiro término, de verdade, aqueles vellos valores de igualdade, liberdade e solidariedade.

Xuntos

Fotografía vía Diario de Ferrol.

A xunta de voceiros de Ferrol está servindo para unir esforzos e chegar a acordos, que redundan en beneficio da cidadanía. Lonxe do ruído das altas esferas políticas, cada quen está a poñer o mellor do seu para facer xuntos este camiño nesta situación que, seguramente, proseguirá varios meses, aínda que o estado de alarma sexa anulado. Hai incertezas para o futuro próximo pero todas e todos xa temos asumido que isto aínda ten percorrido.

O área de benestar social, encabezada pola concelleira Eva Martínez, é agora a prioridade en Ferrol. Asistir á xente máis necesitada e a aquelas familias, que – van sumándose – nun incesante goteo, necesitan do arroupe de todos. Dar liquidez ás pequenas e medias empresas, así como aos autónomos, axilizando os pagos do Concello, son os eixos sobre os que traballan as catro forzas políticas que conforman a actual corporación, así como novas medidas que virán tomadas por consenso.

Do mesmo xeito que se fala dun plan de reconstrución económico e social do país, debería ser máis doado falar dun gran acordo, orzamentos incluídos, polo conxunto das vinte e cinco concelleiras e concelleiros de Ferrol. Claro que algúns deberán illarse dese ruído e desas consignas partidarias que buscan combater ao goberno Sánchez, en vez de ir contra os efectos na nosa saúde e na nosa economía do Covid-19.

Pero, en Ferrol – como en cada concello – as cousas son moito máis simples, é impensable non arrimar o ombro. Se unha cousa ten esta pandemia é que a temos tan cerca, que está a carón ou dentro da nosa propia casa. Non hai escusa. Seguro que o alcalde Ángel Mato está traballando por un gran acordo por Ferrol, hoxe non hai maior proxecto de cidade que saír e para ben desta situación, xuntos, sen deixar a ninguén atrás.

Somos comunidade

É evidente que a cidadanía foi asumindo a extraordinaria situación que provoca a pandemia do coronavirus. Pasados uns primeiros intres de desconcerto, o día a día está dentro da “normalidade”. Realmente, as incidencias – tanto en Ferrol como no resto de concellos da nosa comarca – son irrelevantes. Hai conciencia, e polo xeral mantense a corentena, agás nos casos de ter que ir ao traballo ou por unha necesidade perentoria.

É evidente que cando pase a situación de alarma haberá que facer autocrítica por tantos anos de recortes, de privatizacións e de fomento do individualismo máis vulgar, porque se por algo aguantamos é por poñer o comunitario por riba das cousas privadas. Como exemplos desto último, na nosa cidade, temos esa sobre carga de traballo que están a desenvolver a nosa sanidade pública (Complexo Hospitalario Arquitecto Marcide), os servizos sociais de Ferrol, protección civil, as forzas de seguridade, servizos de limpeza, alimentación e un longo etc., que son os que garanten a continuidade da vida.

Mentres, en altas instancias políticas, mediáticas e empresariais, hai quen entrou en pánico e acaba de decretar bater a Pedro Sánchez. Non queren mirarse no seu propio espello, asumir as súas responsabilidade no deterioro do público por fomentar negocios privados, e non fan máis que entorpecer e propagar bulos.

Pero, agora toca pasar esta – a sen dúbida – a maior crise deste país desde a primeira metade do século pasado. Non somos soldados, pero si unha cidadanía responsable e solidaria coa súa sociedade e co seu tempo. Ánimo, vémonos nas xanelas ou neses supermercados convertidos nas novas prazas urbanas…

Coronavirus

Nesta situación tan extraordinaria, a percepción da realidade é moi sesgada porque deriva directamente das circunstancias de cada quen, e aquí nin axudan as redes sociais nis as televisións, que móvense entre a versión oficial ou no tremendismo que busca – irresponsablemente – complicar aínda máis as cousas.

O certo é que hai realidades paralelas e contraditorias. Fronte ao “quédate na casa”, está a da industria privada que non para, aducindo que considera esencial seguir aberta para manter viva a economía. E, seguramente, aproveitarán as novas medidas do Goberno (agora que haberá fondos públicos), para querer impoñer regulacións de emprego sen ningún tipo de negociación nen melloras.

En medio, moitas traballadoras e traballadores co estrés de estar confinados ata a hora de marchar ao seu traballo diario, temendo ser infectados e que ademais, pola porta de atrás, veñan recortes ao seu nivel de vida.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/coronavirus/20200318200141277352.html

Os custes da electricidade

Onte, diante da Delegación do Goberno na Coruña, concentrábase o sector electrointensivo, que leva algúns anos con problemas estruturais, polo excesivo custe da electricidade, principal materia prima destas empresas.

Evidentemente, por moito que se espere que o recibo das tarifas – tanto para a industria como para os particulares – vaia a reducirse pola entrada masiva das novas enerxías renovables, o certo é que a xente non pode esperar a ver si iso vai ser así ou si o actual oligopolio eléctrico volverá ás andadas e farán o que queiran neste mercado refén que hoxe é España.

Hai empresas que xa adaptaron a súa produción aos custes eléctricos reducindo emprego. As “Alcoas”, e outras grandes industrias similares, necesitan un trato específico e que non dane os intereses do resto das empresas. En calquera caso, é necesario discutir que tamaño de sector público eléctrico queremos para este país.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/custes-da-electricidade/20200311215333276756.html