Acerca de Manuel Cendán

Teño unha enfermidade incurable, son un soñador / I've an incurable illness, I'm a dreamer. https://manuelcendan.com

Os bancos de Armas

Durante anos tivemos, na praza de Armas, aquela extravagancia que ameazaba derrubarse e que, ao mesmo tempo, era o teito do aparcadoiro. O curioso é que houbo un tempo en que pasaba por unha suposta modernidade. O certo foi que en 1951 sacaron o obelisco de Churruca, que marcaba a altura máxima de construción urbanística en Ferrol, para así dar franco de ría ao feísmo e á especulación en toda a cidade.

Houbo un grupo de presión local que logrou condicionar á maioría dos alcaldes, elixidos na etapa da restauración democrática; eles tutelaron a política municipal no acontecer da praza e da Magdalena, durante décadas. Recentemente, houbo quen quería apropiarse dela como buque insignia da súa xestión municipal. Pero, resulta que os bancos non cumpren a normativa oficial. Así que serán reformados e sumaranse un maior número de bancos axeitados á mobilidade e a unha praza histórica que é de todas e de todos.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/os-bancos-de-artmas/20200707232831284168.html

Á expectativa

Recoñezo que todas e todos estamos á expectativa, pero – realmente – non é polas vindeiras eleccións autonómicas do doce de xullo, senón pola evolución dos posibles rebrotes e novos contaxios polo Covid-19. E, quizais, por iso haxa un aumento do uso das mascarillas.

Así, o único ambiente electoral en Ferrol, vén dado polas colas momentáneas que fórmanse no acceso a Correos, onde moita xente está a exercer xa o seu dereito ao voto. Unha estampa máis desta “estraña” campaña autonómica, en plena desescalada, decretada polo actual presidente da Xunta de Galicia, ao que lle vai mellor as enquisas que a súa axenda electoral.

Iso si, tivo tempo para culpar dos posibles rebrotes aos Concellos, cando estes están sós, neste baile de máscaras que son as nosas rúas. Mentres, a Xunta pecha camas de hospitais ou négase a reabrir os centros de maiores. En fin, “nova normalidade” pero vellas teimas.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/a-expectativa/20200630225430283782.html

Embigos

O acontecido este sábado na rúa Pardo Bajo en Ferrol, pero tamén en moitas localidades galegas, é síntoma de cousas que están pasando desde a supresión do estado de alarma. Amosa, de xeito claro, que ninguén está ao mando en Galicia na verdadeira desescalada. Os concellos fan o que poden, mentres o presidente Feijóo está – como hai meses – unicamente á campaña electoral, máis porque se hai que reprimir determinados comportamentos sempre é impopular en período electoral.

Agora que o “papel de malo” corresponde á Xunta de Galicia que sexan as policías locais ou as asociacións de hostaleiros quen asuman unhas tarefas para as que non están preparadas, cando ademais o caldo de cultivo foi a rebelión que, desde o primeiro momento, houbo nos ultras e na dereita para boicotear ao Goberno de España. O certo é que a mensaxe que transmitiron foi ben clara: o comunitario non importa, só o embigo de cada quen.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/embigos/20200623232013283323.html

Xuntos

Fotografía vía Diario de Ferrol.

A xunta de voceiros de Ferrol está servindo para unir esforzos e chegar a acordos, que redundan en beneficio da cidadanía. Lonxe do ruído das altas esferas políticas, cada quen está a poñer o mellor do seu para facer xuntos este camiño nesta situación que, seguramente, proseguirá varios meses, aínda que o estado de alarma sexa anulado. Hai incertezas para o futuro próximo pero todas e todos xa temos asumido que isto aínda ten percorrido.

O área de benestar social, encabezada pola concelleira Eva Martínez, é agora a prioridade en Ferrol. Asistir á xente máis necesitada e a aquelas familias, que – van sumándose – nun incesante goteo, necesitan do arroupe de todos. Dar liquidez ás pequenas e medias empresas, así como aos autónomos, axilizando os pagos do Concello, son os eixos sobre os que traballan as catro forzas políticas que conforman a actual corporación, así como novas medidas que virán tomadas por consenso.

Do mesmo xeito que se fala dun plan de reconstrución económico e social do país, debería ser máis doado falar dun gran acordo, orzamentos incluídos, polo conxunto das vinte e cinco concelleiras e concelleiros de Ferrol. Claro que algúns deberán illarse dese ruído e desas consignas partidarias que buscan combater ao goberno Sánchez, en vez de ir contra os efectos na nosa saúde e na nosa economía do Covid-19.

Pero, en Ferrol – como en cada concello – as cousas son moito máis simples, é impensable non arrimar o ombro. Se unha cousa ten esta pandemia é que a temos tan cerca, que está a carón ou dentro da nosa propia casa. Non hai escusa. Seguro que o alcalde Ángel Mato está traballando por un gran acordo por Ferrol, hoxe non hai maior proxecto de cidade que saír e para ben desta situación, xuntos, sen deixar a ninguén atrás.

Publicado no Diario de Ferrol o 17 de xuño de 2020:

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/xuntos/20200617003603282879.html

Entre aplausos

Estes días de confinamento, cando ademais non tes máis compaña que a túa sombra – e suponse que Ferrol ten un vinte por cento de vivendas cun so ocupante – e se evitas as televisións xeneralistas privadas, que parecen necesitar recrearse nas cifras de vítimas e no sufrimento, a vida vai pasando entre os aplausos de cada tarde, ás 20 horas. Na miña rúa precedidos polo son dunha especie de trompeta ou corno, que fai as veces de “chamada á oración”, desde un minarete de ocasión.

O tempo parece detido e os debates sobre o que vai pasar para o vindeiro día 27 coa saída á rúa dos menores, ou coas pautas que imos ter para o posterior desconfinamento progresivo e a poucos, realmente non acouga as incertezas, senón que parecen o preludio dun novo tempo que ameaza con sacarmos deste mal letargo que padecemos, pero que pola contra supón a hibernación dos nosos sentires trastornados e revoltos.

Unha das primeiras cousas que deberemos facer é ir superando os nosos propios medos. A un posible contaxio ou a quedar desatendidos ante unha recesión económica que moitos xa dan por feita, profunda e de longo prazo. Quizais, por estas cousas – e dito con todo respecto para as vítimas e familiares – o mellor tributo aos que xa non están, sexa agarrarnos á vida con todas as forzas que teñamos como sociedade e como comunidade. De aí, a necesidade, tanto de reforzar a sanidade pública e o seu persoal, como a dun liderado forte por parte das diversas administracións, comezando polas máis próximas á cidadanía, como son os concellos e as súas entidades cidadás de referencia.

Así, outra proba de fogo teremos nos próximos meses, coa nosa capacidade de reparar os danos morais e materiais, que o Covid 19 deixa fondamente nestas nosas feridas abertas. Haberá que poñer baixo boa sombra aos oportunistas e “santificadores” da dor e do medo, e o resto – a inmensa maioría da xente – superar as angustias, sumar esforzos e poñer en primeiro término, de verdade, aqueles vellos valores de igualdade, liberdade e solidariedade.