
Ceuta

Novamente, as incapacidades do PP para asumir as súas obrigas institucionais, buscando a quen culpar dos seus fracasos na xestión. Isto foi así nas riadas e nos incendios forestais e, agora, en Ceuta. Nesta cidade, na práctica, houbo que artellar un “155 brando” para que o Goberno de España asumira desde o principio a resposta.
Os dirixentes do PP e Vox negáronse a pechar filas co Goberno de Sánchez, na crise de Ceuta. Apostaron por sumarse á confrontación contra España promovida por Trump, Netanyahu e Meloni. En calquera caso, o acontecido é o fracaso da política migratoria imposta polas dereitas ao conxunto da UE, que descansa o control fronteirizo en países veciños que non respectan os dereitos das persoas.
Levamos oito anos de normalización do acoso ás esquerdas e a Pedro Sánchez. Estamos asistindo á repetición dos erros da CEDA a prol do ascenso da ultradereita. As convocatorias contra o goberno de España promovidas polo PP ten como único beneficiario a Vox e grupos máis radicais.
En Ferrol, vimos como nas redes sociais os ultras impoñían o seu relato contrario á convivencia democrática. Hai unha gran preocupación de amplos sectores de veciños migrantes, que vense obxectivos dos seus odios.
Porto da Ilustración
Imaxe
Apuntes de verán
Neste verán do vinte e seis hai cousas que seguen a pasar. Estamos enchidos dunha necesidade de desconectar da realidade imposta, de prescindir de tantas cousas que sóbranos e non dar por acreditado nada que poida facer variar ese rumbo da nosa vida, que por un intre consideramos baixo control.
Incluso para aqueles que xa lonxe quédanos as vacacións e estamos de volta ao noso traballo, este último parece máis laxo. Cunha necesidade de que as horas fichadas pasen pronto, para volver a esas outras que procuramos ocupar coa nosa xente. Acaso hai algo máis liberador que un viño e un pincho coa túa parella, nun tempo que non conta porque non se consume, como nos días de rutina?
A maiores neste mes de agosto, un tira – como non podía ser doutro xeito – dos libros que está por ler. Na miña mesa está a tradución ao galego de Medulia Editorial de Gabriel García Márquez: “Crónica dunha morte anunciada” e xa comezada a novela, antinovela ou contranovela de Julio Cortázar, “Rayuela”, que un pode ler deseguido a versión curta, até o capítulo 56 ou aceptar o xogo do autor e ir saltándoos (como propón no seu taboleiro de dirección), ata completar os 155. E así seguimos á espera das anunciadas choivas.
https://diariodeferrol.elidealgallego.com/opinion/2026-08-22/apuntes-de-veran-874853.html

