Vai para oito anos que comezaron as obras de remodelación da Praza de España de Ferrol e aínda queda un bo treito antes de que, a que sen dúbida é un dos lugares máis emblemáticos da cidade, volva a poder ser ocupada e humanizada polo uso diario dos cidadáns.

Se ben é certo que no mandato de Xaime Bello e Amable Dopico empezan o que son as obras dentro da Praza de España, coa retirada da Estatua do Cabalo, feito este último demandado pola cidadanía democrática e amplamente celebrado no seu día; é ben certo, que xa de antes estaba chafada a sorte desta praza. Hai que lembrar que onde hoxe levántase o Edificio Administrativo da Xunta de Galicia e un voluminoso grupo de vivendas privadas de alto nivel, nos anos noventa, o famoso aparcadoiro estaba proxectado no seu solar (de propiedade municipal), con dúas plantas subterráneas. E xunto coas oficinas da Administración Autonómica, ían ir un centro público da terceira idade e falábase tamén dunha residencia universitaria. Aquel solar foi cedido nun pelotazo, dentro dunha xeira de irregularidades urbanísticas causando unha perda patrimonial para a Cidade de Ferrol.

Quizais, visto desde hoxe resulte rechamante, que os que defendíamos o Ben Público – un coñecido grupo de militantes socialistas – tiveramos que sufrir unha denuncia penal por “suposta difamación” e unha proposta de expulsión do noso partido, ambas archivadas finalmente; máis estou convencido de que se fose hoxe, aquel concelleiro de urbanismo denunciante sería cesado, e con toda probabilidade a súa executiva local disolta.

En fin, un bo negocio privado e un mal negocio para o Concello. En calquera caso, o que pretendo dicir é que a planificación da Cidade – que ten que ser a medio e longo prazo e cun amplo consenso político e social – non pode estar hipotecada polos intereses particulares.

Hai que salientar que neste mandato municipal foi positivo que inicialmente se paralizaran as obras, que co apoio da entón Consellería de Ordenación do Territorio – socialista – se rescataran a pesar do alto custe económico, e creo que unha xestión razoable do actual concelleiro de urbanismo, Ánxel Mato, permitirá recuperala dentro do posible e normalizar a vida cidadá neste punto principal da cidade. Outra cousa será o que no futuro poida facerse nela. Probablemente a xestión da actual Corporación sexa para moitos anos, e será outra xeración política quen definitivamente conforme a Nova Praza de España.

É evidente tamén, que o desenvolvemento desta “solución de urxencia”, incluído o uso do subsolo, segue sometida aos avatares do desencontro das esquerdas. A ruptura municipal da coalición entre o Partido dos Socialistas de Galicia e Esquerda Unida representa un fracaso para esta cidade, e nun primeiro término para as formacións locais que están obrigadas a nos representar axeitadamente.

Uns parecen que tarde déronse conta que nove son menos que trece, con serios riscos de enfadar aos seus electores situados máis á esquerda, e que a dereita local traballa pola derrota do actual alcalde, obviamente; e outros, quizais crean que atoparon un xeito de facer valer o seu peso. É evidente que coa actual situación Esquerda Unida amosa que son imprescindibles para a estabilidade política do Concello de Ferrol, e ao mesmo tempo, poden marcar sen pudor as súas diferenzas co Partido Socialista; a peaxe está en que a súa influencia real na gobernanza e nos cambios políticos da cidade é moito menor que nun goberno compartido.

Sigo a pensar, que neste tema, así como o que require un proxecto de esquerda para a nosa Cidade, esixe da unión das tres forzas progresistas de Ferrol; da confluencia de socialistas, esquerdistas e nacionalistas. Aqueles cidadáns que asinamos o chamado “Manifesto a prol dun Goberno de Progreso para Ferrol” en outubro de 2008, seguimos a ter razón. E nas eleccións municipais do 2011 os cidadáns darán o seu veredicto. Igual hai sorpresas.

Publicado no Diario de Ferrol (17-12-2009) e no número 27 da revista Razón Socialista (Segundo Semestre, 2009).