Souto de Leixa: privatización ao pé da casa

En moitas ocasións temos escoitado e reproducido o discurso das organizacións políticas, sindicais e sociais de esquerda en relación á vontade privatizadora dos servizos públicos por parte dos gobernos da dereita. Este discurso, enmarcou desde sempre esta ansia privatizadora, na necesidade do capital financeiro de expandir a súa actividade a aqueles ámbitos da vida que teñen recoñecida a cualificación, na nosa sociedade, de dereitos básicos, como son a saúde e a educación.

Nos últimos anos, con reivindicación e moito esforzo, o dereito á asistencia para todas aquelas persoas que presentan diversidade funcional, ou dependencia, comezou a estar recoñecido, aínda que sen chegar aos niveis que acadaron o dereito á saúde e á educación. Aínda que os servizos criados para atender estas necesidades non chegaron a ser nunca universais, si cubrian as necesidades básicas e teñen convertido aos servizos públicos dos que disfrutamos, nun referente mundial, un modelo a seguir e conquistar por moitos outros países dos distintos continentes.

Este discurso que alertou sempre do perigo das privatizacións, foi moitos veces asimilado mais como un referente a ter en conta, que como unha realidade. As privatizacións, entre outras, da construción e xestión de futuros hospitais e centros de saúde por parte da actual Consellaría de Sanidade, mobilizou miles de persoas e anunciaba un novo tempo onde a protección dos servizos públicos quedaba desconectada. Mais é agora, cos plans de privatización, por vía de urxencia, do centro “Souto de Leixa”,que vemos ao pé da casa que o tsunami privatizador está a piques de varrer todo o noso sistema de protección social.

Ler máis

Rey Varela

Estamos mergullados nunha longa precampaña, a pesar de ser en maio do 2011 as eleccións municipais. Iso tamén marca máis o desacertado que anda o candidato do PP. Necesitado de propaganda acaba de presentar unha proposta, de remodelación dos Cantóns, esencialmente similar á existente no Plan Urban como apunta o concelleiro de urbanismo, o socialista Ánxel Mato.

A maiores dunha peregrina idea de que goberne a lista máis votada, aínda que non teña apoios suficientes…

Ler máis

Jesús Candil

O Plan Ferrol leva dende o ano 2006 incentivando a creación de empresas en Ferrolterra, Eume e Ortegal, nun intento de diversificación e reindustralización tras as sucesivas reconversións. É realmente o único instrumento que comparten diversos axentes sociais, especialmente patronal e sindicatos, maila ao desmarque recente da CIG (que ten bicefalia interna). Entre outras cousas, porque non hai ningunha outra alternativa para a recuperación económica nesta parte do país.

Ler máis

A Praza de España, por fin!

O pasado venres 26 de marzo unha multitude de veciños de Ferrol ateigamos os espazos da nova Praza de España, algo repetido nos días sucesivos. Iso foi unha mostra, máis que evidente, da necesidade que tíñamos de recuperar e rehumanizar este sitio tan singular. Se ben o vento frío e as choivas, xunto co mal tempo político, pretendían que isto non acontecera, as xentes desta cidade puxeron as cousas no seu sitio.

O Alcalde Vicente Irisarri finalmente tivo neste día tres puntos a favor: a propia inauguración, o sobresemento xudicial da súa casa que pecha a campaña de desprestixio que algúns pretendían como vinganza pola actuación de firmeza urbanística da actual Corporación, e curiosamente, o conxunto da oposición quedaron – por sobreactuación – fóra de xogo ó non estar presentes.

O asunto do famoso spa, se ben debe ser resolto con luz e taquígrafos precisamente por unha política de transparencia na xestión municipal, é un elemento secundario. Os catro grupos da Oposición confundiron aos partidos coa Institución municipal e os tempos políticos. A súa obriga era estar na Praza de España. Eles tamén son representantes desta cidade e non sen entende a súa ausencia. Corren ademais o risco de abonar a idea de que non están para sumar e axudar na gobernabilidade de Ferrol.

Esperemos que nun futuro próximo a esquerda plural – socialistas, esquerdistas e nacionalistas- poida dar unha imaxe dun mínimo de coincidencias, e non deixar espazos gratuitos ás dereitas.

O “MANIFESTO” SOCIALISTA DOS NOVE

[*]Queremos manifestar que, como non podería ser menos, partimos dunha completa identificación cos valores e ideas do noso Partido. Simplemente queremos facernos visibles, ir máis alá das nosas continuas intervencións nestas asambleas; que sempre partiron dunha crítica constructiva, pretendendo que a nosa voz formase parte dese ton común que a todos está a definirnos.

Críticas e suxerencias que sempre tenderon a acadar unha maior equidade e transparencia, tratando de evitar aquilo que tantas veces vemos e condenamos noutros partidos. É por todo isto que hoxe “atrevémonos” a dar un paso máis, na liña de facer patente que existen persoas nesta agrupación local, militantes no Partido Socialista e socialistas, dispostas a defender as liñas xerais que veñen determinadas no noso ideario.

Unhas liñas que, en ningunha maneira, comprendemos como coto pechado, ou propiedade só duns poucos. Pola contra, pensamos que estamos a compartir un espazo político, integrador e común, no que todos e todas, sen fisuras, debemos sentirnos incluidos e necesarios; no senso de proceder dese orde político onde as ideas de liberdade, xustiza e futuro mellor estannos a definir como militantes e compañeiros nun mesmo camiño. Unha liña aberta á atención de opinións diferentes e permanente perfección. E do mesmo modo que entendemos que as diferentes forzas deben ter voz, pensamos que o alcalde ten que exercer o liderazgo na sociedade e no Partido.

Así pois, repito, non imos, nin iremos nunca, contra ninguén que defenda unha ideoloxía inscrita na liña das ideas e os valores do Partido Socialista, contra ninguén que leve nos seus actos o modo transparente que nos define como militantes e persoas de esquerdas.

Imos todos camiñando na mesma corrente, pero precisamos que a nosa voz se escoite tamén, do mesmo modo que sempre nos atopástedes dispostos a escoitar e apoiar aos compañeiros e compañeiras elixidos por esta asamblea. E partimos, e partiremos sempre, da lealtade que procede de ser conscientes de estar defendendo o mesmo proxecto, transparente, integrador e socialista.

Se hoxe estamos ante vós e pedindo o voso voto, é porque cremos na presente e futura fortaleza do Partido. E porque, como militantes, desexamos prestar a nosa axuda para levalo ao mellor porto, que será sempre aquel que loite por facer posible a mellora da vida de tódolos cidadáns.

Por todo isto hoxe presentamos esta lista de candidatos ao comité provincial, e facémolo dende a consciencia de que estamos ante un proxecto en periodo de formación, de modo que ao presentar esta candidatura non estamos apartando a ninguén dun posto, xa que éste aínda está baleiro. E hai algo do que temos plena seguridade: se nos deixades e confiades en nós. podemos axudar, porque entendemos que somos tan válidos como calquera outro para facelo.

Constituímos, pois, un grupo de persoas que todos coñecedes, e que non veñen, en modo algún a restar forzas, senón que, pola contra, o noso único desexo e sumar esforzos, contribuír con ideas e ilusión a este proxecto común que a todos nos vai definir.

É por iso que vos pedimos a vosa confianza, do mesmo modo que podedes ter a plena seguridade de que faremos todo o posible para non defraudar o voso recoñecemento e o voso apoio. Tedes a nosa palabra.

[*] Intervención de Rosa Méndez, cabeza da lista dos nove; e que finalmente sacou o 34,4% dos votos da Asemblea do PSdeG – PSOE de Ferrol do xoves 4 de marzo de 2010, ao abeiro da elección de membros para o Comité Provincial da Coruña.