Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

Xoán Gato á dereita

Poblicado o por
Resposta

Os resultados das eleccións municipais do 27 de maio presentaban para Narón un panorama moi interesante, tras a perda da maioría absoluta de Xoán Gato; especialmente cando, en principio, obrigábanlle a mudar as formas políticas a prol dun diálogo permanente cos restantes grupos políticos.

O alcalde naronés, evidentemente, non ten as cualidades políticas nin o talante de Zapatero, e ante a perspectiva dun goberno sen maioría absoluta acaba de pactar co PP. É certo que moitos considerábamos como opción máis razoable a posibilidade dun goberno en minoría con apoio externo do grupo socialista.

Seguir lendo →

Agresión en Mugardos contra o corazón da loita anti Reganosa

Poblicado o por
Resposta

Cartel Convocatoria 300907A media tarde o Comité Cidadán de Emerxencia emitía a súa nota oficial, condenando a agresión que onte, sufriron os veciños da Pedreira e Meá. Como xa sabedes houbo algún descerebrado que fixo estoupar un artefacto no aparcadoiro da Escola de Novás, onde se reúnen habitualmente a Plataforma veciñal contraria á ubicación da planta de gas de Reganosa. O estoupido afectou a dúas vivendas causando diversos danos.

A miña solidariedade cos afectados/as e os compañeiros/as da Plataforma mugardesa.

Resulta cando menos curioso que algúns medios falen deste feito como se fose unha protesta contra Reganosa, cando os seus tanques están a uns 600 metros de distancia, e fose tan só a uns metros da entrada do local onde se reúnen en Mugardos as persoas que loitan contra esa tolemia, e que supón instalar dentro da ría de Ferrol a planta de gas, incumprindo as leis vixentes.

O Delegado do Goberno deixaba a porta aberta á autoría desta agresión. Pero, non teño dúbida que os autores da mesma buscan asustar aos veciños. Non ten sentido adosar un artefacto explosivo a unhas vivendas para protestar contra unha instalación que está moito máis alá, a 600 metros. As autoridades están emprazadas para dar pronto cos responsables desta tropelía e entregalos á Xustiza.

Hai anos que aqueles que son contrarios a Reganosa sofren todo tipo de presións, especialmente a xente máis coherente que como Luz Marina leva desde a fundación do Comité, hai xa oito anos. Meu cariño especial e recoñecemento para esta amiga, que é xa un símbolo popular desta loita democrática. Polo que parece, hai algún tolo que quere dar un toque de atención aos amigos e membros do Comité Cidadán de Emerxencia.

A mellor resposta é participar na manifestación deste domingo contra Reganosa, que como sabedes sae ás 12 do mediodía do Porto de Ferrol. En solidariedade cos afectados, coa Plataforma de Meá, con todas as entidades que participan no Comité.

¡Reganosa fóra da ría de Ferrol!

Nota posterior: a manifestación de hoxe domingo, un gran éxito do conxunto da cidadanía e das asociacións participantes. Ler máis.

Libros para cambiar a vida

Poblicado o por
2

Sembra socialismoTeño a costume de ir mercando libros que sei que non vou ler inmediatamente, como si por algún motivo necesitara eu ter un certo repouso antes de poñerme a lelos. Iso fai que algúns pasen moito tempo inertes na miña biblioteca.

Supoño que forma parte do misticismo que lles teño. A relación do lector/a co libro vai máis alá dunha simple relación instrumental; de algún xeito, forma parte dunha relación físico – psicolóxica.

Tamén teño a costume de mercar aqueles ensaios que atopo dos anos setenta, oitenta e principios dos noventa. Basicamente, produto dos cambios sociais que alumbraron a Transición, os Estatutos e a Democracia en España.

A vantaxe deste ensaios, editados hai xa uns anos, é que che permiten ver a dimensión do retroceso político – ideolóxico que a esquerda experimentou en toda a súa magnitude. O desplome do Muro de Berlín e a globalización neoliberal trouxeron unha hexemonía política e cultural da dereita. Que se ben esta última manifestaba unha certa cautela coa súa voracidade, cre chegado o momento de sentalas base definitivas do seu dominio por varias xeracións. Sarkozy ou países como Polonia son casos claros, aínda que o primeiro vernizado dunha suposta “modernidade” e no caso polaco rexurdindo os seus máis vellos instintos de dominación.

Entre estes libros meus están “Por una alternativa de la izquierda socialista (El C.E.R.E.S. : Un combate por el socialismo)” (Dédalo Ediciones, 1978), cunha introdución de Francisco Bustelo; e a obra de Adam Schaff, titulada “Historia y Verdad” (Editorial Crítica, 1988).

Seguir lendo →

Josu Jon Imaz

Poblicado o por
Resposta

O PP non atopa o seu sitioFaltoulles pouco aos do PP para celebrar a marcha do Presidente do PNV. Seguen nas teses de que cando peor mellor. Centrados nunha política que busca o enfrontamento entre os territorios como base do seu oportunismo político. Fáltalles ambición de país, ou mellor dito, fáltalles ambición democrática para entender a riqueza plurinacional que dá sentido ao término España.

A marcha de Josu Jon Imaz é negativa para a política española. A súa xestión trouxo un pouco de serenidade ao conxunto da política vasca e da loita antiterrorista, tan necesitada de expulsar ás posturas maximalistas que conducen a ningures.

Teño claro que é unha das consecuencias do fracaso do Proceso de Paz, que nos debera ter conducido á disolución de ETA e a normalización democrática. Polo tanto, o Presidente do Euskadi Buru Batzar é tamén unha das vítimas da radicalidade política de aqueles que apostaban polo fracaso do Presidente Zapatero na súa pretensión de pór fin definitivo á violencia política.

A diferenza cos procesos anteriores, por primeira vez na nosa historia democrática, o Goberno lexítimo de España non só tivo que facer fronte a ETA. Senón que o principal partido da oposición apostou claramente por utilizalo terrorismo como arma política e de enfrontamento entre os cidadáns, aínda a costa de romper á sociedade civil.

O PP é culpable de deslealdade cos cidadáns. Os seus intereses electoralistas, o seu rancor pola perda das anteriores eleccións, levounos a alimentar politicamente aos que están contra do Estado de Dereito. ETA creu ver aí o punto débil de Zapatero. Ou obtiñan contraprestacións importantes no proceso ou a dereita española esnaquizaría ao PSOE. Ou iso pensaban.

E no PP que se Zapatero cedía ante a presión da dereita, estarían ás portas da derrota electoral do PSOE. E senón o facía, este sería acusado de colaboración cos terroristas.

Máis os cidadáns sabemos das dificultades da loita contra terrorista. Durante anos perdoamos a todos os Gobernos de España os seus erros, máis non perdoamos a deslealdade do principal partido da oposición na loita antiterrorista, da súa burda manipulación das vítimas de ETA. Por iso o PP está como está. Histéricos por situarse á cabeza da sucesión de Rajoy, histéricos porque, por fin fóra do PSOE, Rosa Díez pretenda competir en españolismo rancio coa dereita.

Efectos Negativos

Non todo está feito para os socialistas. Teñen o risco de non motivar ao seu electorado nas vindeiras eleccións de marzo; e o PP non pode marcar o seu discurso, outra cousa é que desde o PSOE sexan necesarios máis didáctica, máis partido e máis militancia. Foi a España claramente de esquerdas a que votou contra Aznar o 14M, por iso erros como os cometidos en Navarra ou Madrid, senón se corrixen, a poden desmobilizar. E seguro que Solbes sabe que os “técnicos” están para buscar solucións ás demandas da sociedade na súa pretensión de máis democracia e máis igualdade.

Chegou, tamén, o tempo de facer unha análise máis rigorosa do mal chamado Pacto polas Liberdades e da, cando menos excepcional, Lei de Partidos. Entre os efectos negativos están que os socialistas estiveran atados, amordazados e chantaxeados por esta Dereita radical e desleal.

Pero volvendo á orixe deste artigo. Mágoa da marcha de Josu Jon Imaz, porén é lóxico pensar que no PNV as voces sensatas van prevalecer. Son un partido centenario que apostou claramente pola democracia xa na Segunda República, estiveron na loita antifranquista e seguirán na loita contra ETA.

Sigo a pensar que Euskadi e a política española necesitan profundar nese acordo básico entre os socialistas, esquerda unida e o nacionalismo democrático.

Enlace a Vieiros

Enlace a Diario de Ferrol

Traducción ao español

Na Rede de Blogs Socialistas

Dereitos palestinos á sombra do Muro

Poblicado o por
5

Levo un tempo tendo desasistido este blog. A verdade que ando moi liado con Fuco Buxán. Entre a montaxe final do documental que fixemos con ACSUR sobre a ría de Ferrol e a exposición fotográfica “Dereitos palestinos á sombra do Muro”, que leva desde o 30 de agosto no Hotel Araguaney de Santiago de Compostela, e que hoxe pechamos.

Esta é unha exposición traída a Galicia por Fuco Buxán, grazas tamén a ACSUR – Las Segovias, e que ademais, sería imposible sen a colaboración da Fundación Araguaney. A exposición reflicte os efectos do Muro israelí sobre a poboación palestina dos territorios ocupados.

Eu_Isaac_Rosa_V�ctorNovásNa inauguración estiveron Lalán (presidente de Fuco Buxán), Jaber (presidente da Fundación Araguaney) e Isaac Díaz Pardo. E na Conferencia do día 6 de setembro contamos coa presenza de Rosa Méndez (directiva de Fuco Buxán), de Mohamed Safa (OLP), Magali Thill (ACSUR) e do Alcalde de Santiago de Compostela, Xosé Sánchez Bugallo.

O día 30 a xente de Fuco desprazada a Santiago puidemos compartir varias horas con Isaac e pasear pola cidade vella con el. Desde a súa homenaxe en Ferrol non tiveramos ocasión de contar coa súa presenza. De verdade que esta persoa é un verdadeiro patrimonio do conxunto do pobo galego. Persoalmente aproveitei para lle pedir que me dedicara o libro que nós editamos. A dedicatoria é unha autentica pasada, non sei como lla poderei agradecer de por vida. A omito por simple pudor.

E o xoves 6, tamén, e unha vez rematada a conferencia tivemos tempo para coñecer máis de preto tanto ao presidente da Fundación Araguaney como ao propio Alcalde.

A Fundación leva existindo desde hai vintecinco anos. A súa dimensión e a súa profunda raíz no pobo palestino fan dela unha das grandes Institucións que transmiten cultura, solidariedade e aire renovado a prol da liberdade en Galicia. É evidente que Jaber transmítelle toda a súa personalidade. Este tipo de institucións non poden existir senón hai un fondo compromiso coa túa xente, unha auténtica paixón pola túa terra, porque sempre é moito máis fácil adaptarse á sociedade que che dá acollida, que ter a mente e o corazón noutro lado do Mediterráneo, sobre todo con tantos anos de exilio.

E a Safa o coñezo desde hai moitos anos. Foi ao primeiro a quen lle oín falar da palestinidade, de pertencer a Palestina, incluso sen ser palestino. Esa palestinidade de aqueles que nin falamos árabe, nin nunca estivemos alá, pero que entendemos que temos de estar coa causa palestina, simplemente por dignidade fronte á barbarie colonial e a limpeza étnica que no nome do “mundo occidental” fai Israel. Fágovos unha confesión: Safa é o culpable da miña conversión palestina.

Rosa_Magali_Safa_BugalloDe Magali hai que dicir que vén de vivir tres anos en Palestina, e polo tanto, coñece perfectamente e de primeira man a política de humillación e de limpeza étnica que Israel practica coas xentes palestinas. Espero que canto en novembro a exposición veña a Ferrol, tamén nos sirva para que ela veña, entre outras cousas por aquel documental onde vese como unha familia palestina vai vendo tapiada as ventás da súa casa pola construción do Muro fascista.

Non coñecía de preto a Bugallo, recoñezo que me sorprendeu positivamente. Unha vez que remata o acto oficial xa non hai posible asesor que oriente ao político. Senón tes peso específico, na distancia curta acabas por perder. Compostela acerta con el.

E para finalizar, agradezo a Enrique Castro a súa visita á exposición. Mágoa que desta vez non puidera estar con nós o amigo Jordi Pedret. Pero, que saiba este último que nos debe unha cea.

Creo que esta exposición, que tanto traballo dounos, saíu ben.