A Sentenza Xudicial do 11M pecha un ciclo nas nosas vidas. De algún xeito, obríganos a facer un punto e aparte. Á marxe de se as penas impostas a algúns do acusados ou as absolucións de outros gústanos ou non. Permítenos mirarnos con maior tranquilidade.

Permítenos, ou debera facelo, centrarnos nas vítimas e que saiban que seguimos con elas. Cando ademais, moitas tiveron que engulir os insultos dunha parte dos políticos e dos medios de comunicación que añoran os tempos negros do aznarismo. Tamén, o Estado debe asegurar que vai cumprir e asegurar a asistencia adecuada, agora e no futuro.

Outra das cousas a que obriga a sentenza é a pechar un ciclo político que comeza a raíz do atentando, cando desde as filas do entón Goberno Aznar levantouse unha cortina de fume atribuíndolle as bombas a ETA, porque así beneficiábanse electoralmente.

Pero, seguen teimudos en non recoñecer que erraron. Non se resignan á regras do xogo democrático, en aceptar a alternancia como a lóxica imposta polas eleccións libres. Pretenden, na práctica, dicirnos que a democracia consiste en que eles gobernen e os demais asintamos. Certo é que estaban acostumados a iso. A Democracia en España, redúcese ao breve período republicano e ao máis recente desde a Transición. Mágoa da falta de tradición democrática da dereita española.

As palabras de Rajoy, Zaplana e Acebes, reforzan a miña tese de que España necesita un sistema multipartidista similar ao noso entorno europeo. En ningún país da Unión Europea poderemos atopar na mesma formación política ao centro político coa dereita máis conservadora e os grupos ultras. É certo que esta anomalía débese á etapa de “bipartidismo imperfecto” do que seu día beneficiouse o goberno de Felipe González, pero trouxo a medio prazo o aglutinar aos sectores de centro dereita nun PP que tras o paso de Aznar, asumindo as teses dos seus homólogos republicanos de EEUU, converteuse nunha formación radical conservadora, en moitos aspectos con tintes de partido antisistema.

Pero, xa está ben. Hai que esixirlle a Rajoy que asuma dunha vez por todas que outra forma de facer política é posible, incluso para eles. Por respecto ás vítimas, que estes días lle pedían que as deixara en paz, e tamén, porque unha política de Estado esixe uns mínimos. Certo que a actual situación do PP converte ao Partido Socialista na única formación que pode gobernar España, pero aínda que persoalmente non me desagrade que así fose, son consciente da necesidade de que funcione o xogo democrático, inda que só sexa para que o debate político non quede viciado e sen alternativas.

Iso obrígalle a Rajoy a soltar lastre, como estes días deputados sensatos do seu grupo lle recomendan. Un cambio de rumbo do PP, que permita a todos ter a certeza de que asume plenamente a Sentenza do 11M, as normas de funcionamento, ás Institucións do Estado, e a certeza de que definitivamente acepta os vieiros do sistema democrático para facer política.

E a política tamén son xestos. España debe visualizar as raíces democráticas do PP e que entenderon a mensaxe: Acebes debe dimitir.

(Versión en español)