Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

Tras o Primeiro de Maio

Poblicado o por
1

Acaba de pasar o Día do Traballo con manifestacións que pedían unha saída progresista á crise económica. As propostas sindicais son claras: emprego, investimento público e protección social.

Fronte a isto a dereita política e mediática segue a pedir baixada de impostos ás grandes fortunas e patrimonios, desregulamentos maiores do mercado laboral, despedimentos gratuitos, “austeridade” e reducción do gasto público. Medidas todas elas que só afondaría na propia crise económica, na superación do actual marco democrático en aras dunha ditadura do capital, que condicionaría todas as relacións sociais.

Os traballadores tamén están atentos ao Goberno español. En principio, a marcha de Solbes trae para o Presidente Zapatero aires renovados, máis sensibles á necesidade de maior gasto social e ás demandas dos máis desfavorecidos. Un discurso máis á esquerda que deberá acompañar cunha maior implementación das políticas sociais.

A diferenza do que plantexa ese señor enfadado chamado Rajoy, o aumento do gasto social en investimentos en obra pública e servizos sociais, non supón unha hipoteca, senón un crédito na liña de mellorar o presente e aseguralo futuro. Unha política expansiva que estimule o consumo, o emprego de calidade e tamén o emprego público – en España apenas un 9% fronte aos países máis avanzados que chegan até o 25% – xunto con outras medidas que garantan a necesidade dunha banca pública, como instrumento de intervención das políticas progresistas; ou unha fiscalidade que, ademais dos traballadores e as clases medias, tributen as grandes fortunas e patrimonios en función dos seus ingresos.

Cambiar o modelo produtivo herdado da etapa de Aznar, basado na especulación e o cemento, necesita unha base diferente onde os traballadores amplíen a súa influencia na política e na economía. O Presidente Zapatero tivo unha boa intervención diante do Parlamento Europeo hai uns días. Antes, o 25 de abril en Pontevedra, diante do congreso extraordinario dos socialistas galegos a súa frase final foi: “Os socialistas somos o que temos, a nosa orixe son os traballadores e, por iso só temos o noso traballo”.

As Orixes de Ferrol, segundo Ramón Loureiro

Poblicado o por
7

As orixes de Ferrol

Este xoves pasei a ollar libros na Galería Sargadelos, que sabedes está situada pola parte de atrás da Casa do Concello. A primeira sorpresa foi atoparme con Javier Guitierrez,  que agora podedes seguir na serie televisiva “Águila Roja” e que acaba de gañar o premio Max como mellor actor teatral. Como non nos coñecemos, so atrevinme a intercambiar un breve saúdo con el.

Tras revisar as novidades e outros libros, cando marchaba atopeime cun pequeno conto do amigo Ramón Loureiro, titulado “”A saga de San Ferreol”, baseada nunha canción do tamén ferrolán Couce Fraguela, e con ilustracións de Francisco Pérez Porto. Unha das cales acompaña este comentario.

Ramón, amigo, vai desenvolvendo un fermoso conto a partir da suposta chegada de San Ferreol, acompañado polo bispo Maeloc a estas Terras do Nordés, tamén, bautizada por el como Escandoi. Aparecen desde Sete Sereas de varia cor, que probablemente estean emparentadas coas Setes Mulleres do Miño, até a Virxe do Nordés – que todo hai que dicilo está asentado nun antigo lugar sagrado do celtas, Chamorro, que ademais tiña a súa propia pedra de abalar – xunto con lobos e dragóns; todo para que a súa profecía sentara as orixes de Ferrol. Unha terra onde as persoas construirían barcos e compoñerían cancións; co tempo xurdiría o sector naval e a Noite das Pepitas.

Unha terra onde todos e todas as nenas terían o don de que con cada conto que lles contaran antes de durmir, eles e elas nos seus soños farían outro novo, inmensamente mellor. Isto, resulta curioso, faime partícipe, xa que teño un xogo coa miña filla de catro anos; eu cóntolle dous contos e ela, despois, bótase a durmir. Son xa moitos contos, todos inventados e que un día terei que empezar a escribir.

Permitídeme unha confesión inoportuna: realmente este libro non o merquei polas miñas dúas fillas. Este conto o considero un regalo persoal, como outros que o propio amigo Ramón tenme feito.

Apertas Ramón, e grazas por este fermoso conto. Parabéns, a ti, ao autor da canción e ao magnífico debuxante.

Zapatero toma a iniciativa

Poblicado o por
Resposta

obama_zp

Por fin, cambio de goberno. Hai tempo que ando a dicir que non se podía esperar a que pasaran as eleccións europeas, que Zapatero tiña que retomar a iniciativa política que lle corresponde como Presidente do Goberno de España, e como líder do PSOE. Tamén, queda claro – á marxe do xeito de como se dá a coñecer a boa nova – que colle a toda a dereita mediática e ao PP co pé cambiado.

Os feitos amosan que só o propio Presidente Zapatero marca os seus tempos políticos; iso evidénciase nunha semana onde – desde o G 20, a Cume da OTAN, a Alianza de Civilizacións e a tan famosa foto con Obama – deixa claro que hai moito partido que xogar. Aínda que o PP xa anunciara, hai uns días, unha suposta moción de censura, para frear un suposto desgoberno.

Hai capacidade de resposta desde a esquerda, e ademais, ábrese a esperanza dunha alternativa viable en Galicia dentro de catro anos con Pepe Blanco, hoxe – segundo a propia prensa – Ministro in pectore de Fomento; que co ascenso da galega Elena Salgado, a falta da confirmación da noticia e de que sigan Elena Espinosa e Caamaño, marca a existencia do maior lobby galego habido en Madrid.

Tras isto, quero recomendar ler a Vicenç Navarro e Juan Torres, nas súas análises sobre o papel xogado polo Fondo Monetario Internacional, o Banco Mundial e a Organización Mundial de Comercio. É evidente, que no G – 20 non houbo análise de fondo do fracaso neoliberal que nos trouxo a peor crise económica desde a primeira metade do século pasado. Parece deducirse que os acordos destes días van na liña de destinar máis cartos para tapar os furados dos bancos metidos a especuladores, e dunha xenérica referencia a un certo control dos movementos dos capitais financeiros.

Seguir lendo →

Malos tempos para a lírica

Poblicado o por
3

rodinpensador

Si, recoñezo que levo un tempo descoidando os contidos deste blogue. Pero, tamén é certo que tamén estamos en crise. Unha crise identitaria, de reubicación, de readaptación a unha realidade que por momentos supera a un. Ando dando saltos, sen o acougo necesario.

Van xa trece meses de conflito na miña empresa, e catro de cambio á sección de Acería; basicamente, a dirección da Megasa pretende usala negociación do convenio colectivo e a situación social para facernos retroceder varias décadas nos dereitos dos traballadores. Estamos nun longo conflito, e soamente se logramos resistir, lograremos consolidar as nosas posicións.

A vida familiar, con dúas nenas moi pequenas ocupa tamén moito tempo. Non o boto en falta, pero son consciente de que iso réstame tempo – sumado ás longas xornadas do traballo – para pensar, madurar, depurar e escribir. Tamén, é certo que hai tempo que xa pasei as febres bitacoreiras e agora, quizais – aínda que non o consigo – gustaríame publicar o verdadeiramente interesante, que modestamente, un poida aportar a este novo oficio de “periodista on line”.

Tamén é certo que ando revolvendo en iso do Facebook, que entrei aconsellado polo amigo Jordi Pedret. Pero, tamén asinei o manifesto “Sumando Ideas”, ou “Se resides, decides”. No primeiro caso, son crítico co propio manifesto, xa que creo que hai que ir alén da mera declaracións de intencións; hai no conxunto do partido socialista galego unha falta de valentía. E no segundo caso, porque considero que quen vive na casa, é quen ten que decidir; porque distorsiona a vida política galega e porque quero que as forzas políticas galegas maduren; ademais, obviamente, de que os que viven con nós, pero non teñen a nacionalidade, tamén deberan ter os meus mesmos dereitos.

Volvendo ao PSdeG – PSOE. Realmente as únicas persoas que apostan no socialismo galego teñen nome de muller: Carmela Silva, Mar Barcón, Laura Seara, Loli Amoroso… Realmente, son o único novidoso do meu partido, que ultimamente ten a agulla mareada. Si, prometo publicar (ou ameazo) unha reflexión sobre o rumbo que debemos tomar como partido socialista e galego.