Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

A Beleza

Poblicado o por
1

As persoas necesitamos amuletos para vencer as nosas debilidades. Dende hai anos, levo comigo tres moi singulares: todas cancións, unha delas de Aute.

Aquela que fala de […] “alzar hasta la gloria/ el poder de la razón/ Y ahora que ya no hay trincheras/ el combate es la escalera/ Y el que trepe a lo más alto/ pondrá a salvo su cabeza/ aunque se hunda en el asfalto/ la belleza/ Míralos negociando en cada mesa ideologías de ocasión/ Antes iban de profetas/ y ahora el éxito es la meta/ Mercaderes, traficantes/ más que náuseas dan tristeza/ No rozaron ni un instante/ la belleza”.

Un tema que, lamentablemente, estase a convertir na banda sonora dos tempos que corren. Onde o que impera é o todo vale, e se difuminan os principios éticos polos que guiarse. E cando lles fas fronte aos traficantes, estes tentan emporcar todo aquilo que che arrodea. Dá igual; dende o máis cutre libelo á difamación insidiosa, dende faltarlle ao respecto á familia directa até cuestionarse o sincero compromiso coa máis simple das asociacións cidadás. Chismes, moitos deles burdos insultos encamiñados a ferir e tentar desprestixiar ese perfil persoal que todos debemos ter o dereito e deber de preservar e salvagardar.

Mais, fronte a aqueles que mirando o seu embigo están nese espallar a filosofía da miseria; outros sempre levantaranse denunciando a miseria da filosofía imperante. Realmente, o importante –como afirmaba de Aute- é rozar, aínda que sexa por un intre, a beleza.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

 

Converxencia Cidadá

Poblicado o por
Resposta

A falta de respostas e de capacidade de provocar cambios, que padece o conxunto da esquerda, tanto política como sindical, deixa aos cidadáns, tanto á clase traballadora como á media, practicamente indefensos ante os ataques dos neoliberais aos dereitos sociais e ao propio sistema democrático.

Nin a reforma laboral, nin as das pensións parécelles suficientes a aqueles que produciron esta crise, e que agora pretenden afundir máis o nivel de vida das persoas, para así seguir facendo lucrativos negocios. Tamén é evidente que aqueles que se empeñan en seguir as directrices da dereita, hexemónica na UE – que á fin só seguen as consignas dos bancos alemás e franceses, depositarios da maioría da débeda produto da especulación – están a desmobilizar a unha parte importante da súa sociedade, aínda que as situacións de retroceso social son cada vez máis extensas e evidentes.

Ler artigo completo en Galicia Hoxe.

 

Carmelo Teixeiro

Poblicado o por
Resposta


Foi a actual Corporación Municipal quen aprobou darlle ó Parque do Paseo Marítimo de Caranza o seu nome. Alí, este sábado a media mañá Fuco Buxán, Comité Cidadán de Emerxencia, amigos e veciños homenaxearán a súa inesquecible figura.

Coñecímosnos uns meses antes das eleccións municipais de 1991, no comité comarcal de campaña do PSdeG-PSOE; iniciamos así unha longa traxectoria vital que xuntos levaríanos a participar con outros compañeiros e compañeiras na fundación da revista Razón Socialista na que publicou asiduamente, Fuco Buxán – do que foi o seu primeiro presidente – e o propio Comité Cidadán. Non hai que esquecer o seu papel na Transición antifranquista e na conformación da UGT de Galicia.

Carmelo sempre apostou polos proxectos colectivos e de transformación social e democrática. O seu sempre foi un traballo en positivo, contra as realidades inxustas. Tivo un papel fundamental na defensa dos intereses colectivos de Ferrolterra, Eume e Ortegal e na defensa da nosa ría.

Ferrol é unha cidade moi peculiar; por unha banda conforma un xeito de ser, unha tradición especial e específica, que ten os seus mellores representantes en xentes como Quintanilla, Xulio Aneiros, Pillado e o propio Carmelo, e pola outra, persoas así conforman unha cidade única e irrepetible, fusión da mellor tradición ilustrada e do mellor movemento obreiro que trouxo a Democracia a este país.

Van xa tres anos e seguimos a sentir a súa presenza.

Ver Diario de Ferrol.

Agrupémonos…

Poblicado o por
3

Escribo esta columna un día antes da convocatoria de Folga Xeral por parte da CIG en Galicia. Á marxe do resultado concreto desta convocatoria, é obvio que teñen dereito a decidir a liña de actuación que queiran; pero as actuais negociacións entre UGT, CCOO e o Goberno Zapatero – alén dos resultados que poidan traer – son produto do éxito da Folga Xeral do 29 de setembro de 2010 e son necesarias. Tamén, é certo que ninguén sensato poderá manifestar discrepancias cos motivos da convocatoria da central nacionalista (a reforma das pensións).

Tamén somos testemuñas de como en cada centro de traballo a falta de unidade de acción da CIG con UGT e CCOO, provocou entre os traballadores unha enorme impresión de falta de rumbo; uns traballadores que teñen claro que a única saída progresista á crise virá dada da nosa unidade ou non será.

Resulta necesario e procedente o debate sindical que se está a dar dentro dos tres sindicatos. Nin sequera o ámbito de mobilización estatal é suficiente. Cando a dereita financeira está a actuar a nivel europeo e internacional, resulta imprescindible unha maior confluencia, cando menos, no ámbito da Europa Occidental. O que tamén implica ir alén da simple unidade de acción ou limitada a unha nación sen estado.

Sería un grave erro que a convocatoria da CIG fose un freo ao reagrupamento sindical. Un amigo, o fotógrafo e debuxante Suso Pazos graficamente presentaba a esta central sindical, xunto con UGT e CCOO, como tres pirámides cuxas bases xúntanse pero as súas cúpulas non son quen de facelo. Hoxe, o movemento obreiro galego, alén deste desencontros, necesita dunha unidade sindical profunda. Unha soa clase traballadora, un so movemento obreiro.

Ver Galicia Hoxe.

P.S. Hai un erro pola miña parte. O debuxo realmente é de Fer. Miñas desculpas aos dous amigos polo que eles xa saben.

Consenso

Poblicado o por
2

Os partidos, especialmente se gobernan, son estruturas moi complexas. Iso fai que nas cousas esenciais, como na formación das candidaturas, non valga simplemente cunha maioría mecánica; sobre todo se esta non é produto dun proxecto político cohesionado ou dunha visión compartida de cidade.

As candidaturas non son uns caiucos con indocumentados á procura do seu El Dorado particular. E a política non é un singular xogo da oca, no que un pode ir alegremente de cadeira en cadeira. Pola contra, o compromiso cos electores e coa cidade son os eixos de todo programa político que pretenda ser hexemónico, e ademais transformador.

De aí que a palabra necesaria sexa a de consenso. Produto do acordo co candidato á alcaldía e desa necesidade de aglutinar ao conxunto do partido. Isto non só porque o digan os Estatutos, senón porque é de sentido común. Esa é a tradición democrática, esa é a tradición socialista; así como unha necesidade imperiosa para unha cidade como Ferrol.

A Agrupación Socialista de Ferrol ten a posibilidade real de ser o eixo dun novo Goberno de Progreso nas eleccións do 22 de maio. De revalidar a súa boa xestión deste catro anos.

Ninguén, por moito que pareza emular a Sarah Pallin – e que debera analizar as causas dese fortísimo deterioro da súa imaxe pública – ten dereito a converter a este partido nun lugar inhabitable para os seus militantes, nin moito menos, insufrible para os seus votantes. O camiño da esquerda é claro: consenso.

Ver artigo no Diario de Ferrol.