Socialismo provincial

Acaba de celebrarse o primeiro Comité Provincial dos Socialistas da Coruña, pechando así os seus procesos orgánicos, en camiño ás municipais do 2011. Eleccións dunha importancia vital – case histórica – por desenvolverse en medio da actual crise socio – económica e antesala das eleccións xerais do 2012.

Deste Comité socialista hai que salientar tres cousas. A presenza como Presidente provincial do Ministro de Xustiza, Francisco Caamaño, é unha proba de que está emerxendo cun papel protagonista dentro e dende a política galega. Conecta facilmente coas bases socialistas e co resto dos cidadáns. Ten unha mensaxe socialista e galega coherente e convincente.

A segunda, é o que o secretario xeral Salvador Moreda vén a chamar o rearme ideolóxico socialista. Si, pero é necesario ir máis alá da mera reivindicación histórica do papel da Socialdemocracia na construción do Estado de Benestar. Esta necesita recuperar os discursos postcapitalista, verde e da unidade da esquerda; radicalmente democráticos. Refundarse.

A terceira. Fronte ás dúbidas, a novidosa estrutura provincial – que vén dada pola recentralización habida no PSOE – terá que demostrar a súa idoneidade. O galeguismo nace a mediados do século XIX como rechazo ás provincias. E alguén tiña medo que unha nova Xunta de Galicia socialista fixera causa común federalista cos cataláns do PSC. Será posible un discurso provincial de corte galeguista?

Fin de ciclo ou refundación da socialdemocracia?

Vaia por diante o meu recoñecemento a Ignacio Ramonet, e que son subscritor da edición española de Le Monde Diplomatique. Pero, sempre que fala da esquerda europea sinto un enorme desacougo. Como así pásame coa lectura do seu artigo “Socialdemocracia, fin de ciclo”.

Todas as críticas que verte no seu artigo son certas, pero gabarse da derrota dos partidos socialistas e socialdemócratas é un erro. Sobre todo, porque nada hai alternativo á súa esquerda. É dicir, se tomamos como lema aquelo de “socialismo ou barbarie”, estaríamos – sendo consecuentes co artigo de Ramonet – nesta última parte. E non creo que dun desastre, como sería a hexemonía absoluta da dereita máis radical, da fame, saia ningún proxecto de transformación social.

É recorrente por parte de Ramonet este tipo de críticas. Pero, que papel xogan as outras esquerdas; non merecen tamén un xuízo demoledor? Porque se sacamos os éxitos – modestos – do portugués “Bloco de Esquerdas” e de “Die Linke” de Oskar Lanfontaine, todo o demais é un páramo. No caso español, a famosa “refundación da esquerda” móvese entre aqueles que vinte anos despois aínda choran pola crise do comunismo, e aqueles que saben que calquera proxecto de esquerda alternativa viable pasa precisamente pola desaparición definitiva do que queda dese sindicato de intereses que é hoxe o PCE.

O chamado “Socialismo do século XXI” indubidablemente debe ter as simpatías e apoio das esquerdas europeas, mais no meirande dos casos, son procesos políticos estrictamente locais e non exportables. Sen ter en conta se este vai ter forza alén da vida política dos seus peculiares líderazgos, especialmente Hugo Chávez. Persoalmente, agás o caso de Bolivia – que pola confluencia dun partido histórico como o MAS e o movemento indíxena é o caso máis salientable e serio – espero que cando menos serva para consolidar a participación democrática dos seus pobos. O “voluntarismo revolucionario” é moi importante na acción política, pero as súas son revolucións democráticas – nacionais e antiimperialistas. Están máis preto das revolucións que levaron a estes países á Independencia, que o que en términos científicos podemos definir como socialismo.

Son, tamén, consciente que cando un anda a definir a súa propia alternativa, a intentar construír algo novo, o primeiro paso, é definirse a un mesmo en oposición a aquelo que se pretende substituír. Pero, está Ramonet nesa fase? Cal é a súa posición ante o fracaso do francés “Novo Partido Anticapitalista”? E do acordo do PS cos ecoloxistas franceses?

É moi difícil como vedes situarse nisto que se chaman os espazos electorais dos partidos da esquerda europea. En todo caso, o certo é que a pesar da crise, da falta de proxecto propio diferenciado en moitos casos, da necesaria refundación da socialdemocracia; historicamente (agás Italia e Rusia) e na actualidade, a maioría dos traballadores e dos sectores máis avanzados das clases medias, manteñen aos partidos socialistas e socialdemócratas como a súa principal referencia. España é un bo exemplo diso.

O problema radica en que o conxunto das esquerdas, todas elas, necesitan rexenerarse e traballar a prol diso que se chama o proxecto estratéxico da unidade das esquerdas. Historicamente Europa, e España tamén, avanzaron cando esa unidade foi real. No que estamos – deixando á beira a expresión electoral de cada un – é en términos gramscianos na necesidade da configuración dun novo bloque histórico que permita superar a crise social que padecemos nun sentir progresista. E ese novo bloque histórico só pode vir dada pola confluencia das esquerdas sindicais e políticas tradicionais, de todo aquelo positivo do movemento altermundialista, e da implicación e participación dos pobres e dos inmigrantes.

O proxecto, entón, é a refundación do conxunto das esquerdas, que precisamente por ser esquerdas son plurais. E os proxectos – sen menoscabo da necesaria crítica – constrúense en positivo e sumando.

O “MANIFESTO” SOCIALISTA DOS NOVE

[*]Queremos manifestar que, como non podería ser menos, partimos dunha completa identificación cos valores e ideas do noso Partido. Simplemente queremos facernos visibles, ir máis alá das nosas continuas intervencións nestas asambleas; que sempre partiron dunha crítica constructiva, pretendendo que a nosa voz formase parte dese ton común que a todos está a definirnos.

Críticas e suxerencias que sempre tenderon a acadar unha maior equidade e transparencia, tratando de evitar aquilo que tantas veces vemos e condenamos noutros partidos. É por todo isto que hoxe “atrevémonos” a dar un paso máis, na liña de facer patente que existen persoas nesta agrupación local, militantes no Partido Socialista e socialistas, dispostas a defender as liñas xerais que veñen determinadas no noso ideario.

Unhas liñas que, en ningunha maneira, comprendemos como coto pechado, ou propiedade só duns poucos. Pola contra, pensamos que estamos a compartir un espazo político, integrador e común, no que todos e todas, sen fisuras, debemos sentirnos incluidos e necesarios; no senso de proceder dese orde político onde as ideas de liberdade, xustiza e futuro mellor estannos a definir como militantes e compañeiros nun mesmo camiño. Unha liña aberta á atención de opinións diferentes e permanente perfección. E do mesmo modo que entendemos que as diferentes forzas deben ter voz, pensamos que o alcalde ten que exercer o liderazgo na sociedade e no Partido.

Así pois, repito, non imos, nin iremos nunca, contra ninguén que defenda unha ideoloxía inscrita na liña das ideas e os valores do Partido Socialista, contra ninguén que leve nos seus actos o modo transparente que nos define como militantes e persoas de esquerdas.

Imos todos camiñando na mesma corrente, pero precisamos que a nosa voz se escoite tamén, do mesmo modo que sempre nos atopástedes dispostos a escoitar e apoiar aos compañeiros e compañeiras elixidos por esta asamblea. E partimos, e partiremos sempre, da lealtade que procede de ser conscientes de estar defendendo o mesmo proxecto, transparente, integrador e socialista.

Se hoxe estamos ante vós e pedindo o voso voto, é porque cremos na presente e futura fortaleza do Partido. E porque, como militantes, desexamos prestar a nosa axuda para levalo ao mellor porto, que será sempre aquel que loite por facer posible a mellora da vida de tódolos cidadáns.

Por todo isto hoxe presentamos esta lista de candidatos ao comité provincial, e facémolo dende a consciencia de que estamos ante un proxecto en periodo de formación, de modo que ao presentar esta candidatura non estamos apartando a ninguén dun posto, xa que éste aínda está baleiro. E hai algo do que temos plena seguridade: se nos deixades e confiades en nós. podemos axudar, porque entendemos que somos tan válidos como calquera outro para facelo.

Constituímos, pois, un grupo de persoas que todos coñecedes, e que non veñen, en modo algún a restar forzas, senón que, pola contra, o noso único desexo e sumar esforzos, contribuír con ideas e ilusión a este proxecto común que a todos nos vai definir.

É por iso que vos pedimos a vosa confianza, do mesmo modo que podedes ter a plena seguridade de que faremos todo o posible para non defraudar o voso recoñecemento e o voso apoio. Tedes a nosa palabra.

[*] Intervención de Rosa Méndez, cabeza da lista dos nove; e que finalmente sacou o 34,4% dos votos da Asemblea do PSdeG – PSOE de Ferrol do xoves 4 de marzo de 2010, ao abeiro da elección de membros para o Comité Provincial da Coruña.

Apuntes sobre o “Manifesto” de Marx e Engels

Manifesto_MarxEngelsTeño nas miñas mans a primeira edición en galego (de xuño de 2009) do Manifesto Comunista de Marx e Engels, editada pola Fundación Federico Engels. Debe haber, cando menos, uns vinte anos que non facía unha relectura desta obra que é o certificado oficial de nacemento do movemento obreiro moderno.

Unha das virtudes desta edición galega radica en que vén acompañada dos prólogos da alemá de 1872, rusa de 1882, alemá de 1883, inglesa de 1888, alemá de1890, polaca de 1892 e italiana de 1893. Estas últimas cinco feitas só por Engels. A primeira edición española foi publicada no periódico “El Socialista” e posteriormente, a dirección do PSOE a difunde en folleto en 1885 (é dicir, seis anos despois da fundación do Partido por Pablo Iglesias). A esta edición súmase un limiar de Alan Woods, que aínda interesante necesita dunha actualización en algúns pasaxes. Este limiar é a tradución dun texto datado en 1996.

Tras o triunfo da Revolución Francesa de 1789 os antepasados da actual dereita política e económica emerxen como clase dominante e rechazan a instauración dun goberno que defenda os dereitos do pobo. De feito os inimigos da democracia defínense, en oposición a ela, como liberais.

Marx e Engels son a fusión entre a filosofía clásica alemá e a esquerda xacobina francesa. Considéranse polo tanto como a esquerda do movemento democrático. O propio Manifesto fala de como o primeiro paso é a elevación da clase traballadora a clase dominante para a conquista da democracia. Obviamente, estamos a falar dunha democracia extensa, de pleno significado e profunda praxe política.

Unha das persoas que farán en clave marxista unha defensa radical da democracia será a polaca – alemá Rosa Luxemburgo. Non hai que esquecer que será Federico Engels o fundador do Partido Socialdemócrata Alemán (SPD) e no limiar ao programa do partido alemán encontraredes un pasaxe que fala da importancia histórica que ten para os traballadores o exercicio consciente do seu voto nas eleccións políticas. Non cae no “parlamentarismo”, el aposta por combinar a acción electoral co traballo nos movementos sociais, especialmente co movemento obreiro, que segue a ser a base da transformación da sociedade, de esa máxima expresión da democracia que en términos clásicos chámase simplemente socialismo.

En fin, recoméndolles a todas as persoas con capacidade de análise crítico, sen sectarismos e que aposte por outro mundo que é posible, esta edición galega cós amigos do Militante teñen a ben espallar.