Socialismo provincial

Acaba de celebrarse o primeiro Comité Provincial dos Socialistas da Coruña, pechando así os seus procesos orgánicos, en camiño ás municipais do 2011. Eleccións dunha importancia vital – case histórica – por desenvolverse en medio da actual crise socio – económica e antesala das eleccións xerais do 2012.

Deste Comité socialista hai que salientar tres cousas. A presenza como Presidente provincial do Ministro de Xustiza, Francisco Caamaño, é unha proba de que está emerxendo cun papel protagonista dentro e dende a política galega. Conecta facilmente coas bases socialistas e co resto dos cidadáns. Ten unha mensaxe socialista e galega coherente e convincente.

A segunda, é o que o secretario xeral Salvador Moreda vén a chamar o rearme ideolóxico socialista. Si, pero é necesario ir máis alá da mera reivindicación histórica do papel da Socialdemocracia na construción do Estado de Benestar. Esta necesita recuperar os discursos postcapitalista, verde e da unidade da esquerda; radicalmente democráticos. Refundarse.

A terceira. Fronte ás dúbidas, a novidosa estrutura provincial – que vén dada pola recentralización habida no PSOE – terá que demostrar a súa idoneidade. O galeguismo nace a mediados do século XIX como rechazo ás provincias. E alguén tiña medo que unha nova Xunta de Galicia socialista fixera causa común federalista cos cataláns do PSC. Será posible un discurso provincial de corte galeguista?

O “MANIFESTO” SOCIALISTA DOS NOVE

[*]Queremos manifestar que, como non podería ser menos, partimos dunha completa identificación cos valores e ideas do noso Partido. Simplemente queremos facernos visibles, ir máis alá das nosas continuas intervencións nestas asambleas; que sempre partiron dunha crítica constructiva, pretendendo que a nosa voz formase parte dese ton común que a todos está a definirnos.

Críticas e suxerencias que sempre tenderon a acadar unha maior equidade e transparencia, tratando de evitar aquilo que tantas veces vemos e condenamos noutros partidos. É por todo isto que hoxe “atrevémonos” a dar un paso máis, na liña de facer patente que existen persoas nesta agrupación local, militantes no Partido Socialista e socialistas, dispostas a defender as liñas xerais que veñen determinadas no noso ideario.

Unhas liñas que, en ningunha maneira, comprendemos como coto pechado, ou propiedade só duns poucos. Pola contra, pensamos que estamos a compartir un espazo político, integrador e común, no que todos e todas, sen fisuras, debemos sentirnos incluidos e necesarios; no senso de proceder dese orde político onde as ideas de liberdade, xustiza e futuro mellor estannos a definir como militantes e compañeiros nun mesmo camiño. Unha liña aberta á atención de opinións diferentes e permanente perfección. E do mesmo modo que entendemos que as diferentes forzas deben ter voz, pensamos que o alcalde ten que exercer o liderazgo na sociedade e no Partido.

Así pois, repito, non imos, nin iremos nunca, contra ninguén que defenda unha ideoloxía inscrita na liña das ideas e os valores do Partido Socialista, contra ninguén que leve nos seus actos o modo transparente que nos define como militantes e persoas de esquerdas.

Imos todos camiñando na mesma corrente, pero precisamos que a nosa voz se escoite tamén, do mesmo modo que sempre nos atopástedes dispostos a escoitar e apoiar aos compañeiros e compañeiras elixidos por esta asamblea. E partimos, e partiremos sempre, da lealtade que procede de ser conscientes de estar defendendo o mesmo proxecto, transparente, integrador e socialista.

Se hoxe estamos ante vós e pedindo o voso voto, é porque cremos na presente e futura fortaleza do Partido. E porque, como militantes, desexamos prestar a nosa axuda para levalo ao mellor porto, que será sempre aquel que loite por facer posible a mellora da vida de tódolos cidadáns.

Por todo isto hoxe presentamos esta lista de candidatos ao comité provincial, e facémolo dende a consciencia de que estamos ante un proxecto en periodo de formación, de modo que ao presentar esta candidatura non estamos apartando a ninguén dun posto, xa que éste aínda está baleiro. E hai algo do que temos plena seguridade: se nos deixades e confiades en nós. podemos axudar, porque entendemos que somos tan válidos como calquera outro para facelo.

Constituímos, pois, un grupo de persoas que todos coñecedes, e que non veñen, en modo algún a restar forzas, senón que, pola contra, o noso único desexo e sumar esforzos, contribuír con ideas e ilusión a este proxecto común que a todos nos vai definir.

É por iso que vos pedimos a vosa confianza, do mesmo modo que podedes ter a plena seguridade de que faremos todo o posible para non defraudar o voso recoñecemento e o voso apoio. Tedes a nosa palabra.

[*] Intervención de Rosa Méndez, cabeza da lista dos nove; e que finalmente sacou o 34,4% dos votos da Asemblea do PSdeG – PSOE de Ferrol do xoves 4 de marzo de 2010, ao abeiro da elección de membros para o Comité Provincial da Coruña.

A Nova Praza de España

Vai para oito anos que comezaron as obras de remodelación da Praza de España de Ferrol e aínda queda un bo treito antes de que, a que sen dúbida é un dos lugares máis emblemáticos da cidade, volva a poder ser ocupada e humanizada polo uso diario dos cidadáns.

Se ben é certo que no mandato de Xaime Bello e Amable Dopico empezan o que son as obras dentro da Praza de España, coa retirada da Estatua do Cabalo, feito este último demandado pola cidadanía democrática e amplamente celebrado no seu día; é ben certo, que xa de antes estaba chafada a sorte desta praza. Hai que lembrar que onde hoxe levántase o Edificio Administrativo da Xunta de Galicia e un voluminoso grupo de vivendas privadas de alto nivel, nos anos noventa, o famoso aparcadoiro estaba proxectado no seu solar (de propiedade municipal), con dúas plantas subterráneas. E xunto coas oficinas da Administración Autonómica, ían ir un centro público da terceira idade e falábase tamén dunha residencia universitaria. Aquel solar foi cedido nun pelotazo, dentro dunha xeira de irregularidades urbanísticas causando unha perda patrimonial para a Cidade de Ferrol.

Quizais, visto desde hoxe resulte rechamante, que os que defendíamos o Ben Público – un coñecido grupo de militantes socialistas – tiveramos que sufrir unha denuncia penal por “suposta difamación” e unha proposta de expulsión do noso partido, ambas archivadas finalmente; máis estou convencido de que se fose hoxe, aquel concelleiro de urbanismo denunciante sería cesado, e con toda probabilidade a súa executiva local disolta.

En fin, un bo negocio privado e un mal negocio para o Concello. En calquera caso, o que pretendo dicir é que a planificación da Cidade – que ten que ser a medio e longo prazo e cun amplo consenso político e social – non pode estar hipotecada polos intereses particulares.

Hai que salientar que neste mandato municipal foi positivo que inicialmente se paralizaran as obras, que co apoio da entón Consellería de Ordenación do Territorio – socialista – se rescataran a pesar do alto custe económico, e creo que unha xestión razoable do actual concelleiro de urbanismo, Ánxel Mato, permitirá recuperala dentro do posible e normalizar a vida cidadá neste punto principal da cidade. Outra cousa será o que no futuro poida facerse nela. Probablemente a xestión da actual Corporación sexa para moitos anos, e será outra xeración política quen definitivamente conforme a Nova Praza de España.

É evidente tamén, que o desenvolvemento desta “solución de urxencia”, incluído o uso do subsolo, segue sometida aos avatares do desencontro das esquerdas. A ruptura municipal da coalición entre o Partido dos Socialistas de Galicia e Esquerda Unida representa un fracaso para esta cidade, e nun primeiro término para as formacións locais que están obrigadas a nos representar axeitadamente.

Uns parecen que tarde déronse conta que nove son menos que trece, con serios riscos de enfadar aos seus electores situados máis á esquerda, e que a dereita local traballa pola derrota do actual alcalde, obviamente; e outros, quizais crean que atoparon un xeito de facer valer o seu peso. É evidente que coa actual situación Esquerda Unida amosa que son imprescindibles para a estabilidade política do Concello de Ferrol, e ao mesmo tempo, poden marcar sen pudor as súas diferenzas co Partido Socialista; a peaxe está en que a súa influencia real na gobernanza e nos cambios políticos da cidade é moito menor que nun goberno compartido.

Sigo a pensar, que neste tema, así como o que require un proxecto de esquerda para a nosa Cidade, esixe da unión das tres forzas progresistas de Ferrol; da confluencia de socialistas, esquerdistas e nacionalistas. Aqueles cidadáns que asinamos o chamado “Manifesto a prol dun Goberno de Progreso para Ferrol” en outubro de 2008, seguimos a ter razón. E nas eleccións municipais do 2011 os cidadáns darán o seu veredicto. Igual hai sorpresas.

Publicado no Diario de Ferrol (17-12-2009) e no número 27 da revista Razón Socialista (Segundo Semestre, 2009).

O BNG de Fene en caída libre?

limpando-o-baston-ivan

Acaba de romper o BNG o goberno municipal de Fene, que está encabezado polo amigo e alcalde socialista Iván Puentes. Malas novas para o conxunto das forzas progresistas.

Os argumentos dos nacionalistas, do seu voceiro e dirixente da UPG Manuel Polo, son cando menos “insubstanciais”: falta de “dinamismo” do propio Iván, do concelleiro de Facenda e Urbanismo “Lalán” e practicamente do conxunto do grupo socialista. Xa se sabe, estes “roxos”… vagos e maleantes, como aínda din os de dereitas. Eses que levan nesta etapa facendo pinza co propio BNG fenés en contra do Alcalde e do Partido Socialista.

O problema radica en que tras máis de dúas décadas de gobernos de maioría absoluta do nacionalismo fenés, aínda non se afixeron á nova realidade, xunto con que a propia Administración fenesa segue a ser unha imaxe da propia composición interna do BNG local, sobre todo en postos administrativos clave.

O ataque a Iván é un intento á desesperada de que non se consolide a hexemonía socialista en Fene. Pero, quizais estrañara o ataque a Lalán – porque se por algo se destaca é por un exacerbado dinamismo – senón fóra porque desde a UPG ven a posibilidade de atacar a quen compatibiliza as súas funcións municipais coa Coordinación do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol. Quizais, agora, desde fóra tamén vexan porque na cidade de Ferrol non lle perdoan o seu apoio a Reganosa.

Unha nota ao marxe: supoño que Iván, agora sabe do erro que cometeu aceptando a dimisión como edil do anterior voceiro socialista, Antón Noceda, tras os seus enfrontamentos co grupo municipal do BNG. O obxectivo do nacionalismo fenés dirixido polo upegallo Manuel Polo non era contradicir o “mal carácter” do amigo Antón, senón o propio Alcalde e o partido socialista. Por certo, que pensan os do Colectivo “Avante” do anterior Alcalde Xosé Rivera Arnoso? En todo caso, a Antón xa o víchedes onte no Diario de Ferrol (a foto é de J. Sarmiento), ao lado de Iván e José Antonio, actual voceiro socialista.

Hai tamén dentro do BNG, máis acentuado na comarca ferrolá, a idea de que están en caída libre e lles prexudica estar en coalición cos socialistas (en Pontedeume seguen a ter alcalde do PP en minoría, por isto tamén). Hai quen considera que lles iba mellor cando Fraga gobernaba e eles estaban ao fronte da oposición. Evidentemente, é máis fácil iso que gobernar.

Seguir lendo