Ferrol Blues

Levamos anos alimentando ese blues que fala da perda de habitantes e capacidades de Ferrol. As últimas estadísticas do INE van nesa liña. É certo que hai datos obxectivos, pero un sempre aposta por reverter a proba de cargo.

Para a miña xeración, a do “Baby Boom”, a cidade era un espazo de liberdade vital para desenvolver un proxecto de vida. Mais, agora esta Galicia “urbanizada” do século XXI é unha garantía de calidade de vida, practicamente en calquera sitio. No noso caso, seguramente, terá razón o profesor Fra Molinero que di que debemos tomar como referencia os movementos poboacionais na comarca.

Houbo quen soubo aproveitar a baixa autoestima ferrolá, “vendendo” supostos mellores prezos na vivenda e “mellores” servizos locais. En calquera caso, o primeiro é deixar atrás o Ferrol queixoso. A cidade ten moito que ofrecer coma calquera grande cidade europea. Só temos que traballar, apostar e crer en nós.

https://www.diariodeferrol.com/texto-diario/mostrar/2935435/ferrol-blues

Causa Ferrol

A cidade non é un conxunto de vivendas e rúas, nin unha morea de xente cos mesmos servizos municipais ou unha veciñanza por accidente. Unha cidade tamén son as súas causas comúns, a súa capacidade de sumar esforzos e levantar metas, aínda que estas vaian máis á emotividade que ao resultado concreto. Participar e saber que compartes símbolos e proxectos, de toda índole, cunha gran maioría da cidadanía.

Estes días vemos como en Tarragona, arredor do concello de Priorat e co apoio das súas bodegas vinícolas ou en Gran Canaria, co Templo do Risco Caído, as súas xentes suman iniciativas para a carreira á UNESCO para ser patrimonio mundial. Así, a importancia da campaña do Foro Ferrol Vivo a prol da candidatura ferrolá vai moito máis alá de sumar alcaldes e sinaturas da cidadanía, é un xeito de facer cidade, incluso de facer país. Sumar sinerxias e crear outro Ferrol que é posible.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cedan/causa-ferrol/20180214235339216574.html

Elegancia

Nos últimos tempos os partidos políticos están dando cursos de comunicación aos seus cargos públicos. Máis, deberan implementar esa formación cuns consellos de elegancia política, xa que todo non é pose, nin se soluciona con ter tres periodistas de man.

Así, se prometes gañar unhas eleccións case con maioría absoluta e non sacas nin a metade, tes que asumir a responsabilidade dentro e coa cidadanía. Se quen estivo contigo asume responsabilidades que ti non queres asumir, debes dar as grazas pola súa lealdade. Se che critican os que antes estaban, non os podes acusar alegremente e se o fas, xulgado, luz e taquígrafos.

En resumo, nese manual de elegancia deberan ensinar que sempre hai que cumprir coa palabra dada, e que en política só hai un xeito de asumir responsabilidades: conxugando, en primeira persoa, o verbo dimitir. O demais é xogar ás agachadas.

Enlace web DiarioFerrol

Enlace web Ideal Gallego