Cores para Recimil

Sei que estou a cometer unha imprudencia, recoñecendo a miña ousadía ao opinar de cuestións urbanísticas, pero neste noso Ferrol, xa saben que o máis pintado é capitán.

Non podo deixar pasar, agora que están na rehabilitación integral dos dous bloques de Recimil, o que finalmente volverá a ser o seu aspecto exterior. Son dos que aínda cre que a intervención, da etapa do alcalde Irisarri, con múltiples cores (granate, laranxa, verde e ocre alternados e combinados co branco) dáballe unha necesaria alegría a este céntrico barrio.

Foi unha denuncia do PP local ante a Dirección Xeral de Patrimonio, da súa Xunta de Galicia, a que obrigou a volver ao beixe orixinal dos anos corenta. Descoñezo as razóns técnicas. Sempre dubidei se era unha cuestión patrimonial ou de aporofobia. Pero, non me fagan caso. Eu son ninguén. Aquí, o primeiro, é rehabilitar e darlle unha nova vida ás vivendas en favor da veciñanza.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/cores-para-recimil/20190821224635263111.html

Similitudes

Permítanme contarlles que marchei por uns días. Así, que perdoen esta introdución, pero si quero volver agradecer á federación local das asociacións veciñais, o terme permitido acompañalos para coñecer o proceso de peonalización de Pontevedra, hai un tempo.

Aquela visita levoume a volver a esta capital de provincia, que creo que ten moitas cousas en común con Ferrol (a pesar de ter nós vinte mil veciños menos). Pero, si algo fainos parecidos é que somos “afeccionados á boa vida”. Consideramos as cidades un dereito das súas xentes, aínda que aquí temos especial capacidade de complicar o máis simple.

Do mesmo xeito que gusta ir a Canido, parar a comer no Anca, tomarse un café no Derby ou as nosas praias, en Pontevedra gustan de cousas similares nas súas rúas e prazas recuperadas. Quizais teñamos que aprender nós de Pontevedra que Ferrol non necesita trincheiras, senón un acordo básico en temas de cidade.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/similitudes/20190711001254260355.html

Hai máis Ferrol

A mediados do século pasado nacía Caranza. Inicialmente, para solucionar as necesidades de vivenda dos traballadores da antiga Bazán, e iso conformou unha cidade con dúas almas. A oficial coa suma dos Ensanches á Magdalena e esta micro cidade, que hoxe busca ter o seu propio “centro” arredor da Avenida Castelao.

Se ben esa especificidade de Caranza foise matizando, houbo outros barrios que comezaron a ter unha certa vida independente do centro. O esquecido Ferrol Vello e, especialmente, Canido por dereito propio. Á marxe está o rural, onde cada lugar é un mundo.

Mais, a situación de crise e a desatención dos barrios, sobre todo nos últimos oito anos, acabaron por facer aparecer vidas alleas ao Ferrol oficial. Inferniño ou Ultramar son claros exemplos, tanto que achegarse ao Concello ou á Magdalena é “baixar a Ferrol”. Simplemente, direilles que necesitamos dun proxecto común e integrador de cidade.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/hai-mais-ferrol/20190619200337258990.html

Dereito á cidade

Nas últimas décadas pasamos das vellas urbes pensadas como complemento para as industrias, ás cidades de servizos que dependían da capacidade de consumo ou das políticas asistenciais, das administracións locais, a unha revitalización do concepto do “dereito á cidade”. Entendendo este como un dereito real e permanente a facer das nosas urbes un espacio de liberdade e desenvolvemento das capacidades das persoas e do seu dereito á felicidade, facer da cidade o espazo vital e humanizado que debe ser.

Así unha vez máis, Canido volve a ser unha referencia fundamental do Ferrol que queremos. Mañá á tarde – no seu Centro Cívico – poderemos ser partícipes dunhas xornadas sobre unha cidadanía activa e a construción da cidade que necesitamos, empezando por un urbanismo inclusivo, proxecto de vivenda básica e coñecer a presentación, a cargo da propia asociación de veciños, da “Estratexia Canido 2030”. Alí estaremos.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/dereito-a-cidade/20190508200922255778.html

Flor de amor

Non están cansos de andar pola rúa e ver como os coches “okupan” todo? As dobres filas, os aparcamentos indebidos? Non están cansos de saltar da beirarrúa á calzada? Habituais estampas que temos todos os días na praza do Inferniño, á entrada á rúa Catalunya na praza de España ou na rúa da Terra, por citar tres exemplos. Unha cidade tamén é a súa forma de moverse e de pór en primeiro lugar ás persoas. Iso é calidade de vida.

Neste senso, dende a concellaría de Urbanismo, parécenos mandar unha mensaxe subliminal: contra o asalto dos coches, bancos de pedra e flores de amor. Non son quen para saber se estas flores son axeitadas para o Cantón, pero – cando menos – si resultan mellores que seguir deixando estragalo todo (outro asunto é que estas cousas merezan unha planificación pequena, máis grande ou medidas disuasorias). Pode parecer un tema menor, pero é un xeito de ir aprendendo cales son as prioridades.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/flor-de-amor/20190410192129253073.html