A mediados de setembro, nun medio de comunicación estatal, facíanse eco de que Megasa convertíase no cuarto accionista da empresa lusa CIMPOR (Cementos de Portugal), consolidando así unha posición dominante dentro do veciño país. E isto o facía en pleno desenrolo do conflito laboral que ten á Empresa sen convenio colectivo dende hai dez meses, e en plena crise financeira mundial.

Megasa Siderúrxica S.L. é o corazón do Grupo Megasa. Escindida de Metalúrxica Galaica S.A. en 1997, sempre foi a base histórica do desenvolvemento económico do Grupo que hoxe coñecemos. Xunto con “Freire Hermanos”, deu o gran salto adiante coa compra das dúas factorías da Siderurxia Nacional Portuguesa, a creación de Bipadosa, ou de TAT – empresa de transporte na que ten de socio ao consignatario do porto ferrolán Pérez Torres -, así como Megasider. Á participación en Cimpor tamén debemos engadir o control de empresas como Atlansider, Corporación Noroeste e Cementos Cosmos. Un gran grupo empresarial, que encabezado por un emprendedor de primeira liña, obviamente, son os seus traballadores naroneses quen tamén poden reclamar para si, unha parte moi importante do crecemento desta antiga empresa familiar.

Este 16 de outubro pasado, tras o fracaso da mediación do Alcalde de Narón, Xoán Gato, que contou co respaldo dos grupos políticos deste concello (Tega, PP, BNG e PSdeG – PSOE), os traballadores víronse obrigados á convocatoria de dez días de folga xeral, repartidos ao longo do derradeiro trimestre do 2008. A Empresa, pechada en banda a calquera tipo de diálogo, decidiu o despedimento de dous traballadores xóvenes, un deles membro do Comité de Empresa; ambos da sección de Acería, e expoñentes dunha nova xeración que cre nos dereitos das persoas.

O certo é que todas as decisións empresariais, que levan tomado desde hai un tempo, están contaminadas pola seu radicalismo fronte os dereitos dos seus traballadores. Previamente, aínda que supostamente por “razóns organizativas debida á situación do mercado”, a Empresa xa decidira a liña da presión, reorganizando o proceso produtivo, trasladando de sección e quendas a un gran número de traballadores. O certo, tamén, é que Megasa Siderúrxica S.L. ten un déficit estrutural no seu número de traballadores e que, na práctica, estamos nas teses da Empresa da mobilidade dos traballadores para cubrir as baixas laborais, fronte a súa negativa a sobre pasar a cota ideolóxica dos 250 empregados.

Os traballadores de Megasa Siderúrxica non saíron beneficiados do crecemento do Grupo Megasa. Se por algo destacan, é por unha grande responsabilidade, que lles leva a só pedir achegarse ao Convenio Provincial do Metal – un acordo de mínimos, que na maioría das súas cláusulas son superiores ao convenio desta Empresa – fronte ao seu propio sector siderúrxico español. Por iso, non se entende o radicalismo da postura patronal.

Vai seguir a Dirección de Megasa sen asumir a súa responsabilidade cos seus traballadores, e coa sociedade que acolle a esta Empresa? Asumirán que xa vai sendo hora dunhas relacións laborais propias dunha empresa europea? E o diálogo social? Que non pode condicionar a negociación do convenio á renuncia ao gañado en sentenza xudicial e a desaparición do concepto de “tóxico e penoso”?

A readmisión dos despedidos e o diálogo a prol dun convenio xusto é obrigado para conseguir a volta á normalidade laboral en Megasa. A Empresa erra se considera que pode aproveitar a crise social, provocada polo especuladores no sistema financeiro, para facer retroceder aos seus traballadores. Onde queda a responsabilidade social corporativa que firmaba estes días co resto deste sector industrial?

Mentres organizar e estendela solidariedade e a mobilización. A implicación do conxunto da comarca ferrolá e de todos os seus axentes sociais e políticos – sindicais. Readmisión despedidos e un convenio xusto.

Publicado no Diario de Ferrol 31-10-08

Para Razón Socialista, nº 25, 2008 (2º semestre)