Portos

Parellamente ao enésimo accidente en Punta Langosteira, Greenpeace vén de criticar a construción do seu Porto Exterior, que considera innecesario ao ter fronte da Coruña o Porto Exterior ferrolán. Mais o certo é que estes días Portos do Estado acaban de librar outros 250 millóns de euros para ver se así conclúen as obras do porto coruñés, onde todos están de acordo en que é o peor dos emprazamentos posibles e que, unha vez en funcionamento, estará boa parte do ano inoperativo polas situacións medioambientais da zona elixida.

Un novo orzamento que vén sumarse a outros 753 millóns de euros, produto das sucesivas medidas erróneas tomadas, que gravaron este investimento pagado por todos. Isto contrasta co que está a acontecer co Porto Exterior ferrolán. O presidente de quenda Cesáreo Fraga, na xunta da Asociación Impulsora do Plan Ferrol esixía ás Institucións afectadas un pronto remate das obras portuarias e dos accesos a Caneliñas. O necesario para finalizar as mesmas resulta ser sensiblemente inferior ao crédito librado estes días polo Ministerio de Fomento e o ICO, na súa sinatura coa presenza do alcalde coruñés para Punta Langosteira.

Non son chegados aínda os tempos para o remate das obras e dos accesos ferroviarios do Porto Exterior de Ferrol? Que pensan sobre todo isto o alcalde de Ferrol e os diversos grupos municipais? Cal é o posicionamento da executiva socialista ferrolá?

Ler artigo no Diario de Ferrol.

Mercados

Hai 14 meses Zapatero deu “un paso atrás” e claudicou ante os Mercados financeiros, asumindo como propias as reformas e recortes sociais que pretenden afundir o noso débil Estado de Benestar, e alén diso, implantar por riba da soberanía popular as súas Leis, é dicir, a hexemonía do Capital sobre os cidadáns.

Agora, presos da súa lóxica os “Mercados” levan todo o verán poñendo de xeonllos as economías dos países da UE, Italia e nós incluídos. E a nosa dereita gobernante avoga pola volta ás épocas máis escuras do capitalismo, esquecendo que fundamentalmente eles son os responsables nas persoas de Aznar e Rodrigo Rato, principais indutores da burbulla inmobiliaria en España.

Din que non hai outro camiño que seguir destruíndo o modelo social europeo. A privatización de todos os servizos públicos, a renuncia á democracia efectiva. Pero, a economía é fundamentalmente política. E polo tanto, hai sempre alternativa.

Os “Mercados” deben recibir unha mensaxe democrática inequívoca: creación dunha banca pública tendo como eixo as Caixas de Aforros e modificando a Lei Hipotecaria para instaurar a dación en pago; recuperar para o sector público as empresas enerxéticas privatizadas; abrir as grandes e medias empresas á xestión conxunta patronal – traballadores…

Si, talvez non son “propostas radicais”. É pura ortodoxia socialdemócrata, keynesiana. Máis esta é a única base posible dunha socialdemocracia para o século XXI, anti-neoliberal.

Enlace a Diario de Ferrol.

Contos

“Hoxe unha enfermeira regaloume unha moneca. Enviouna unha nena doutro país. Vivo en Afganistán e están axudándonos, porque tivemos unha guerra. Por fin déixanme aprender a ler e escribir.”

Este texto forma parte dun conto que quere propagar ideas de solidariedade entre os pobos e a prol dos dereitos das nenas. Máis, cada vez que llo empezo a ler ás miñas fillas penso que trata dunha gran mentira.

A Sapiri real de Afganistán está sendo axudada, ou isto forma parte da propaganda occidental (supoño que non é pretensión da autora do conto) para dar cobertura á ocupación militar do seu país? Vaia por diante que non teño dúbida do bo traballo das nosas forzas armadas; pero, non estamos a ser cómplices dunha estratexia neocolonialista que pretenden adornar a verdadeira práctica dos ocupantes anglo – americanos? É hoxe Afganistán mellor que antes?

Por que o opio – primeiro produto de exportación do país – dáse maioritariamente nos territorios baixo mandato británico e americano? Por que agora necesitan pactar cos Talibáns? Afganistán, Iraq ou Libia son réximes produto da política occidental, que busca a submisión deses pobos polos intereses económicos – enerxéticos das grandes multinacionais e que andan ocupadas en afogar os desexos democráticos da Primavera Árabe.

Se queremos axudar á nena real do conto debéramos cuestionarnos as bases da hexemonía occidental. Sapiri necesita da nosa rebeldía contra a nosa farsa democrática.

Enlace a Diario de Ferrol.

Novo Ciclo

Chegou o momento de que nas esquerdas ferrolás fagamos Memoria Histórica dos trinta anos de democracia municipal. Xaime Quintanilla é a grande referencia da esquerda nesta cidade, pero unha operación política foránea a prol da liquidación do seu proxecto de cidade minguando o listón socialista, pechounos a posibilidade de ser unha comarca con peso propio, producindo unha longa crise no PSdeG ferrolán que chega aos nosos días.

Isto unido á crise do PCG nos anos oitenta, provocou a incapacidade da nosa sociedade para reclamar a reindustralización. Debemos sumar as renuncias da UPG dilapidando a herdanza de Xaime Bello. Agora, a derrota do socialista Vicente Irisarri é outra oportunidade perdida para Ferrol, na procura do seu sitio en Galicia.

Anuncia Rey Varela, primeiro alcalde ferrolán con maioría absoluta, que non haberá grandes proxectos e si un programa de recortes. Mais non erremos; a dereita aposta por consolidar Ferrolterra como un caladoiro de seu. Aí a aposta persoal do presidente Feijóo por el, por Diego Calvo e Santiago Boullón.

A xestión neoliberal da crise por Zapatero, a ruptura entre as esquerdas e a crise interna do socialismo ferrolán (que oculta a falta de rumbo de EU e do BNG), foron determinantes para o triunfo do PP. Só dende a unidade e rexeneración das esquerdas, as súas raíces cos traballadores e recollendo as demandas do 15M, Ferrol ten posibilidade de inserirse definitivamente no século vinteún con éxito.

Ler artigo no Diario de Ferrol.