Polo resultado do Consello da Xunta de Galicia celebrado este xoves en Ferrol, parece que a falta dunha festa do cocido como en Narón, aquí sérvelles simplemente con sacar a foto co seu candidato á alcaldía, José Manuel Rey Varela.
Algunhas “novidades” son un Auditorio sen equipamentos ou o anuncio do enésimo plan para os “terreos ociosos” da antiga Astano. En fin, resultados que van de acordo cos orzamentos da Xunta para Ferrol reducidos nun corenta por cento…
Os partidos, especialmente se gobernan, son estruturas moi complexas. Iso fai que nas cousas esenciais, como na formación das candidaturas, non valga simplemente cunha maioría mecánica; sobre todo se esta non é produto dun proxecto político cohesionado ou dunha visión compartida de cidade.
As candidaturas non son uns caiucos con indocumentados á procura do seu El Dorado particular. E a política non é un singular xogo da oca, no que un pode ir alegremente de cadeira en cadeira. Pola contra, o compromiso cos electores e coa cidade son os eixos de todo programa político que pretenda ser hexemónico, e ademais transformador.
De aí que a palabra necesaria sexa a de consenso. Produto do acordo co candidato á alcaldía e desa necesidade de aglutinar ao conxunto do partido. Isto non só porque o digan os Estatutos, senón porque é de sentido común. Esa é a tradición democrática, esa é a tradición socialista; así como unha necesidade imperiosa para unha cidade como Ferrol.
A Agrupación Socialista de Ferrol ten a posibilidade real de ser o eixo dun novo Goberno de Progreso nas eleccións do 22 de maio. De revalidar a súa boa xestión deste catro anos.
Ninguén, por moito que pareza emular a Sarah Pallin – e que debera analizar as causas dese fortísimo deterioro da súa imaxe pública – ten dereito a converter a este partido nun lugar inhabitable para os seus militantes, nin moito menos, insufrible para os seus votantes. O camiño da esquerda é claro: consenso.
Ver artigo no Diario de Ferrol.
Neste exercicio Ferrol terá Orzamentos grazas ao acordo do Partido Socialista coa Esquerda Unida de Iolanda Díaz. Resaltar como sinais de identidade dos mesmos os destinados á participación directa dos cidadáns que pasan a tres millóns de euros, así como a suba na zona rural, obras e máis dun vinte e catro por cento no gasto destinado aos servizos sociais e muller, que fixeron posible a aprobación dos mesmos.
Quizais, un bota en falta unha vida municipal cunha maior capacidade de interlocución entre as forzas políticas do Concello, especialmente entre os tres da esquerda (PSdeG, EU e BNG)…
Os socialistas ferroláns achéganse aos xornais con temor, conscientes de que a ambición descontrolada de algunha persoa está a converter a vida interna e municipal nun auténtico folletín, que por entregas interesadas vanse entregando á opinión pública, poñendo en risco a Alcaldía e a posibilidade dun goberno de esquerdas alá en maio de 2011.
Os militantes socialistas están fartos de que os verdadeiros adversarios ao alcalde socialista proveña de xentes desleais que non foron quen de atreverse a confrontar a súa candidatura nunhas primarias; fartos de xentes que atrévense a presentarse como a esquerda do partido, máis non teñen pudor en apoiar a reforma laboral e acusar a UGT e CCOO de conivencia co PP pola convocatoria da folga xeral do 29 de setembro.
Resulta dantesco que haxa por aí quen oferte ir nunha lista alternativa, cando estatutariamente a executiva local só pode presentar á asemblea de militantes aquela que teña o consenso do candidato e alcalde. Ou que se malogre unha cea de nadal con militantes socialistas de Ferrol e comarca… mentres o comité de campaña ferrolá paralizado.
No Comité Provincial socialista celebrado en setembro sinalaba na miña intervención que “Moreda: O PP espera o noso inmobilismo. Por exemplo en Ferrol, a que se volvan a cocer os elementos que de xeito irresponsable cuestionaron desde dentro a figura do Alcalde Vicente Irisarri”. Agora, Xoán Gato reflexiona se pode obter o concelleiro número 13 para a dereita ferrolá.
Ver artigo no Diario de Ferrol.
Tiven ocasión de asistir no Centro Cívico de Caranza, a unha das obras de teatro afeccionado promovido dende a Concellaría de Cultura. A obra era “Mackie o navallas”, levada adiante por “Bartoleta Teatro”.
O certo é que Bartoleta ten raíces moi profundas na cidade, e ó longo do tempo puidemos seguir o seu traballo. Hai un crecemento na arte interpretativa e unha forza escénica tan contundente que ninguén pode negar que a etiqueta de semi profesionais quédalles pequena. Entre outras cousas, moitos deles teñen participado no documental de Xosé Abad “O Segredo da Frouxeira”, e que fora patrocinado pola TVG e as asociacións Fuco Buxán e Memoria Histórica.
Hai por Bartoleta un compromiso cun teatro crítico, que usa a palabra e a interpretación para referirse á realidade, e dende unha proposta de cambio social permanente…
manuelcendan.com 