Empatía

No xornal de onte, miraba a foto da nova sala de espera da Casa Solidaria, a correspondente a unha unidade básica dos servizos sociais do Concello. Pode parecer un tema menor, incluso haberá quen a considere innecesaria ou cuestión irrelevante. Pero, esas pequenas cousas, como é habilitar un espazo cuns asentos e calefacción, son necesarias para tratar ás persoas como merecen. Máis, nun servizo onde vense as tripas de Ferrol.

Maioritariamente, as persoas que recorren aos nosos servizos sociais son xente que están en desamparo, incrementado o seu número pola crise económica e os recortes ideolóxicos da dereita, que sempre confunde dereitos e solidariedade con beneficencia. Nunha cidade envellecida e nun asunto necesitado sempre de aumentar o seu gasto en dignificar ás persoas e as súas vidas. Por iso non existe tal gasto, senón un verdadeiro investimento produtivo en mellorar a vida na nosa cidade.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/empatia/20200129201213273714.html

Van máis de cen días

Estaría ben que todos os grupos políticos do Concello de Ferrol chegaran a acordos de cidade, renunciando así a reiterar a situación dos últimos oito anos. Esta proposta foi un dos eixos da candidatura, e do discurso do actual alcalde Ángel Mato, durante a súa campaña electoral.

Hai moitas cuestións que resolver, así que cada quen pode facer a lista que máis lle apeteza e, seguramente, a poderíamos ampliar de xeito case exponencial. Esperemos que, das palabras e dos eternos lamentos, pasemos aos feitos.

Por poñer uns exemplos aí está a sentenza 62/2018 sobre o saneamento que, sen entrar na cuestión de fondo, si deixa claro o erro de recibir unhas instalacións cun funcionamento inadecuado e que dan orixe ao actual problema da taxa. A necesidade de pechar xa, tras trinta anos, o convenio urbanístico con Defensa ou como superar a falta de apoio da Xunta de Galicia á candidatura de Ferrol a Patrimonio Mundial.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/van-mais-de-cen-dias/20190925233057265483.html

Cores para Recimil

Sei que estou a cometer unha imprudencia, recoñecendo a miña ousadía ao opinar de cuestións urbanísticas, pero neste noso Ferrol, xa saben que o máis pintado é capitán.

Non podo deixar pasar, agora que están na rehabilitación integral dos dous bloques de Recimil, o que finalmente volverá a ser o seu aspecto exterior. Son dos que aínda cre que a intervención, da etapa do alcalde Irisarri, con múltiples cores (granate, laranxa, verde e ocre alternados e combinados co branco) dáballe unha necesaria alegría a este céntrico barrio.

Foi unha denuncia do PP local ante a Dirección Xeral de Patrimonio, da súa Xunta de Galicia, a que obrigou a volver ao beixe orixinal dos anos corenta. Descoñezo as razóns técnicas. Sempre dubidei se era unha cuestión patrimonial ou de aporofobia. Pero, non me fagan caso. Eu son ninguén. Aquí, o primeiro, é rehabilitar e darlle unha nova vida ás vivendas en favor da veciñanza.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/cores-para-recimil/20190821224635263111.html

Similitudes

Permítanme contarlles que marchei por uns días. Así, que perdoen esta introdución, pero si quero volver agradecer á federación local das asociacións veciñais, o terme permitido acompañalos para coñecer o proceso de peonalización de Pontevedra, hai un tempo.

Aquela visita levoume a volver a esta capital de provincia, que creo que ten moitas cousas en común con Ferrol (a pesar de ter nós vinte mil veciños menos). Pero, si algo fainos parecidos é que somos “afeccionados á boa vida”. Consideramos as cidades un dereito das súas xentes, aínda que aquí temos especial capacidade de complicar o máis simple.

Do mesmo xeito que gusta ir a Canido, parar a comer no Anca, tomarse un café no Derby ou as nosas praias, en Pontevedra gustan de cousas similares nas súas rúas e prazas recuperadas. Quizais teñamos que aprender nós de Pontevedra que Ferrol non necesita trincheiras, senón un acordo básico en temas de cidade.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/similitudes/20190711001254260355.html

Hai máis Ferrol

A mediados do século pasado nacía Caranza. Inicialmente, para solucionar as necesidades de vivenda dos traballadores da antiga Bazán, e iso conformou unha cidade con dúas almas. A oficial coa suma dos Ensanches á Magdalena e esta micro cidade, que hoxe busca ter o seu propio “centro” arredor da Avenida Castelao.

Se ben esa especificidade de Caranza foise matizando, houbo outros barrios que comezaron a ter unha certa vida independente do centro. O esquecido Ferrol Vello e, especialmente, Canido por dereito propio. Á marxe está o rural, onde cada lugar é un mundo.

Mais, a situación de crise e a desatención dos barrios, sobre todo nos últimos oito anos, acabaron por facer aparecer vidas alleas ao Ferrol oficial. Inferniño ou Ultramar son claros exemplos, tanto que achegarse ao Concello ou á Magdalena é “baixar a Ferrol”. Simplemente, direilles que necesitamos dun proxecto común e integrador de cidade.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/hai-mais-ferrol/20190619200337258990.html