Tomás Gómez, por Madrid

Toda a dereita mediática está lanzando unha dura campaña contra a celebración das Primarias do 3 de outubro no PSM – PSOE. Teñen medo de que isto serva para revitalizar ao partido socialista, tras as erróneas medidas neoliberais que – mal aconsellado – tomou o Presidente Zapatero. Tamén é certo que a quen máis caña dánlle é a Tomás Gómez, quizais porque na distancia semella ir polo camiño de aqueles que atrevéronse a rachar coa tutela do lobby neoliberal do partido, e que contra prognóstico acabaron gañando a súa elección: Josep Borrell (Primarias de 1998) e J.L. Rodríguez Zapatero (35 Congreso Federal, xuño do 2000).

Este luns a Ministra Trinidad Jiménez confirmou que pretende presentarse como candidata alternativa ao actual secretario xeral do PSM. Quizais, o máis salientable non sexa tanto a súa probada capacidade de xestión, senón que a pesar de formar parte dos ministros da xeración Felipe, segue na primeira liña; outros son o propio Manuel Chaves ou, sobre todo, o incombustible Ministro de Interior Rubalcava. Trinidad Jiménez tamén forma parte da Trilateral, un curioso club cunha evidente visión clasista do mundo actual. Fraco favor fanlle á Ministra cando, polo menos até este domingo, non manifestara a súa aspiración a ser candidata por Madrid. En calquera caso, é unha obviedade o seu dereito a presentarse e, tamén sería unha magnífica candidata socialista fronte á lideresa ultraliberal Esperanza Aguirre.

Evidentemente, non teño todos os datos do que acontece na Comunidade de Madrid. Da crise do conxunto das esquerdas, onde 400.000 votantes socialistas e 200.000 de IU – basicamente traballadores – están na abstención. Pero, é ben certo que os erros destas dúas formacións permítelle á dereita gobernar Madrid, tanto no Goberno Rexional como no mesmo Concello capitalino, dende hai preto de vinte anos. Quizais, estas deberan saber que sempre hai un camiño á esquerda.

Pero, volvendo ao PSM, creo que Madrid merece unha oportunidade de decidir de seu. Por iso, que haxa primarias socialistas é unha moi boa noticia. A democracia directa e participativa é a mellor medicina contra o desencanto e a indiferenza. Desde IU deberan, creo, facer o mesmo. Estas son as mellores formas de abrirlle fendas á dereita.

Creo, ademais, que un dos problemas de Madrid está precisamente en ser a capital do Estado. Isto fai que todos os Gobernos españois, incluso os ex presidentes e ex ministros, sintan a tentación de tutelar e dirixir o que en primeira instancia corresponde aos militantes dos partidos – facer a proposta de programa e candidatura para os madrileños – e, despois nas eleccións aos seus cidadáns.

Obviamente, quédame lonxe e compete soamente aos compañeiros e compañeiras do PSM elixir aos candidatos por Madrid. Máis – e repito que recoñezo que fáltanme elementos para unha opinión crítica – desde esta Terra, veño a coincidir co dito por Gregorio Peces Barba, no seu artigo titulado En defensa de Tomás Gómez.

Sería un erro considerar a decisión da dirección PSM-PSOE de presentar ao seu propio candidato como unha rebelión, e máis absurdo presentalo como un pulso contra determinadas persoas da dirección federal. Sobre todo é un dereito democrático, e fundamentalmente unha gran aportación para revitalizar o socialismo madrileño, que necesita da súa propia autonomía e capacidade de decisión.

Parabéns para o PSM – PSOE pola celebración destas Primarias: qué as bases decidan porque os tempos son chegados.

Miguel Romero e a reconstrución da esquerda

O 28 de novembro de 2006 tiven a ocasión de compartir mesa – nun acto conxunto entre Fuco Buxán e Acsur – con Miguel Romero. Creo que foi Silvia Chocarro, hoxe na UNESCO, quen doume a primeira pincelada sobre el. Un dirixente histórico da LCR, agora sei que con previo paso polo Felipe.

Tivemos ocasión de compartir varias horas de conversas. Acabamos falando tamén da necesidade de que todas as expresións políticas que estiveron na loita contra o franquismo e na Transición fixeran o seu propio relato da memoria histórica, porque todas elas formaban parte do patrimonio colectivo do conxunto da esquerda. Leo con atención as recentes palabras de Miguel, que hai xa un grupo de xentes que anda preparando materiais sobre o que significou a Liga. A min colleume tarde, pero lembro o impactante que eran os carteis da LCR, creo que debín coller basicamente as campañas do referendo anti-OTAN, onde eu puiden participar como apoderado da Plataforma polo Non nas mesas de votación, chegado ademais aos meus dezaoito anos, en 1986.

Acabo de ler o artigo que publicou en Viento Sur sobre a súa conversa rota co Daniel Bensaïd, recentemente desaparecido. Neste artigo hai moitas reflexións que compartimos; resulta moi interesante a reelaboración política que fan de Gramsci, a reelaboración do Bloque Histórico, do concepto de hexemonía e de que os conflitos de clase seguen a ser o eixo vertebrador dun discurso e dunha praxis de esquerda transformadora, á marxe de que a clase obreira teña que compartir protagonismo cos diferentes movementos sociais.

Seguir lendo

Ante un Primeiro de Maio diferente

A pesar de que forma parte da tradición do movemento obreiro e das forzas progresistas, a celebración deste 1 de Maio de 2010 celébrase nun contexto, que cando menos, é diferente aos dos últimos trinta anos. Máis, parece lembrar á importancia histórica de aqueles primeiros que foron unha acumulación de forzas a prol da emancipación da clase obreira, e que en España alumeou á Segunda República.

Indubidablemente, o que fai este Primeiro de Maio diferente, é que vén inmerso dentro dunha grave crise económica similar en moitos aspectos á dos anos trinta do século pasado. Os anos da Gran Depresión, e que ante o avance do movemento obreiro socialista (como así o chamaban Marx e Engels), á dereita apostou polo apoio aos diversos fascismos, negándose ao avance da democracia e dun reparto máis xusto da riqueza (p.e. Churchill era un admirador de Mussolini).

Estamos inmersos nunha crise económica – social por mor das políticas neoliberais. O trasvase de rendas do traballo á rendas do capital provocou por unha banda unha contracción do consumo da maioría da poboación; e pola outra, a dereita económica necesitada de sacar maior beneficio económico da sobreacumulación financeira apostou simplemente pola especulación bursátil.

Tras a marcha de Pedro Solbes, o Partido Socialista parecía pretender pechar a etapa dunha política económica que no fundamental recibía o aplauso dos sectores bancarios e especulativos deste País. A introdución de incentivos económicos e políticas de gasto social debera ser o inicio dunha nova política económica de tipo keynesiano, que cando menos, debera servir para amortiguar a crise nos sectores máis desfavorecidos. Hai que ter en conta que a solución á crise económica pasa, simplemente, por unha aposta económica e social radicalmente democrática, en términos clásicos, postcapitalista e verde.

Ten razón Gaspar Llamazares cando plantexa que a esquerda no seu conxunto perdeu a hexemonía, e que son os valores da dereita os que están condicionando á sociedade. Só así, pódese entender que cunha crise histórica do modelo social da dereita, esta poida acabar sendo a beneficiaria final.

A presión política e ideolóxica da dereita sobre o Goberno Zapatero abre unha morea de incertezas. Non sería de acuse que a saída á crise a pagaran, única e exclusivamente, as clases traballadoras e medias, fundamentalmente en materia de emprego e liberdades fundamentais.

Atacar a calidade e estabilidade do emprego é ir contra unha das bases materiais desta democracia imperfecta nacida tras a desaparición do fascismo español en 1978. A dereita consciente da desbandada do conxunto das esquerdas, e polo tanto, da debilidade crónica dos cidadáns, está a apostar claramente por un retroceso democrático. E o emprego, o mundo do traballo, segue a ser o eixo fundamental sobre o que toda transformación democrática da sociedade hai que incidir. Sen democracia nas empresas, a democracia na sociedade é fráxil e de baixa calidade.

Seguir lendo

Pepe Blanco, Rajoy e o Pacto anti crise

Do debate parlamentario do pasado 17 de febreiro hai que salientar tres cousas: a) evidencia as dificultades para acadar un Pacto de Estado que contribúa a unha saída progresista á crise económica – social que padece España; b) Rajoy recoñece a súa incapacidade para liderar unha alternativa democrática fiable; e c) Pepe Blanco é hoxe un dos grandes valores políticos do Goberno Zapatero.

A dereita española, aposta outra vez máis, pola estratexia de esperar a que se pudra a situación e co Partido Socialista se enfronte coa súa base social. Non hai que esquecer que precisamente a abstención dos votantes socialistas situados máis á esquerda foi o que lle permitiu a Aznar ser presidente de 1996 ao 2004.

Redundando nesa estratexia do PP hai que entender a solicitude de Mariano Rajoy ao Grupo Parlamentario Socialista para que cese ao Presidente Zapatero. É un recoñecemento expreso da súa incapacidade para liderar unha alternativa crible, mais tamén, sérvelle para seguir escondendo que a dereita española aposta por unha saída á crise segundo o modelo ultraliberal letón.

Un dos problemas para ese Pacto está en que hai que ten decidido que para saír da crise, esta a paguen unicamente os traballadores, reducindo salarios, pensións, precarizando máis as relacións laborais, cuestionando os fundamentos do Estado de Benestar. Reducindo en definitiva a Democracia. Temos unha dereita, que incapacitada para reivindicar o franquismo, reclámanse “pro-chinos” na súa proposta de modelo político e social e dun capitalismo de estado que lles permita uns bos negocios sen riscos.

Estamos ante á crise social española máis importante desde 1936. É evidente que o Goberno Zapatero fai fronte aos seus efectos sobre o emprego, intenta renovar o modelo de crecemento económico e defender os avances sociais e así como, afortalar o noso sistema de protección social no curto e longo prazo. E isto fíxose máis visible, fundamentalmente, coas políticas expansivas – clásicas da socialdemocracia keynesiana – tras a saída do ex Ministro Pedro Solbes.

Seguir lendo

Feijóo esquece Galicia

Acaba de celebrarse a Conferencia dos Presidentes autonómicos co Presidente Zapatero. A cuestión central estaba en como enfrontarse á crise económica, que ademais contou coa presenza dos axentes sociais. Vaia por diante que basicamente estou de acordo co plantexamento de Geluco Guerreiro; hai unha evidente falta de cultura política sobre o que representa a España das Autonomías, e o papel que deben desenvolver os seus Presidentes fronte aos seus partidos.

Dicía Miguel Barros – son consciente que como militante socialista cometo un anatema ao citalo – que cunha aparente descentralización cuasi federal, os partidos estatais o suplían cun reforzamento interno do seu centralismo, que confundían o papel dos Presidentes autonómicos con meros delegados dos seus partidos. O chamado modelo soviético.

Pero, é ben certo que o Presidente de Galicia, Sr. Núñez Feijóo errou no papel que desempeñou nesta Conferencia. Levado por esa disciplina interna do PP, esqueceu que como Presidente galego non pode supeditar os intereses xerais da Comunidade aos do Sr. Rajoy, que nin estaba convocado a esta cita, nin se lle esperaba. Tamén, comete un segundo erro; coa súa sobre – interpretación dá a sensación que vese como un Presidente galego momentáneo á espera de dar o salto á política española; en espera de suplir ó propio Rajoy?

En todo caso, tamén é necesario analizar as dúas propostas que fixo o PP español, e que foron rexeitadas: a baixada de impostos e a redución das cotizacións patronais á Seguridade Social. Iso si, disfrazadas dun suposto apoio á pequena e media empresa; saben do impopular de defender abertamente á CEOE e aos grandes grupos financeiros.

Seguir lendo