T de Tomás

Gañeille unha aposta a un amigo policía, que durante un tempo estivo traballando na seguridade persoal da Ministra Trinidad Jiménez. Non era difícil. A vitoria de Tomás Gómez é de manual e non hai porqué recorrer ao Príncipe de Maquiavelo para sabelo.

Abandona a tranquilidade da alcaldía de Parla, asume a secretaría dun PSM roto, non é deputado autonómico, vai integrando ás diversas sensibilidades do socialismo madrileño e prepárao para a batalla contra a dereita. É lóxico que cando todo está a punto, diga que el e os seus, seguen.

Fronte á lóxica, dinlle que non e ademais, mándanlle ao máis selecto das forzas armadas do partido para combatelo. Que ían facer dende o PSM? Tiñan outra saída? A iso hai que sumarlle a empatía natural co desfavorecido e que os socialistas madrileños están cansos de tanta tutela. Resultado: o Madrid autonómico reivindica o seu feito diferencial con respecto ao Madrid Estado.

En todo caso, Trinidad Jiménez sabe que o seu traspés non supón un rechazo dos militantes madrileños. Os responsables son aqueles que aconsellaron á dirección do PSOE manterlle un pulso ás bases socialistas madrileñas. Dicía Zeca Afonso que o pobo é que máis ordena.

Pero, a pesar de todos os voceiros da dereita co resultado das Primarias madrileñas gaña Zapatero, que escríbese con T de Tomás, de Trinidad e T de vitoria contra o PP. Permítome facer unha nova aposta: Tomás Gómez será investido Presidente da Comunidade de Madrid en maio.

Ver artigo en Galicia Hoxe

Tomás Gómez, por Madrid

Toda a dereita mediática está lanzando unha dura campaña contra a celebración das Primarias do 3 de outubro no PSM – PSOE. Teñen medo de que isto serva para revitalizar ao partido socialista, tras as erróneas medidas neoliberais que – mal aconsellado – tomou o Presidente Zapatero. Tamén é certo que a quen máis caña dánlle é a Tomás Gómez, quizais porque na distancia semella ir polo camiño de aqueles que atrevéronse a rachar coa tutela do lobby neoliberal do partido, e que contra prognóstico acabaron gañando a súa elección: Josep Borrell (Primarias de 1998) e J.L. Rodríguez Zapatero (35 Congreso Federal, xuño do 2000).

Este luns a Ministra Trinidad Jiménez confirmou que pretende presentarse como candidata alternativa ao actual secretario xeral do PSM. Quizais, o máis salientable non sexa tanto a súa probada capacidade de xestión, senón que a pesar de formar parte dos ministros da xeración Felipe, segue na primeira liña; outros son o propio Manuel Chaves ou, sobre todo, o incombustible Ministro de Interior Rubalcava. Trinidad Jiménez tamén forma parte da Trilateral, un curioso club cunha evidente visión clasista do mundo actual. Fraco favor fanlle á Ministra cando, polo menos até este domingo, non manifestara a súa aspiración a ser candidata por Madrid. En calquera caso, é unha obviedade o seu dereito a presentarse e, tamén sería unha magnífica candidata socialista fronte á lideresa ultraliberal Esperanza Aguirre.

Evidentemente, non teño todos os datos do que acontece na Comunidade de Madrid. Da crise do conxunto das esquerdas, onde 400.000 votantes socialistas e 200.000 de IU – basicamente traballadores – están na abstención. Pero, é ben certo que os erros destas dúas formacións permítelle á dereita gobernar Madrid, tanto no Goberno Rexional como no mesmo Concello capitalino, dende hai preto de vinte anos. Quizais, estas deberan saber que sempre hai un camiño á esquerda.

Pero, volvendo ao PSM, creo que Madrid merece unha oportunidade de decidir de seu. Por iso, que haxa primarias socialistas é unha moi boa noticia. A democracia directa e participativa é a mellor medicina contra o desencanto e a indiferenza. Desde IU deberan, creo, facer o mesmo. Estas son as mellores formas de abrirlle fendas á dereita.

Creo, ademais, que un dos problemas de Madrid está precisamente en ser a capital do Estado. Isto fai que todos os Gobernos españois, incluso os ex presidentes e ex ministros, sintan a tentación de tutelar e dirixir o que en primeira instancia corresponde aos militantes dos partidos – facer a proposta de programa e candidatura para os madrileños – e, despois nas eleccións aos seus cidadáns.

Obviamente, quédame lonxe e compete soamente aos compañeiros e compañeiras do PSM elixir aos candidatos por Madrid. Máis – e repito que recoñezo que fáltanme elementos para unha opinión crítica – desde esta Terra, veño a coincidir co dito por Gregorio Peces Barba, no seu artigo titulado En defensa de Tomás Gómez.

Sería un erro considerar a decisión da dirección PSM-PSOE de presentar ao seu propio candidato como unha rebelión, e máis absurdo presentalo como un pulso contra determinadas persoas da dirección federal. Sobre todo é un dereito democrático, e fundamentalmente unha gran aportación para revitalizar o socialismo madrileño, que necesita da súa propia autonomía e capacidade de decisión.

Parabéns para o PSM – PSOE pola celebración destas Primarias: qué as bases decidan porque os tempos son chegados.