Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

Lidia Senra

Poblicado o por
Resposta

Fuco Buxán acaba de presentar o libro editado por Laiovento, que Tareixa Ledo ten sobre a emblemática figura de Lidia Senra; que ademais reflicte a historia e intrahistoria do Sindicato Labrego Galego, de como construír unha organización de novo tipo, que ademais participa nun xeito de facer país dende unha postura anti–neoliberal e que racha cos estereotipos que hai do noso agro, incardinado no empoderamento das súas mulleres.

A cercanía a estas dúas mulleres, permite testemuñar de primeira man que a imaxe mítica de Senra, está de acordo coa realidade e no reflectido neste libro. Un liderado democrático, integrador, que comparte ideas, proxectos, poder e capacidade de codecisión fronte aos hiperliderados excluíntes.

Hai tamén no discurso de Senra e do SLG unha aposta transversal, que busca a nosa complicidade en temas tan dispares como a loita feminista, a solidariedade cos pobos, a soberanía alimentaria ou a loita contra a privatización dos recursos naturais; como exemplo a pretensión da actual Xunta de Galicia de expropiarnos as nosas augas para converter este ben público estratéxico nunha simple mercadoría con prezo e exportable segundo os intereses dos especuladores. Algún día tamén pretenderán expropiarnos o aire que respiramos.

En todo caso, o futuro dunha nova esquerda e de como seguir a construír país, depende moito da capacidade de criar liderados entrañables como o reflectido pola ex secretaria xeral do SLG.

Enlace a Diario de Ferrol

Enlace a Galicia Hoxe

A Beleza

Poblicado o por
1

As persoas necesitamos amuletos para vencer as nosas debilidades. Dende hai anos, levo comigo tres moi singulares: todas cancións, unha delas de Aute.

Aquela que fala de […] “alzar hasta la gloria/ el poder de la razón/ Y ahora que ya no hay trincheras/ el combate es la escalera/ Y el que trepe a lo más alto/ pondrá a salvo su cabeza/ aunque se hunda en el asfalto/ la belleza/ Míralos negociando en cada mesa ideologías de ocasión/ Antes iban de profetas/ y ahora el éxito es la meta/ Mercaderes, traficantes/ más que náuseas dan tristeza/ No rozaron ni un instante/ la belleza”.

Un tema que, lamentablemente, estase a convertir na banda sonora dos tempos que corren. Onde o que impera é o todo vale, e se difuminan os principios éticos polos que guiarse. E cando lles fas fronte aos traficantes, estes tentan emporcar todo aquilo que che arrodea. Dá igual; dende o máis cutre libelo á difamación insidiosa, dende faltarlle ao respecto á familia directa até cuestionarse o sincero compromiso coa máis simple das asociacións cidadás. Chismes, moitos deles burdos insultos encamiñados a ferir e tentar desprestixiar ese perfil persoal que todos debemos ter o dereito e deber de preservar e salvagardar.

Mais, fronte a aqueles que mirando o seu embigo están nese espallar a filosofía da miseria; outros sempre levantaranse denunciando a miseria da filosofía imperante. Realmente, o importante –como afirmaba de Aute- é rozar, aínda que sexa por un intre, a beleza.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

 

Carmelo Teixeiro

Poblicado o por
Resposta


Foi a actual Corporación Municipal quen aprobou darlle ó Parque do Paseo Marítimo de Caranza o seu nome. Alí, este sábado a media mañá Fuco Buxán, Comité Cidadán de Emerxencia, amigos e veciños homenaxearán a súa inesquecible figura.

Coñecímosnos uns meses antes das eleccións municipais de 1991, no comité comarcal de campaña do PSdeG-PSOE; iniciamos así unha longa traxectoria vital que xuntos levaríanos a participar con outros compañeiros e compañeiras na fundación da revista Razón Socialista na que publicou asiduamente, Fuco Buxán – do que foi o seu primeiro presidente – e o propio Comité Cidadán. Non hai que esquecer o seu papel na Transición antifranquista e na conformación da UGT de Galicia.

Carmelo sempre apostou polos proxectos colectivos e de transformación social e democrática. O seu sempre foi un traballo en positivo, contra as realidades inxustas. Tivo un papel fundamental na defensa dos intereses colectivos de Ferrolterra, Eume e Ortegal e na defensa da nosa ría.

Ferrol é unha cidade moi peculiar; por unha banda conforma un xeito de ser, unha tradición especial e específica, que ten os seus mellores representantes en xentes como Quintanilla, Xulio Aneiros, Pillado e o propio Carmelo, e pola outra, persoas así conforman unha cidade única e irrepetible, fusión da mellor tradición ilustrada e do mellor movemento obreiro que trouxo a Democracia a este país.

Van xa tres anos e seguimos a sentir a súa presenza.

Ver Diario de Ferrol.

Consenso

Poblicado o por
2

Os partidos, especialmente se gobernan, son estruturas moi complexas. Iso fai que nas cousas esenciais, como na formación das candidaturas, non valga simplemente cunha maioría mecánica; sobre todo se esta non é produto dun proxecto político cohesionado ou dunha visión compartida de cidade.

As candidaturas non son uns caiucos con indocumentados á procura do seu El Dorado particular. E a política non é un singular xogo da oca, no que un pode ir alegremente de cadeira en cadeira. Pola contra, o compromiso cos electores e coa cidade son os eixos de todo programa político que pretenda ser hexemónico, e ademais transformador.

De aí que a palabra necesaria sexa a de consenso. Produto do acordo co candidato á alcaldía e desa necesidade de aglutinar ao conxunto do partido. Isto non só porque o digan os Estatutos, senón porque é de sentido común. Esa é a tradición democrática, esa é a tradición socialista; así como unha necesidade imperiosa para unha cidade como Ferrol.

A Agrupación Socialista de Ferrol ten a posibilidade real de ser o eixo dun novo Goberno de Progreso nas eleccións do 22 de maio. De revalidar a súa boa xestión deste catro anos.

Ninguén, por moito que pareza emular a Sarah Pallin – e que debera analizar as causas dese fortísimo deterioro da súa imaxe pública – ten dereito a converter a este partido nun lugar inhabitable para os seus militantes, nin moito menos, insufrible para os seus votantes. O camiño da esquerda é claro: consenso.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Outro Narón

Poblicado o por
Resposta


Catalina García marcou a nova etapa na estrea de Xosé Manuel Blanco como alcalde, recoñecendo entón que as relacións, entre eles e Terra Galega, obviamente ían cambiar tras a marcha de Xoán Gato. Agora, coa abstención do PSdeG, acaban de aprobar os orzamentos do Concello.

As vindeiras municipais – á espera de saber se a crise económica e as renuncias do Goberno socialista son un lastre o 22 de maio – tiñan que representar para os socialistas naroneses unha suba que cando menos lles supuxera completar o seu teito electoral.

Un Narón incardinado nas actuais estruturas de poder, a través dun partido como o socialista, traería a reasignación das influenzas que lle foron negadas por ser liderado por unha forza localista. Obrigaría a todos os partidos galegos a facer – por unha vez – a aposta decidida por un concello que, cunha enorme potencialidade, pode ser determinante na política galega.

Resultan salientables unha TEGA que teme a sombra dun Xoán Gato que lle reste cunha hipotética lista. Así como un Feijóo que vén avalar a un candidato imposto como Santiago Boullón, fronte a aspirante Ángeles Díaz e unha Natalia Barros “aínda por descubrir”. Todo isto apunta a unha dereita na oposición.

Teremos o necesario pacto postelectoral entre TEGA e o PSdeG? Conténtanse no BNG local con seguir sen ambición de goberno ou sumarán? Narón necesita ocupar o lugar que lle corresponde na política galega. E Ferrolterra, moito máis.

Ler artigo completo no Diario de Ferrol.