En moitas ocasións temos escoitado e reproducido o discurso das organizacións políticas, sindicais e sociais de esquerda en relación á vontade privatizadora dos servizos públicos por parte dos gobernos da dereita. Este discurso, enmarcou desde sempre esta ansia privatizadora, na necesidade do capital financeiro de expandir a súa actividade a aqueles ámbitos da vida que teñen recoñecida a cualificación, na nosa sociedade, de dereitos básicos, como son a saúde e a educación.

Nos últimos anos, con reivindicación e moito esforzo, o dereito á asistencia para todas aquelas persoas que presentan diversidade funcional, ou dependencia, comezou a estar recoñecido, aínda que sen chegar aos niveis que acadaron o dereito á saúde e á educación. Aínda que os servizos criados para atender estas necesidades non chegaron a ser nunca universais, si cubrian as necesidades básicas e teñen convertido aos servizos públicos dos que disfrutamos, nun referente mundial, un modelo a seguir e conquistar por moitos outros países dos distintos continentes.

Este discurso que alertou sempre do perigo das privatizacións, foi moitos veces asimilado mais como un referente a ter en conta, que como unha realidade. As privatizacións, entre outras, da construción e xestión de futuros hospitais e centros de saúde por parte da actual Consellaría de Sanidade, mobilizou miles de persoas e anunciaba un novo tempo onde a protección dos servizos públicos quedaba desconectada. Mais é agora, cos plans de privatización, por vía de urxencia, do centro “Souto de Leixa”,que vemos ao pé da casa que o tsunami privatizador está a piques de varrer todo o noso sistema de protección social.

Ler máis