Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

Honduras: batalla pola dignidade

Poblicado o por
Resposta

O vindeiro martes 2 de marzo ás 20 horas, tócame presentar na Sala Audiovisual (3º andar) da Biblioteca Central de Ferrol – na Praza de España – á amiga e colaboradora de Fuco Buxán, María Castro Serantes. Cooperante española e que vive en primeira persoa todo o proceso dese golpe de estado que se vén dando en Honduras.

Este país centro americano pasou xa a un terceiro plano nas noticias dos nosos medios de comunicación. O aval dado pola Secretaria de Estado dos EEUU, Sra. Hilary Clinton, aos golpistas – que entre eles tiveron a desfachatez de facer unha eleccións baixo as ameazas militares á poboación (e só un 25% foi a votar) – foi secundado de facto por unha boa parte da Comunidade Internacional, especialmente, desde a Unión Europea, que basicamente, o consideran un asunto interno dos propios intereses de Washington.

É obvio que hai un intento de restablecer a hexemonía norteamericana en toda América: golpe de estado en Honduras, bases militares ianquis en Colombia, ocupación militar de Haití… Que será o próximo?

Debemos mirar con moita preocupación os ataques – que a dereita radical e os sectores máis conservadores do partido demócrata dos EEUU – están dando aos procesos democráticos. Van dirixidos contra o conxunto dos pobos latino – americanos, incluída Brasil; sendo ademais, esta última que pode desbancar a tradicional hexemonía norteamericana.

A proxección do documental “Honduras: la batalla por la dignidad” e o coloquio con María, serán indubidablemente de sumo interese, xunto a unha pinga contra o esquecemento.

Solidariedade co pobo hondureño e os seus movementos sociais que loitan polo establecemento dunha verdadeira democracia, sen tutelas militares nin estranxeiras. Solidariedade con Honduras Democrática.

Pepe Blanco, Rajoy e o Pacto anti crise

Poblicado o por
3

Do debate parlamentario do pasado 17 de febreiro hai que salientar tres cousas: a) evidencia as dificultades para acadar un Pacto de Estado que contribúa a unha saída progresista á crise económica – social que padece España; b) Rajoy recoñece a súa incapacidade para liderar unha alternativa democrática fiable; e c) Pepe Blanco é hoxe un dos grandes valores políticos do Goberno Zapatero.

A dereita española, aposta outra vez máis, pola estratexia de esperar a que se pudra a situación e co Partido Socialista se enfronte coa súa base social. Non hai que esquecer que precisamente a abstención dos votantes socialistas situados máis á esquerda foi o que lle permitiu a Aznar ser presidente de 1996 ao 2004.

Redundando nesa estratexia do PP hai que entender a solicitude de Mariano Rajoy ao Grupo Parlamentario Socialista para que cese ao Presidente Zapatero. É un recoñecemento expreso da súa incapacidade para liderar unha alternativa crible, mais tamén, sérvelle para seguir escondendo que a dereita española aposta por unha saída á crise segundo o modelo ultraliberal letón.

Un dos problemas para ese Pacto está en que hai que ten decidido que para saír da crise, esta a paguen unicamente os traballadores, reducindo salarios, pensións, precarizando máis as relacións laborais, cuestionando os fundamentos do Estado de Benestar. Reducindo en definitiva a Democracia. Temos unha dereita, que incapacitada para reivindicar o franquismo, reclámanse “pro-chinos” na súa proposta de modelo político e social e dun capitalismo de estado que lles permita uns bos negocios sen riscos.

Estamos ante á crise social española máis importante desde 1936. É evidente que o Goberno Zapatero fai fronte aos seus efectos sobre o emprego, intenta renovar o modelo de crecemento económico e defender os avances sociais e así como, afortalar o noso sistema de protección social no curto e longo prazo. E isto fíxose máis visible, fundamentalmente, coas políticas expansivas – clásicas da socialdemocracia keynesiana – tras a saída do ex Ministro Pedro Solbes.

Seguir lendo →

A responsabilidade dos traballadores de Megasa

Poblicado o por
Resposta

Onte pecháronse vintecinco meses de conflito, e ábrese unha nova etapa coa aprobación do novo Convenio Colectivo e o acordo coa Empresa para a aplicación do Expediente de Regulación de Emprego; este último está xa na man da Autoridade Laboral a súa definitiva resolución. Na prensa hai un resume que podedes ler aquí.

A xente necesitaba tranquilidade ante o panorama de crise social que vivimos no país, pero ao mesmo tempo un acordo de convenio razoable. E dentro do contexto no que nos movemos, este está por riba das expectativas inicialmente pensadas.

Obviamente, hai cousas tanto no Convenio – que con caracter retroactivo aplicarase desde o 2008 até o 2011 – que gustan máis ou gustan menos, e tamén na proposta modificada de ERE que finalmente chega á Autoridade Laboral, pero, globalmente e un bó acordo.

Atrás deixamos dous anos e pico de conflito social, ten tamén custes persoais e sindicais, pero as cousas teñen o seu propio devir. As situacións ao longo de todo este tempo foron moi cambiantes. Con momentos bos e moi malos, pero a unidade dos traballadores e a unidade de acción dos sindicatos representados no Comité (UGT con sete delegados, CCOO con dous delegados), foron determinantes para chegar a porto.

Unha vez máis, quedou amosado que o maior capital de que dispón Megasa Siderúxica S.L., corazón do Grupo Megasa, son os seus traballadores.