Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

A culpa da crise é do cha-cha-chá

Poblicado o por
Resposta

O PP teno claro. A culpa é da insoportable herdanza recibida do Goberno Zapatero. O certo é que a dereita provocouna, mais son os grandes beneficiados. E trae unha fonda crise política e electoral da socialdemocracia, e por extensión das outras forzas de esquerda, incapaces de reconducir os acontecementos alén do lamento.

Debéramos lembrar que a orixe está nunha fonda desregulamentación financeira – que en España implementaron Aznar e Rato coa lei de liberación do chan 6/1998 do 13 de abril – resultando unha enorme concentración da riqueza en poucas mans e un retroceso das rendas dos traballadores e das clases medias, chegando ao colapso actual. É dicir, un dos problemas fundamentais é precisamente a concentración da riqueza, a falta de reparto equitativo e a falta de igualdade. Precisamente, estes tres elementos están na crise ideolóxica que sofre actualmente o Partido Socialista, que aceptou os dogmas dun “libre mercado” que considera a democracia unha “cesión involuntaria” aos traballadores.

Así toda democracia necesita dunha base económica para poder ser viable. Dende a saída da ditadura a levamos construíndoa trinta anos, é iso que pretendemos chamar “Estado de Benestar”. E o noso modelo democrático, tiña como sinais de identidade o acceso gratuíto e universal á sanidade e ensino públicos, un estado autonómico – aquí cuestionado deslealmente por Feijóo – e un amplo abano de dereitos sociais. Pero, entón onde fallamos?

Ler artigo completo.

Culpables

Poblicado o por
Resposta 
Para F. Ocampo. Que lembrará que as tres últimas palabras, 
deste "irónico" artigo, forma parte da nosa conversa de hai uns días.

Non hai crise que cen anos dure, ou que non faga volver as cousas á súa “orde natural”. Somos unha sociedade que ten a súa base fundamental na “palabra revelada”, e agora que a dereita ocupa case todo o poder político e mediático, por fin, podemos entender o seu verdadeiro sentido (con vídeo antisocialista incluído).

Non foi a usura urbanística dos bancos, a acumulación da riqueza en moi poucas mans e a debilidade do noso Estado de Benestar os causantes da nosa, actual e penosa, situación económica. Non hai dúbida. Foi o despilfarro dos cidadáns, que pretendíamos vivir por riba das nosas posibilidades.

Culpables os pensionistas, que irresponsablemente acumulan medicamentos nas súas casas, e se as farmacéuticas non aportaban envases máis pequenos era, simplemente, porque sentíanse coaccionados pola nosa gula. Culpables os traballadores, que non entendemos que é o esforzo soamente persoal a base do ascenso social e non un ensino público de calidade, e incapaces de saber o noso sitio na orde natural, reclamamos para a nosa prole oportunidades que non lles corresponden.

Si, o esforzo é o eixo de toda sociedade moderna e aberta. O sufrimento – non pode ser doutro xeito – forma parte do mesmo. É unha forma de selección natural dos mellores, e os que xa están arriba non é porque teñan mellor berce, senón porque son máis listos. Debemos pagar as nosas culpas. O pecado orixinal. Vivan as cadeas!

Ler artigo na columna “Letras de Cambio” (Diario de Ferrol).

Cardenal

Poblicado o por
Resposta

Son dese grupo de ferroláns que, en Semana Santa, procura non achegarse ás rúas do centro da cidade. Ben porque non somos crentes, ben porque non participamos da estética do sufrimento. Aínda así, somos conscientes da importancia do feito relixioso.

Tiven a sorte de coñecer a aqueles cregos obreiros que a finais dos setenta participaron na loita contra a ditadura. Xaquín Campo, daquela cura de Piñeiros, tiña unha gran relación coa miña familia. Nese tempo, mentres el vixiaba á entrada da igrexa por si chegaba a Garda Civil, outro cura casaba ao meu tío Leonardo, camarada de Pillado.

Estes curas obreiros eran a conexión natural entre os de abaixo e a fe católica. Que houbera pasado de ser estes hexemónicos na Igrexa romana? Sempre digo que son ateo grazas a Karol Wojtyla. Sigo tendo na memoria a súa visita á Nicaragua sandinista en 1983. Ao pé do avión, Ernesto Cardenal, cura e ministro do FSLN, foi humillado publicamente polo Pontífice.

Mágoa dunha Igrexa que reserva os mellores asentos do Templo, non aos seguidores dunha teoloxía da liberación, senón aos mercaderes. Mágoa dunha Igrexa que esquece a rebeldía da primeira congregación cristián de Xerusalén. Na radio sona o “Aleluia” de Haendel, nas miñas mans “O Cristianismo” de Karl Kautsky (Editorial Círculo Latino). Estou seguro de que o actual Papa alemán mandaría este libro, do seu compatriota e dirixente socialista, a arder na fogueira.

Ver artigo no Diario de Ferrol (Columna “Letras de Cambio”).

 

Descamisados

Poblicado o por
2

Asistimos á constatación de que a crise é xeneralizara e afecta tamén á propia xustiza. Os ferroláns somos testemuñas do xuízo contra oito mariscadores, que xunto con centos de persoas en maio de 2007 protestaron en defensa da ría, fronte á entrada ilegal dos buques de GNL con destino a Reganosa.

Estes mariscadores son xulgados, máis son as primeiras vítimas, e quizais resalte o papel da fiscalía, que evidentemente, non está sendo tan eficaz en sacar á luz os escándalos políticos e económicos dese fracaso que supón a planta de gas, en Punta Promontorio.

A redución final, a un número moi pequeno de persoas acusadas, por parte da fiscalía é a evidencia da propia debilidade procesal do xuízo. Todo o mundo en Ferrol sabe da convocatoria feita nese día polo Comité Cidadán, e da participación de coñecidos dirixentes sociais, sindicais e políticos. Pretenden dar un escarmento aos mariscadores? Pois erran. Nestes tempos non son tolerables a volta dos xuízos políticos.

Alén do caso, compre unha profunda reforma que traia unha fiscalía independente do poder político e que a única presión sexa a democrática dos cidadáns. Tamén, a soberanía reside no pobo; e cando os poderes públicos son desafectos coas súas obrigas de defensa da súa sociedade, esta ten o dereito de rebelión. Algúns esquecen que o actual Estado democrático de Dereito, nace dos descamisados que derrocaron ao poder despótico.

Ver artigo no Diario de Ferrol.