Versión en español:
Versión en portugués:
Historia do Neoliberalismo
Resposta
Arquivo por autores: Manuel Cendán
Reviravoltas
Acaba de celebrarse o 12 Congreso Nacional do PSdeG en Compostela. De Ferrol foron, finalmente, as dúas listas que superaron a barreira do 20% dos votos na súa última asemblea local. Evidentemente, isto implica un déficit democrático ao non reflectir exactamente o que votan os militantes.
Sestayo, co 61%, chegou a Santiago coa idea de apoiar á ex-ministra Elena Espinosa, despois de moitas voltas e reviravoltas; e a lista afín a Vicente Irisarri, co 23%, decidiron dende un primeiro momento apostar pola continuidade de Pachi Vázquez. Cales foron os resultados prácticos para o socialismo ferrolán? Rupturas na súa executiva local, que lle permite a Rafael Beceiro entrar como vogal na executiva galega, fronte o veto recibido por Beatriz Sestayo que so no último intre logra manterse -a duras penas- no Comité Federal do PSOE. A lista de Irisarri tampouco logra o apoio esperado de Pachi Vázquez para a executiva galega.
O socialismo ferrolán segue instalado na crise. Ao retroceso electoral de maio de 2011, súmase a falta de influenza real na estrutura do partido socialista en Galicia. Ademais, os cidadáns non entenden o que pasa cunha executiva e grupo municipal que non están á altura da defensa efectiva da xestión da anterior Corporación, á espera do desenlace do “caso Albanese”. Faltan un proxecto socialista para Ferrol e comarca, liderazgo real, cohesión interna e credibilidade social.
Ver artigo no Diario de Ferrol.
Ante o XII Congreso do PSdeG
Dicir que os socialistas galegos están na encrucillada no seu próximo congreso é unha obviedade. Todos os congresos o son, mais este ten unha especial importancia pola grave crise social que padece o noso país. Este XII Congreso Nacional enmárcase nun momento de ruptura social onde a dereita fai aflorar a loita de clases de cheo, rachando co pacto produto da Transición española materializada na reforma laboral que pretende retrotraernos ás relacións laborais de 1945.
Ler artigo completo en Praza Pública.
Navantia
Os traballadores do naval foron un exemplo de compromiso e loita cidadá nos anos oitenta; e a pesar de todos os atrancos que supuxeron coñecidos sindicalistas e políticos, defenderon a esta comarca ata o último alento. Tamén, no seu día, o histórico Nicolás Redondo e o ex-presidente da Xunta González Laxe recoñecerían os seus erros polo seguidismo con respecto ao Goberno de Felipe González. Na dereita eran partidarios do modelo máis radical de Margaret Thatcher.
Non fomos quen de superar as nosas incapacidades colectivas e agora tócalle ao conxunto do que hoxe é Navantia. Esta vez nin hai a posibilidade de recolocar á xente na antiga Bazán, Imenosa, nas Pontes ou na empresa CASA, creando unha grave situación explosiva. Que espera o alcalde José Manuel Rey para arrancar compromisos tanxibles da Xunta, do Goberno Rajoy e de Bruxelas, onde gobernan os seus? Ferrol e a súa comarca sempre deben ser o principal compromiso.
Impórtanlle ao Presidente Feijóo as dezaoito mil persoas que dependen directamente dos estaleiros, ou están á espera de aplicar a nova reforma laboral do PP que anuncia despidos, a fin das prexubilacións e segregacións das instalacións navais para negocios especulativos?
O conxunto dos ferroláns e das forzas sociais debemos acompañar aos traballadores de Navantia e das auxiliares, sen esquecer a outros como os mariscadores, os traballadores de Poligal ou dos servizos públicos…
Ler artigo no Diario de Ferrol.
Proletarios
Ninguén pode ter xa dúbidas. O PP anda decidido a romper o pacto social, que ten as súas raíces na Transición española, e que trouxo a democracia e o desenvolvemento económico e de sociedade acadado nas tres últimas décadas. Agora, o xeneral golpista é a crise económica provocada pola Banca e as grandes empresas que especularon co ladrillo e na Bolsa.
Igual que hai setenta e seis anos, a dereita non está disposta a falar do reparto da riqueza, de igualdade e de máis democracia; de repartir o custe da recesión. Decidiron que a crise, que provocaron os que de verdade mandan no PP, a paguemos nós. A agresiva desregulamentación das relacións laborais, o abaratamento do despido, como a aposta pola redución do nivel de vida dos traballadores e das súas familias, así o confirma coa nova reforma laboral de Rajoy.
Estas medidas non van servir para saír da crise, contraerán máis a economía e traerá unha involución histórica. Á nova reforma laboral, virán outras medidas que probablemente impoñeranse tras as autonómicas andaluzas. Recortes nas pensións e o re-pago na sanidade e no ensino públicos… Imos camiño de acompañar aos pobos grego e portugués.
Dende a dereita apostan pola proletarización das clases media e media-baixa. Propóñennos unha sociedade dual: os moi ricos e o resto, estes últimos divididos entre pobres o moi pobres. Ata cando aguantaremos? O 19 de febreiro vémonos nas rúas.
Enlace a Diario de Ferrol
manuelcendan.com 