Imos Indo

Non creo que a voceira do grupo municipal do PSdeG ferrolán teña gañas de seguir coa canción que usou na eleccións locais. Vén de cometer un grave erro, converter o referendo socialista sobre os pactos para o goberno estatal nun plebiscito sobre a súa persoa, pedindo o non para os secretarios xerais do PSOE e do PSdeG. Ao seu fracaso no voto en urna, súmase o do voto “on line”.

A un complicado liderado tras a severa derrota das municipais e ao seu enfrontamento con Sánchez e Besteiro, súmanse outra xeira de dimisións na súa executiva (van once) e a división do grupo socialista no último Pleno municipal, onde se quedou soa co apoio do concelleiro de servizos. E, para máis inri, xa hai quen manda mensaxes polos sete mares para ofrecerse como voceira alternativa á propia Sestayo. Todo apunta a que a necesaria renovación no socialismo ferrolán virá -queira ou non- a baronesa local.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/imos-indo/20160303002830147903.html

Toca cambio

Estimada Beatriz Sestayo: o socialismo local segue fóra de xogo dende as municipais, porque é un erro que non asumas o resultado das urnas, que sigas a reclamar a atención dun electorado que tes de costas. Porque é un erro que tentes gañar tempo para non asumir as datas das túas renuncias, como deputada e secretaria xeral.

O mellor é asumir a realidade e si, a volta á vida civil ten as súas cousas. Sorprende que haxa persoas –algunhas cos seus dobres perfís nas redes– que se deixen embarcar na túa cruzada persoal.

Beatriz, recoméndoche que non sigas a trasladarlle á cidadanía que o teu é un interese propio. Contra o PSdeG e contra Ferrol.

Mentres a dereita refórzase diante das vindeiras eleccións autonómicas, non debes pretender seguir a ser a candidata desexada polo PP. Deberas deixar paso a outra xeira de socialistas. Toca renovación, toca cambio.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/toca-cambio/20151008004046135964.html

Redes de esperanza

Hai dez días o sociólogo Manuel Castells presentaba a segunda edición do seu libro “Redes de indignación e esperanza”. Un estudio das diversas primaveras, do 15M e das súas respostas á alienación desta crise tan oportunista. É certo que as esquerdas clásicas, tanto política como sindical, están atrapadas polo seu compromiso cun pacto social que as dereitas xa non consideran necesario. Aí está o golpe da banca alemá contra o pobo grego e o seu referendo.

Pero, a superación dos medos por parte da xente, obriga as institucións a cambios de fondo. Aí están as novas redes e movementos sociais, que hoxe ocupan o papel central que antes tiñan sindicatos e partidos. A loita fundamental é a batalla por conformar un novo xeito de pensar, e a coacción -incluída a “lei mordaza”- non pode garantir a supervivencia das vellas hexemonías sen consenso social.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/redes-esperanza/20150730013357130435.html