Agora resulta que os “malos” deste melodrama chamado “crise económica” son os gregos, por mor dunha dereita local que falseaba as cifras macroeconómicas do país. Máis poucas voces apuntan que o principal problema foi que ante un desigual reparto da carga fiscal (basicamente pagan so os traballadores), unha enorme fraude fiscal das rendas altas e empresariais, un sistema económico corrupto e un raquítico Estado de Benestar, levaron a que o anterior goberno de dereitas – coherente coa súa deriva neoliberal – decidira aumentar a súa liquidez económica en base ao endebedamento a través de bonos, que foron a parar á banca europea, especialmente alemá e francesa.

E a banca europea, a través das súa axencias de cualificación dedícanse a especular co intento de aumentar a rendibilidade dos xuros impostos aos gregos. Fronte a isto, Papandreu esquece a súa promesa dun programa social asumindo as erróneas propostas neoliberais sobre a redución do déficit, cando este é fundamentalmente nos poucos ingresos do Estado vía impostos directos progresivos. A chamada “austeridade” no gasto público e na redución de salarios van traer un nova contracción no consumo e na produtividade, implementando así a crise económica e a destrución de emprego.

Loxicamente, a poboación de Grecia mobilízase porque non están dispostos a pagar unha crise e unha débedas que non son súas. A pregunta a responder é como cando o que falla é dun xeito clamoroso o modelo económico especulativo e social da dereita, precisamente esta pode acabar sendo a beneficiaria dunha saída reaccionaria, onde as esquerdas – e polo tanto – os cidadáns andan confusos.

Fronte a unha Unión Europea gobernada pola dereita, cun Banco Central e de España ao servizo do neoliberalismo, temos a necesidade da solidariedade co pobo helénico. En Grecia están a aplicar un programa de recorte brutal do nivel de vida, de calidade dos servizos públicos e de calidade da democracia, que algúns piden para Portugal, Irlanda e Rajoy , Aznar e o FMI reclaman para España, xa que nos falta “disciplina”.

Estes catro países serían un primeiro ensaio desa proposta de liquidación do que se veu en chamar o “Modelo Social Europeo” a cambio dunha hexemonía reaccionaria cara a unha ditadura do capital: privatización entre outros dos servizos educativos, de saúde, da auga, ruptura do marco legal da negociación colectiva, atraso da idade de xubilación e un sistema privado de pensións. Expulsión da maioría da poboación dos procesos de integración política; cidadáns e democracia covardes fronte ao poder patronal e financeiro.

Si de verdade queremos saír da crise, en términos democráticos debéramos empezar con algo tan simple, e que non sería moi custoso: a supresión da Bolsa. Os especuladores non terían moitas cartas coas que xogar.

Solidariedade co pobo de Grecia, xa que isto na práctica é unha solidariedade con nós mesmos. Cando vexas as barbas do veciño…