Tras Grecia, nós

Agora resulta que os “malos” deste melodrama chamado “crise económica” son os gregos, por mor dunha dereita local que falseaba as cifras macroeconómicas do país. Máis poucas voces apuntan que o principal problema foi que ante un desigual reparto da carga fiscal (basicamente pagan so os traballadores), unha enorme fraude fiscal das rendas altas e empresariais, un sistema económico corrupto e un raquítico Estado de Benestar, levaron a que o anterior goberno de dereitas – coherente coa súa deriva neoliberal – decidira aumentar a súa liquidez económica en base ao endebedamento a través de bonos, que foron a parar á banca europea, especialmente alemá e francesa.

E a banca europea, a través das súa axencias de cualificación dedícanse a especular co intento de aumentar a rendibilidade dos xuros impostos aos gregos. Fronte a isto, Papandreu esquece a súa promesa dun programa social asumindo as erróneas propostas neoliberais sobre a redución do déficit, cando este é fundamentalmente nos poucos ingresos do Estado vía impostos directos progresivos. A chamada “austeridade” no gasto público e na redución de salarios van traer un nova contracción no consumo e na produtividade, implementando así a crise económica e a destrución de emprego.

Loxicamente, a poboación de Grecia mobilízase porque non están dispostos a pagar unha crise e unha débedas que non son súas. A pregunta a responder é como cando o que falla é dun xeito clamoroso o modelo económico especulativo e social da dereita, precisamente esta pode acabar sendo a beneficiaria dunha saída reaccionaria, onde as esquerdas – e polo tanto – os cidadáns andan confusos.

Fronte a unha Unión Europea gobernada pola dereita, cun Banco Central e de España ao servizo do neoliberalismo, temos a necesidade da solidariedade co pobo helénico. En Grecia están a aplicar un programa de recorte brutal do nivel de vida, de calidade dos servizos públicos e de calidade da democracia, que algúns piden para Portugal, Irlanda e Rajoy , Aznar e o FMI reclaman para España, xa que nos falta “disciplina”.

Estes catro países serían un primeiro ensaio desa proposta de liquidación do que se veu en chamar o “Modelo Social Europeo” a cambio dunha hexemonía reaccionaria cara a unha ditadura do capital: privatización entre outros dos servizos educativos, de saúde, da auga, ruptura do marco legal da negociación colectiva, atraso da idade de xubilación e un sistema privado de pensións. Expulsión da maioría da poboación dos procesos de integración política; cidadáns e democracia covardes fronte ao poder patronal e financeiro.

Si de verdade queremos saír da crise, en términos democráticos debéramos empezar con algo tan simple, e que non sería moi custoso: a supresión da Bolsa. Os especuladores non terían moitas cartas coas que xogar.

Solidariedade co pobo de Grecia, xa que isto na práctica é unha solidariedade con nós mesmos. Cando vexas as barbas do veciño…

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s