Augas de Ferrol

Cando cruzamos a sentenza 62/2018 do Contencioso – Administrativo de Ferrol, que foi ratificada polo TSXG, coas declaracións dos actores políticos e sociais, vemos a existencia de dous relatos e só un vai adiante.

Así, fronte a idea do pago pola depuración, págase a taxa da auga polo arranque do sistema, tal como recolle a ordenanza propia no seu artigo 2. A sentenza reflicte o informe da Intervención Municipal que constata que a supresión da taxa afecta á estabilidade financeira do Concello de Ferrol. De aí a orde xudicial de pasar o cobro da mesma á cidadanía.

A orixe do problema está na recepción das obras, co convenio entre Rey Varela e Augas de Galicia en maio de 2014, e na entrada en vigor da súa ordenanza fiscal. Aquí debemos sumar unha espiral de erros que deberan traer algunha reflexión, porque – evidentemente – esta dúas sentenzas obrigan a non repetilos e a outra estratexia municipalista.

https://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/augas-de-ferrol/20191127221616269330.html

Emafesa

Aínda ninguén explicou como foi posible que Emafesa non informara inmediatamente ao Concello, nin como esta anomalía escapou da supervisión do concelleiro de servizos. Este último tería que contarnos a súa versión para así poder encaixar a primeira peza deste quebracabezas. Segundo á voceira local do PP a empresa ocultou a información, e dá a sensación que á Xunta perdeulles o poder xogar contra a corporación.

En todo caso, se facemos caso ás poucas explicacións municipais, é de supoñer que en días a equipa directiva da empresa mixta será cesada. A falta de rigor, e os xogos ás agachadas, evidencian que hai que facer cambios tanto en Emafesa, como na comunicación entre esta e o concelleiro da auga. Fai ben o grupo de goberno asumindo a primeira consecuencia política deste asunto, iniciar os procesos de remunicipalización e subrogación dos seus empregados.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/emafesa/20150723004432129939.html

Saneamento

Estes días, o concelleiro de servizos informaba de que se solicitara un informe xurídico para facer fronte á taxa do saneamento. Feito que hai que saudar porque, tanto comuneiros como socialistas, teñen o compromiso de retirar a tan polémica taxa imposta anteriormente polo PP. Tamén, o novo alcalde de Ferrol vén de reunirse co seu homólogo naronés e técnicos de Acuaes e de Augas de Galicia, para falar de como crear un modelo mancomunado da xestión dun saneamento que vai atrasado.

Fronte á pretensión da Xunta de Galicia de evadir as súas responsabilidades e trasladar estas ao Concello de Ferrol, compre a súa implicación nesta xestión tan complexa e necesaria. Así, cun acordo mancomunado e coa administración galega, e posto en funcionamento, quedaría buscar saídas para as empresas asentadas na ría. Excepto Megasa, a maioría carece de depuración propia.

http://www.diariodeferrol.com/opinion/manuel-cendan/saneamento/20150716003311129296.html

Tomar os ceos, tomar Ferrol

TomarFerrolAs vindeiras eleccións municipais do 25 de maio de 2015 marcarán un cambio histórico no noso país. Non só na idea de que a Segunda República e a Transición saíron deste tipo de proceso electoral ou por un previsible xiro á esquerda, senón pola aplicación da Reforma Local implantada polo Partido Popular, cuxo principio regulador -introducido na reforma do artigo 135 da Constitución e continuada na Lei 2/2012- é supeditar absolutamente toda a acción das Administracións Locais ao pago da débeda producida pola avaricia da banca e das grandes inmobiliarias.

Así, con esta reforma local a dereita provoca un cambio de modelo de Estado, que busca concellos tutelados dende o Ministerio de Facenda e dende as deputacións provinciais. Que, en base á chamada “estabilidade orzamentaria” e ao “déficit cero”, poñen no mercado a maior parte dos servizos e patrimonio municipal posibles, para participar na conformación dunha nova burbulla económica, que agora ten como eixos as administracións máis próximas aos cidadáns e á que, en primeira instancia, recorren ante a crise.

Tampouco hai que desdeñar que converten aos funcionarios municipais en fiscalizadores da acción política e social dos seus alcaldes e alcaldesas, e aos presidentes das deputacións en alcaldes de facto, dos concellos de menos de vinte mil habitantes. Practicamente as competencias municipais en materia de servizos sociais -que xunto coa educación e a saúde pasan a ser competencias da Comunidade Autónoma- quedan reducidas á mera avaliación e información de situacións de necesidade e de exclusión social, sen capacidade ningunha de intervención.

O obxectivo é ben claro. Dar carta de natureza a novas privatizacións en favor das grandes empresas, coa escusa da estabilidade orzamentaria, onde, por exemplo, un dos grandes negocios vai ser o mercado da auga.

A oposición do conxunto da esquerda á reforma local, así como a rectificación do Partido Socialista sobre a modificación do tristemente famoso artigo 135, deberan ser o eixe dun gran acordo que aparte ao PP da maioría das Comunidades Autónomas e da maioría dos concellos en maio de 2015. Mais os sectarismos mutuos, as claves orgánicas internas e os xogos de restas electorais -entre os partidos de esquerdas- poden acabar dando alento á dereita baixo formatos diversos.

Sería de sumo interese un acordo que devolva a autonomía aos concellos. Tomar os concellos para facer política e democracia en favor da cidadanía, e polo tanto, unha certa insubmisión institucional fronte aos partidarios da ditadura económica; unha auditoría da débeda que diferencie a lexítima da producida pola acción dos mercados; a recuperación dos bens públicos e dos servizos externalizados (auga, lixo, dependencia…) e dos propios concellos como motor económico sostible; transparencia e loita contra a corrupción. Unha nova institucionalidade democrática que devolva plenos abertos, orzamentos participativos e implementar a participación colectiva e individual da veciñanza. Garantir as finanzas dos concellos e o recoñecemento do principio de subsidiariedade, onde as administracións superiores so xestionen aqueles servizos que non se poden resolver a escala municipal.

Ferrol

Un dos grandes laboratorios deste cambio de tendencia será o Concello de Ferrol. Veremos se o Partido Popular -fortemente desgastado, afectado polo presunto financiamento irregular da Pokémon, da Gürtell, sen líderes de referencia- logra reverter a perda do goberno municipal. Que papel terán as novas dereitas xa presentes en Ferrol: UPyD, Cidadáns ou Vox? Logrará a Marea Ártabra ir alén do teito de EU? Como vai a reorganizarse o nacionalismo, Anova, BNG? Que vai pasar co círculo local de Podemos?

En todo caso, é evidente que son e serán os erros da esquerda, principalmente do Partido Socialista, determinantes no resultado do 25 de maio. E será a capacidade de presentar listas electorais con persoas con credibilidade, cun programa común da esquerda que sirvan como base dun modelo municipal alternativo. Ferrol xogarase nin máis nin menos que ter futuro neste século XXI ou acabar sendo aldea. Hai unha oportunidade de tocar o ceo e sumarnos á tendencia de cambio, que necesitamos aqueles que sufrimos a crise.

Publicado no número 37 de Razón Socialista, segundo semestre 2014, editada pola Asociación Cultural Fuco Buxán.

¡ALTO, PEAXE POR PRIVATIZAR! (30-4-2000)

Unha vez máis a negociación do convenio colectivo da empresa de limpeza coincideu coa Semana Santa ferrolana, como hai dous anos. ¿Por que?
Quizais para entender por que cada dous anos temos as rúas cheas de lixo hai que analizar as palabras do representante de Urbaser, o día 18 de abril, vertidas neste xornal: “acceder ás peticións dos traballadores obrigaría a unha modificación contractual do acordo co Concello”. Seis días antes o secretario comarcal da UGT denunciara que a empresa obrigaba aos traballadores ir á folga por “intereses exclusivamente económicos”. O 21 de abril, tras finalizar a folga, o goberno municipal aseguraba que non había “modificacións presupuestarias ou concesións á empresa”.
Queda claro, polo tanto, que os traballadores só defenderon os seus dereitos. As súas peticións non eran inasumibles e a empresa obrigounos a ir a unha folga impopular ou renunciar a unhas condicións laborais máis dignas. Sabendo que os traballadores e o Concello terían enfrente aos veciños. A empresa, unha vez máis, buscaba renegociar a concesión. O que non entendemos os cidadáns é a debilidade dos partidos políticos.
Xa non nos acordamos que a concesión foi prorrogada sen motivo, por doce anos máis, tres anos antes da finalización da mesma, xusto antes das derradeiras eleccións municipais por un alcalde do PP, o 6 de xullo de 1998. E que este mesmo grupo de empresas son as que teñen a recente concesión da privatización da auga, cun alcalde do BNG presidindo o seu Consello de Administración, nun proceso que pasou polo xulgado. ¿Que pasará cando a “Empresa Mixta” nos esixa pagar máis, por un patrimonio de todos, como é a auga?
A privatización pola privatización non é mais que un prexuízo ideolóxico, que conduce a ningures. Estamos acostumados a considerar que os dereitos dos cidadáns son privativos dos partidos políticos e que cando xurden problemas ninguén asume a responsabilidade. ¿Por que a falta de vontade de xestión dos servicios municipais?
É necesario mudar esa cultura política de que todo se merca ou se vende. De actuar no curto prazo, sen apostar por políticas que beneficien aos cidadáns. Non só somos contribuíntes ou usuarios que pagamos un servicio. Non podemos deixar que a “Cousa Pública” quede valeira de contidos. A democracia é tamén xestión e planificación. Non se pode sempre deixar en maos privadas, que só buscan un beneficio económico como é normal, a decisión da calidade de vida na nosa cidade.
O dito: recollemos o que sementamos.