Acaba o Gobernador do Banco de España de pasar pola Comisión de Orzamentos do Congreso dos Deputados, e segue a pedir reformas laborais, baixada de salarios e máis subempregos para os traballadores, desregulamentos e traspaso de rendas do traballo a rendas do capital. Defende que a crise a paguemos, en exclusiva, as clases populares.
Mágoa que o Sr. Fernández Ordóñez non afirmara que a crise das Caixas de Aforros vén dada precisamente polos métodos privados de xestión. Que non afirmara a necesidade dunha forte banca pública ao servizo de políticas expansivas, que reparen as feridas económicas produto da voracidade dunha clase empresarial especuladora.
O Gobernador tamén esqueceu falar da necesidade que ten a nosa economía dun forte sector enerxético, que só sería posible coa re – nacionalización das grandes corporacións, e que están formando un oligopolio, deixando indefensos aos consumidores fronte aos seus abusos.
Por non falar da necesaria reforma nas estruturas das empresas. Acaso non é unha medida de eficiencia económica, de antídoto contra a deslocalización, de saúde democrática, a participación dos traballadores na propia xestión nas medias e grandes empresas?
Nós, mulleres e homes demócratas, que sentímonos republicanos; froito da sociedade nacida do consenso de 1978, que por razón da nosa idade, moitas e moitos non votamos, cremos posible a consolidación do proxecto democrático da IIIª República Española, no marco dunha España plural, onde todas e todos teñamos cabida, sexa cal sexa a nosa ideoloxía, sempre que a reivindiquemos á marxe da violencia.
Por iso, pedimos o arquivo definitivo da causa contra Jaume D’Urgell, por entender que nos seus actos non houbo conduta de ultraxe ao Estado, posto que a pacífica substitución da bandeira española constitucional de 1978 (monárquica) pola bandeira española constitucional de 1931 (republicana) trátase única e exclusivamente dun acto reivindicativo de carácter político, co fin de amosar a súa opinión crítica co sistema actual, que impide a elección periódica e democrática da Xefatura do Estado, un sistema que cremos que nace froito do consenso de 1978, imposto polas circunstancias, nunha sociedade na que aínda estaban vivos os ecos e as tensións dunha ditadura que durante 40 anos violou as liberdades civís e políticas e moitos dos dereitos fundamentais da sociedade española.
Ao Xulgado de Executorias Penais, número 7 de Madrid
Praza de Castela. 28071 MADRID
AMANECER EN TEGUCIGALPA. TOQUE DE QUEDA DESDE LAS 16H DEL LUNES.
23 DE SEPTIEMBRE DE 2009
(Recibo esta carta de MCS desde Honduras, que reproduzo no meu blog. Solidariedade co pobo hondureño).
No es necesario despertador, pues es imposible dormir tranquilamente acostándote con represión en los barrios más populares de la ciudad, presos/as en un campo de baseball en el que no dejan entrar a la prensa, la certeza de que la fiscalía de derechos humanos hará la vista gorda ante todo lo que pase y un mensaje ambiguo (yo diría más bien bidireccional) del ministro de asuntos exteriores golpista.
La gente no respetó el toque de queda, se manifestó en sus barrios. Escasez de agua y víveres.
Estuvieron preparando durante todo el día de ayer el allanamiento de la embajada de Brasil, plan que dejaron y desmintieron tras unas declaraciones de Lula da Silva recordando la importancia de la violación del derecho internacional. Estuvieron hasta la tarde sin comida y agua todas las personas, brasileñas y hondureñas, que se encuentran hacinadas en el edificio, sufriendo un acoso constante poniendo parlantes con el himno nacional y con ruidos estridentes frente a la embajada. Finalmente autorizaron al traslado de víveres. La noche anterior les cortaran la luz y el agua.
Me acosté pensando, ¿pòdrán violar el derecho internacional a sus anchas sin que haya intervención?, ¿hasta dónde piensan apretar?
El mensaje del ministro de asuntos exteriores el día de ayer, en nombre del presidente, es en el marco de una rueda de prensa en la que habría un máximo de 3 medios no cómplices del golpe (vamos, que la mayoría no necesitan una rueda de prensa para saber lo que deben decir). Se lee un mensaje primero en inglés y luego la traducción, algo absurdo, pues en la sala no hay nadie que no hable castellano. Es más, sólo hay un periodista cuya lengua no es el castellano y la domina perfectamente. No es un mensaje para Honduras, es un mensaje para el exterior que pueda ser utilizado en los medios de comunicación anglófonos. En el discurso se dice que el presidente golpista está abierto al diálogo con cualquier persona y a cualquier hora; que la única condición es que Manuel Zelaya reconozca las elecciones (el presidente nunca se ha manifestado contra el proceso electoral). Contradicciones dentro del mismo, aunque estas son más obvias cuando comienza la ronda de preguntas con los periodistas: este mensaje sí es para Honduras. El discurso en inglés da la impresión de que ceden, las respuestas a los/as periodistas que se continúa con la misma firmeza, terquedad, diría más bien. El discurso en inglés suena a una llamada al diálogo, las respuestas en español suenan a amenazas.
Tras la rueda de prensa, nos informan que durante el día de hoy tendremos toque de queda.
El helicóptero, recordándonos que no debemos salir de nuestras casas, imágenes de la represión de ayer, números de posibles muertos/as, hospitales abarrotados. Ayer se convocó una marcha pacífica desde la pedagógica, pero tras la fuerte represión de ayer no creo sea posible.
Testimonios de gente diciendo que les han cortado el agua, que no tienen agua. Testimonios de allanamientos de casas y secuestros de gente en las mismas.
Vivo en un país en el que la mayor parte de la gente vive al día. Si no trabajas, no comes. Y ahora no se trabaja. Y las pulpería ya no están abastecidas…
Ahora nos informan de que suspenden el toque de queda (que ironías…) de 10 a 4 para que la gente pueda comprar víveres. ¿Con qué dinero, pregunta la gente en la televisión?
Seguimos.
Honduras, la verdadera, la más honda, cada día me sorprende más con su fuerza. Se está haciendo todo lo posible dentro y fuera para que se rindan, que acepten el mandato divino y del capital, y ahí siguen…
A dereita mediática, tanto a tradicional como esa nova – que editorializa sobre o “Che” Guevara – andan na caza e captura do Presidente Zapatero, a iso curiosamente hai que engadirlle que significados “ex” que coinciden en materia económica coa Patronal fan de coristas do PP.
Ademais, o Presidente das Caixas de Aforro pide eleccións anticipadas senón hai un pacto social para saír da crise; é dicir, se os sindicatos e o Goberno non fan o que a voracidade da CEOE reclama, cando ten paralizados cento cincuenta mil convenios colectivos, co obxectivo de causar o maior dano á sociedade e aos traballadores. Tamén, é certo, que mentres tanto o Sr. Quintás logra agachar o debate sobre a súa propia xestión, sobre as prácticas especulativas que levaron ás Caixas de Aforro a contribuír á actual crise económica e de como se está a usar o diñeiro público no eido financeiro, e o que é moito máis importante, sobre a necesidade dunha gran banca pública onde estas teñen un papel que xogar, na dinamización e crecemento da economía produtiva e da creación de emprego estable e de calidade.
Mentres o xefe de patronos, Sr. Díaz Ferrán, esixe da Ministra de Economía que o Goberno non lle suba os impostos as clases de rendas altas, e que hoxe eufemisticamente chámanlles “aforradoras”, para agachar que por unha banda son responsables últimos da crise económica e agora, pretenden que se traspasen – outra vez máis – rendas do traballo a rendas do capital.
Hai que recoñecer que ao seu voceiro político, ao Sr. Rajoy empezan a facerlle caso. Hai quen está xa a aplicar o programa electoral da dereita. Aquí en Galicia, o Sr. Feijoó – co argumento da crise – pecha os hospitais pola tarde, saca a gratuidade dos libros de textos ao 70% da poboación escolar e os demais, dependerá segundo o baremo, reduce o número de profesores, reduce servizos públicos; para con estes cartos financiar ós centros escolares do Opus Dei, onde se practica o fundamentalismo relixioso e a segregación por razón de sexo.
Pero, onde máis caso lle fan a Rajoy é en Letonia. A redución do gasto social, tal como pide o PP para nós, significa neste país o peche de 30 hospitais e naqueles que seguen abertos os pacientes deberán pagar 35€ por cama; redúcese nun 50% os salarios dos mestres; o salario mínimo baixa un 20% e as pensións un 10%. Rajoy, De Cospedal, Saenz de Santamaría… deben estar pletóricos. Por fin, lles fan caso. En Letonia.