A manifesta incapacidade de Fernández Ordóñez

Acaba o Gobernador do Banco de España de pasar pola Comisión de Orzamentos do Congreso dos Deputados, e segue a pedir reformas laborais, baixada de salarios e máis subempregos para os traballadores, desregulamentos e traspaso de rendas do traballo a rendas do capital. Defende que a crise a paguemos, en exclusiva, as clases populares.

Mágoa que o Sr. Fernández Ordóñez non afirmara que a crise das Caixas de Aforros vén dada precisamente polos métodos privados de xestión. Que non afirmara a necesidade dunha forte banca pública ao servizo de políticas expansivas, que reparen as feridas económicas produto da voracidade dunha clase empresarial especuladora.

O Gobernador tamén esqueceu falar da necesidade que ten a nosa economía dun forte sector enerxético, que só sería posible coa re – nacionalización das grandes corporacións, e que están formando un oligopolio, deixando indefensos aos consumidores fronte aos seus abusos.

Por non falar da necesaria reforma nas estruturas das empresas. Acaso non é unha medida de eficiencia económica, de antídoto contra a deslocalización, de saúde democrática, a participación dos traballadores na propia xestión nas medias e grandes empresas?

Ler artigo completo en Vieiros

En Español (Socialdemocracia.org)

Torregrosa: Teatro e compromiso

torregrosa.jpg

Tiven a sorte de recibir do propio autor unha obra revisada e actualizada de teatro que leva como nome “La masacre de la calle Contreras”. Unha obra nacida na época franquista e que vén a celebrar as máis das vinte mil visitas có amigo Torregrosa, ten na súa bitácora en internet “Cumbres Borrascosas”.

Este é un prezado regalo que recibo, que vai a revalorizar a miña biblioteca persoal, e que recoméndolle a todo o mundo, xa que logo é de moi doado acceso con isto das novas tecnoloxías. Ademais, poderán ver neste blogue unha gran parte da obra literaria (novela, poesía, teatro, conto e cine) deste ferrolán comprometido coa cultura e polo cambio para unha sociedade máis xusta. Quizais as súas obras máis coñecidas polo público sexan o libro “El Juicio de los 23” (proceso xudicial que o franquismo abre contra os líderes do 10 de marzo de 1972 en Ferrol) do que é coautor xunto con Rafael Pillado e Enrique Barrera e a novela “Abordajes”, cuxa portada é un fragmento dunha obra orixinal do pintor Víctor García Novás, así como, as súas colaboracións no suplemento “Nordesía” deste xornal.

La masacre de la calle Contreras” é unha obra teatral en dous actos onde un popular prostíbulo vai ser o escenario do que lle acontece a mulleres que acusan nelas as dificultades da vida; que unha vai morrer a mans de mariñeiros da armada dos Estados Unidos; de presións policiais e políticas e de inesperadas vinganzas… Pero, tamén é moito máis.

Esta obra teatral tamén forma parte dunha época onde a cultura era un elemento de formación intelectual e transformación social. Onde o creativo era a proa da loita contra a ditadura fascista do xeneral Franco; un instrumento aos servizo da emancipación dos traballadores como elemento central na loita pola reinstauración da democracia.

Coa recuperación desta obra teatral o seu autor tamén fai un exercicio de recuperación da Memoria Histórica democrática da loita antifranquista. Por se alguén ten algunha dúbida, “La masacre de la calle Contreras” foi estreada no cárcere da Coruña, pola sección de presos políticos o 6 de maio de 1972, moitos dos seus “actores – presos” tiveron un papel esencial tanto na loita antifranquista como antes e hoxe na Democracia. Xunto co autor, José Torregrosa, interviñeron: Ánxel Cortizas Domenech, Xan María Castro Paz, Antonio Romero Ramos, Juan Fernández López, Suso Díaz Díaz, Francisco Caballero Martínez, Vicente Álvarez Areces, Rufino Corbato Coto, Francisco Rodríguez Sánchez e Rafael Bárez Vázquez.

Todos somos Honduras

MichelettiGolpi$ta

Desafortunadamente, tíñamos razón aqueles que dicíamos que cando a presión norteamericana acougara en Iraq, os procesos democráticos latinoamericanos ían sufrir. Honduras hai xa trinta anos – que foi usada para atacar á Revolución Sandinista – sufriu unha brutal represión, con miles de asasinados e desaparecidos na esquerda e nos movementos sociais, que rachou coa perspectiva dun pobo emancipado. Produto desa situación a Constitución vixente é o garante do dominio e supeditación dos intereses do país aos das súas clases altas, así como que ningún colectivo social ou político poida pór en cuestión o status quo imposto pola dereita autoritaria.

Ler artigo completo en Vieiros

Versión en castellano para Socialdemocracia.org

Ferrol: orzamentos pensando na xente

O acordo orzamentario para o 2009 entre as esquerdas ferrolás, bota por terra as pretensións de algúns de que o Partido Socialista quedará refén de algunha das dereitas; sen dúbida esta é unha boa nova que abre unha nova dinámica na política municipal, tras a ruptura do bipartito conformado polo PSdeG – PSOE e EU, en outubro pasado.

Hai que lembrar que daquela un grupo de cidadáns afíns ás tres formacións progresistas ferrolás – socialistas, esquerdistas e nacionalistas – pedíamos unha recomposición da vida municipal, e ademais “emprazamos ás dúas forzas políticas (PSdeG e EU) a sentarse para recuperar a unidade progresista, incorporando a este proceso ao BNG, para traballar no que queda de mandato a prol da cidade. Estamos convencidos de que hai tempo para que un Goberno de Progreso poida desenvolver unha xestión frutífera para o avance da cidade e ser un referente, sobre todo nestes tempos, para o resto de Galicia” . Agora, tras estes meses de desencontro político e cunha grave crise económica, esa idea ten máis valor de seu.

Ler artigo completo en Vieiros

Publicado, tamén, no Diario de Ferrol o 28 de maio.

Zapatero é a alternativa

Estes días a Radio Galega comentaba que desde o Gabinete da Presidencia do Goberno de España, estaban a ter conversas cos dirixentes sindicais de UGT e CCOO. A crise económica embarga xa todo o discurso político e, cada vez está máis claro, que lonxe de maximalismos é necesario un gran acordo que cando menos acade o nivel que no seu día tiveron os Pactos da Moncloa, e serviron de base para o cambio político que alumeou aquela democracia moza e un novo Estado.

Mais, hai quen que como xestores provocaron esta crise social, pretenden neste río revolto – onde o conxunto das esquerdas andan desorientadas – seguir coa política neoliberal, causante deste desaguisado.

Pretenden seguir rebaixando a calidade da nosa democracia, e saír do túnel aumentando a explotación dos traballadores, co peregrino argumento de que cun despedimento gratuíto e salarios baixos, mellorarase a situación económica. Fronte a iso, a verdade é que son os países con maior protección social, cun mercado laboral moi regulamentado e con traballos de calidade e salarios altos, os que mellor preparados están para facer fronte a medio e longo prazo a esta situación.

Ler artigo completo en Vieiros

Enlace a Socialdemocracia (en español)