Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

Megasa: corazón de ferro

Poblicado o por
1

A mediados de setembro, nun medio de comunicación estatal, facíanse eco de que Megasa convertíase no cuarto accionista da empresa lusa CIMPOR (Cementos de Portugal), consolidando así unha posición dominante dentro do veciño país. E isto o facía en pleno desenrolo do conflito laboral que ten á Empresa sen convenio colectivo dende hai dez meses, e en plena crise financeira mundial.

Megasa Siderúrxica S.L. é o corazón do Grupo Megasa. Escindida de Metalúrxica Galaica S.A. en 1997, sempre foi a base histórica do desenvolvemento económico do Grupo que hoxe coñecemos. Xunto con “Freire Hermanos”, deu o gran salto adiante coa compra das dúas factorías da Siderurxia Nacional Portuguesa, a creación de Bipadosa, ou de TAT – empresa de transporte na que ten de socio ao consignatario do porto ferrolán Pérez Torres -, así como Megasider. Á participación en Cimpor tamén debemos engadir o control de empresas como Atlansider, Corporación Noroeste e Cementos Cosmos. Un gran grupo empresarial, que encabezado por un emprendedor de primeira liña, obviamente, son os seus traballadores naroneses quen tamén poden reclamar para si, unha parte moi importante do crecemento desta antiga empresa familiar.

Este 16 de outubro pasado, tras o fracaso da mediación do Alcalde de Narón, Xoán Gato, que contou co respaldo dos grupos políticos deste concello (Tega, PP, BNG e PSdeG – PSOE), os traballadores víronse obrigados á convocatoria de dez días de folga xeral, repartidos ao longo do derradeiro trimestre do 2008. A Empresa, pechada en banda a calquera tipo de diálogo, decidiu o despedimento de dous traballadores xóvenes, un deles membro do Comité de Empresa; ambos da sección de Acería, e expoñentes dunha nova xeración que cre nos dereitos das persoas.

O certo é que todas as decisións empresariais, que levan tomado desde hai un tempo, están contaminadas pola seu radicalismo fronte os dereitos dos seus traballadores. Previamente, aínda que supostamente por “razóns organizativas debida á situación do mercado”, a Empresa xa decidira a liña da presión, reorganizando o proceso produtivo, trasladando de sección e quendas a un gran número de traballadores. O certo, tamén, é que Megasa Siderúrxica S.L. ten un déficit estrutural no seu número de traballadores e que, na práctica, estamos nas teses da Empresa da mobilidade dos traballadores para cubrir as baixas laborais, fronte a súa negativa a sobre pasar a cota ideolóxica dos 250 empregados.

Os traballadores de Megasa Siderúrxica non saíron beneficiados do crecemento do Grupo Megasa. Se por algo destacan, é por unha grande responsabilidade, que lles leva a só pedir achegarse ao Convenio Provincial do Metal – un acordo de mínimos, que na maioría das súas cláusulas son superiores ao convenio desta Empresa – fronte ao seu propio sector siderúrxico español. Por iso, non se entende o radicalismo da postura patronal.

Vai seguir a Dirección de Megasa sen asumir a súa responsabilidade cos seus traballadores, e coa sociedade que acolle a esta Empresa? Asumirán que xa vai sendo hora dunhas relacións laborais propias dunha empresa europea? E o diálogo social? Que non pode condicionar a negociación do convenio á renuncia ao gañado en sentenza xudicial e a desaparición do concepto de “tóxico e penoso”?

A readmisión dos despedidos e o diálogo a prol dun convenio xusto é obrigado para conseguir a volta á normalidade laboral en Megasa. A Empresa erra se considera que pode aproveitar a crise social, provocada polo especuladores no sistema financeiro, para facer retroceder aos seus traballadores. Onde queda a responsabilidade social corporativa que firmaba estes días co resto deste sector industrial?

Mentres organizar e estendela solidariedade e a mobilización. A implicación do conxunto da comarca ferrolá e de todos os seus axentes sociais e políticos – sindicais. Readmisión despedidos e un convenio xusto.

Publicado no Diario de Ferrol 31-10-08

Para Razón Socialista, nº 25, 2008 (2º semestre)

Hai alternativas a Reganosa

Poblicado o por
Resposta

Manuel Fraga e o PPdeG crearon o problema ubicando a planta de gas en Mugardos. Determinados grupos de presión internos do PSdeG e do BNG pretenderon consolidar unha situación ilegal e non legalizable. Así, polo tanto os tres partidos galegos teñen que dar unha solución política á veciñanza de Ferrolterra. Isto só pasa pola saída de Reganosa fóra da nosa ría.

 A inseguridade xurídica que pesa sobre Reganosa, reforzada ademais coa recente sentenza do TSXG que anula a modificación do PXOM de Mugardos, ao carecer a regasificadora da obrigada Declaración de Impacto Ambiental favorable, imposible dentro da ría ferrolá; o risco dun posible accidente que afecte á poboación (lembremos que o pasado 2 de xullo o LNG Rivers tivo que virar en redondo dada a súa proximidade á costa, e iniciar unha nova manobra de entrada á ría de Ferrol); xunto co rechazo social que xenera polos seus efectos sobre a seguridade e o medioambiente; supón unha instalación que sempre estará en precario.

 Mais, o apoio político á actual Reganosa atranca outros proxectos alternativos, viables e de interese para o país. Desde o Comité Cidadán seguen a plantexar que volva ao seu emprazamento orixinal, no Porto Exterior de Ferrol, que para iso foi construído, ou ben que se opte por unha plataforma OffShore. Recentemente, a Ministra de Fomento visitaba a construción dunha Terminal LNG, encargada en Cádiz para ser situada a nada menos ca dezasete quilómetros da costa adriática, ante a negativa da cidade italiana de Brindisi a tela a carón.

 Tamén teño coñecemento de que o proxecto do “Superporto e Refuxio Ártabros”, continúa a súa tramitación ante os correspondentes Ministerios, apoiado por diversos grupos empresariais, incluso internacionais (véxase páxina web www.artabros.es). Este proxecto, de concretarse, non so daría resposta aos problemas da seguridade marítima galega polo seu plantexamento de Porto Refuxio e Base de Salvamento e Loita Contra a Contaminación Marítima, senón que tamén ofrece alternativas e/ou solucións aos problemas medioambientais e de seguridade de Reganosa.

Continúa a ler artigo completo en Vieiros

Ler tradución ao español

– Tamén publicado no Diario de Ferrol, o 13 de agosto de 2008 –

Ceferino Díaz e a Autonomía Galega

Poblicado o por
1

Libro Ceferino D�azRamón Piñeiro tiña razón. A Autonomía foi a apertura dun camiño novo cara ao futuro. Consolidou Galicia como nacionalidade histórica e dounos o instrumento de autogoberno que xamais antes tiveramos os galegos. De feito, hoxe toda forza política representativa ou que o pretenda ser, recoñéceo.

Todo este tempo, nunha democracia española aínda non consolidada (por exemplo: dimisión de Felipe González en maio de 1979 ou a data do 23F…); que vai desde a preautonomía até a aprobación do Estatuto galego de 1980, está reflectido por Ceferino Díaz – un dos actores fundamentais desde as súas responsabilidades na dirección dos socialistas galegos – no seu libro editado por Galaxia: “A esforzada conquista da Autonomía, 1979 – 1981”, e que leva como subtítulo “Unha ollada desde o socialismo galego”; e prólogos do Presidente Touriño e de Alfonso Guerra.

Este é un libro chamado a ocupar un lugar destacado na memoria recente do País. Reflicte desde dentro o tortuoso camiño, que finalmente, dou lugar ao actual sistema político galego. Faino sen sectarismos, aportando actas, documentos e, tamén, dando entrada a outras voces do conxunto do espectro político de entón. Fronte a quen pretenden que se esqueza de onde viñan, que defendían ou pretenden reescribila para darse un protagonismo que non tiñan.

Tras a aprobación dos estatutos catalán e vasco, a dereita pretende usar Galicia como freo na construción do incipiente Estado das Autonomías. Coa axuda obxectiva de aqueles sectores contrarios, que coa súa proposta de “Bases Constitucionais” debilitaban á Galicia autonómica; Ceferino Díaz reclama como patrimonio político do país, o papel decisivo dos socialistas, pero tamén do conxunto da esquerda, tanto do PCG, como das achegas parciais e dubitativas do POG de Camilo Nogueira (que miraba de reollo aos seus competidores no campo nacionalista), así como de outras forzas menores como o PG.

Seguir lendo →

Sarille e a aposta polo galego

Poblicado o por
Resposta

Quero aquí propoñerlles o último ensaio de Xosé Manuel Sarille, “A impostura e a desorientación na normalización lingüística” (Candeia Editora). Un libro necesario que analiza onde estamos e como reformular a estratexia, desta inacabada aposta, porque o galego teña a súa presenza predominante na sociedade galega; como recoñecemento dos dereitos que temos a existir como tal, a manter o sinal básico da nosa identidade nacional como pobo diferenciado. Seguen a ser certas aquelas palabras de Castelao de que seremos galegos mentres exista o galego.

É este un ensaio cun discurso diferente, crítico e autocrítico, a corazón aberto, onde se analiza a historia da normalización lingüística, a guerra civil das normativas, os sectarismos políticos – ideolóxicos, a actual parálise e retroceso do idioma galego, nun momento onde xa as tres forzas políticas que conforman o Parlamento galego tiveron ocasión de levar adiante a súa política lingüística, e o resume é que neste eido non hai diferenzas substanciais entre elas.

Un ensaio sen concesións, nin tan sequera para o propio Sarille, fundador d­’A Mesa. Unha análise que racha con sectarismos e tabús; algo pouco visto nun país onde a falta de autocrítica é normal. Unha análise necesaria para romper a impostura e buscar unha nova orientación que abra novos vieiros para o galego, como idioma nacional e non residual. Un libro que lle doerá a máis dun político de pro; e quizais por iso sorprende a liberdade de pensamento e crítica do autor. Mais, o ten claro: “a ninguén se lle pode pedir que faga de corista”.

Ler artigo completo en Vieiros

¡Paremos a Israel!

Poblicado o por
Resposta

Muro israel� NONEstes días tivemos ocasión de ver como centenares de miles de palestinos que viven en Gaza, territorio convertido por Israel no maior campo de concentración da Historia da Humanidade, pasaban a Exipto na procura de víveres e outras mercadorías, tras o derrube dunha parte do Muro sionista construído ilegalmente.

Ademais, agora está claro que George Bush non foi, días atrás, a apostar por unha solución definitiva que lles permita aos palestinos ter un futuro con dignidade, senón simplemente, a dar o visto bo ás operacións militares de Israel.

O que está a acontecer é a consecuencia inmediata de que desde Israel, os EE.UU. e a Unión Europea non aceptaron as eleccións democráticas de Palestina, celebradas pese á ocupación militar dos seus territorios, e que lle deu a vitoria a Hamás. É a consecuencia da aposta por provocar unha ruptura entre os palestinos e castigar á poboación civil por non votar por aquilo que as potencias occidentais mandan a unha poboación humillada, cansa de perder sempre.

Ler artigo completo en Vieiros

Ler tradución ao español