Unir as loitas e re-construír a esquerda

Quero agradecer ao Diario de Ferrol, en especial ao seu director Carlos Miragaya, a publicación deste artigo. “Unir as loitas e re-construír a esquerda” realmente é unha edición abreviada, quizais con algún matiz e algunha nova redacción doutro artigo moito máis longo, e que por problemas de espazo non podía ir íntegro.

Este longo artigo chámase “A construción dunha esquerda nova tras o 20N” e sairá publicado no número 31 da revista Razón Socialista (da que sabedes son o seu subdirector), editada pola Asociación Cultural Fuco Buxán. En breves días será presentado, xa que está a ser imprensa en papel.

Déixovos o enlace ao Diario de Ferrol: “Unir as loitas e re-construír a esquerda”.

Construír

As eleccións do 20N supoñen unha derrota histórica para o partido socialista, resultados positivos pero insuficientes para o BNG e para Izquierda Unida. O contraste está que cunha crise económica e social provocada por políticas de dereita, curiosamente dánlle a esta unha ampla hexemonía que non tiña dende a ditadura.

E non foi a crise, senón a súa xestión xunto coas renuncias en favor do neoliberalismo – reforma laboral, das pensións, constitucional – o que levou a catro millóns de cidadáns a retirarlle o seu apoio ao Partido Socialista. O vello felipismo, hoxe representado por Rubalcaba, afunde ao PSOE e pode provocar unha implosión se persiste en controlar a transición interna e pactar con Rajoy novas medidas neoliberais.

Mentres, o BNG ten un respiro, mais deben facer a súa propia refundación que lles permita recuperar aos descontentos. Dende IU logran avanzar co millón e medio de votos, insuficientes para eles ser alternativa, pero que pecha a posibilidade de máis forzas políticas á esquerda do PSOE.

Polo tanto, debe haber unha profunda reflexión dentro destes tres partidos, basicamente lastrados por aqueles que fixeron da política unha profesión e que teñen como único proxecto de transformación a eles mesmos. Necesitamos construír internamente maiorías de esquerda, capaces de acelerar nos partidos os cambios necesarios. Hai unha tarefa urxente: aglutinar á maioría da poboación e provocar unha saída progresista á crise.

Ler en Diario de Ferrol.


Mariano

Anda o candidato da dereita, Mariano Rajoy, cunha campaña electoral que moitos cualifican de “beata”. Non quere pelexa con ninguén, mais está indignado – el tamén – coa situación económica e porque temos cinco millóns de parados. Di estar moi enfadado cos responsables da nosa situación.

Trae unhas receitas que asegura novidosas, na liña do feito por el, por Aznar e Rodrigo Rato na súa etapa de gobernantes. E ese é o problema. Sofre Mariano Rajoy de desmemoria: a orixe da nosa crise está na Lei 6/1998 do 13 de abril, a Lei do Chan, que trouxo a burbulla inmobiliaria incrementando tamén o prezo do solo en máis dun oitenta por cento (datos da Fundación BBVA).

Tamén con Aznar e Rajoy os nosos salarios sufriron unha das maiores rebaixas do seu poder adquisitivo. Acaso non lembramos que dun día para outro gañábamos moito menos, simplemente porque pasamos de cobrar en pesetas a facelo en euros? Que fixeron para frear aos especuladores?

Agora, Mariano ofrécenos multiplicar o feito por Aznar. Somos culpables de non seguir o camiño de Islandia: nacionalización da banca, cárcere para banqueiros corruptos e políticos cómplices.

Os responsables da crise queren novos negocios a costa da nosa sanidade, do noso ensino, das nosas pensións; do noso traballo. Si, Mariano non pelexa… por ninguén de nós.

Enlace ao Diario de Ferrol.

Mariscadores

Mariscadoras e mariscadores de Ferrol e Barallobre están de acampada diante da Xunta de Galicia. Reclaman poder vivir do seu traballo, unha ría en condicións ambientais axeitadas e uns políticos que deixen de mirarse o embigo.

Merecen estes traballadores toda a solidariedade e que os acompañemos na súa loita. De xeito continuo lánzanse campañas de desprestixio contra deles e delas. Tirar do raño dende unha barca ou romper as costas parecen actividades perigosas que, os nosos gobernantes, consideran que incitan á rebeldía.

Van a por eles. En novembro serán xulgados nove mariscadores que, en maio do 2007, pecharon a ría á entrada ilegal de gaseiros, máis ninguén das asociacións cós acompañaba. Recentemente, o mariscador Vázquez Pichín foi condenado a raíz dunhas mobilizacións, en base a probas circunstanciais e prexuízos que acaban nun vergoñento “díxome-díxome”. Procede o indulto para el e o arquivo da causa contra os seus compañeiros.

As Administracións, Xunta incluída, son servís cos poderes económicos. Os mariscadores – elas e eles – son incómodos, porque sempre estiveron na vangarda das loitas na nosa cidade, contra Reganosa e na rexeneración dunha ría ferrolá que, dende os tempos de Manuel Fraga, o PP considerou que debía ser sacrificada. Os poderes públicos están obrigados a facer fronte aos abusos contra a súa sociedade. O contrario é fomentar aquelo de Rosalía: a xustiza pola man.

Enlace a Diario de Ferrol.

Money

Poden atopar na Rede, en versión de Liza Minnelli ou de Nacha Guevara, aquela coñecida canción chamada “Money”. Agora, convertida xa na banda sonora dos ex directivos da Nova Caixa Galicia, que recibiron unhas cuantiosas indemnizacións a costa dos cartos que todos nós puxemos.

Mais, creo que ninguén quedou sorprendido polo acontecido. Mentres, todos estamos a nos afogar por culpa da banca e dos especuladores que aproveitan para reducir dereitos, salarios e condicións de traballo da maioría da poboación; podemos comprobar como a política de entrega de capital financeiro público aos Mercados, leva ao mesmo sitio. A sacar unha boa tallada, sen pudor, sen vergoña en beneficio dos mesmos culpables.

Agás a coruñesa Mar Barcón, que axeitadamente presentou a súa dimisión como membro do Consello de Administración da Caixa, ninguén sálvase da queima. O Goberno Zapatero por poñer á fronte do Banco de España a un señor de dereitas como Ordóñez, a Xunta de Galicia cun Feijóo que xa ten bastante con ter quintuplicado a débeda galega e uns conselleiros da propia Caixa que están ás súas cousas e non para defender o ben común.

A renuncia a facer das Caixas unha banca pública en beneficio da política económica e social do País, leva a ter que asumir que como ben di a canción “os cartos poñen ao mundo a andar[…] diso estou seguro, pois son pobre”. Mentres o PP ferrolán reduce as becas para comedores escolares.

 Enlace a Diario de Ferrol.