Salarios

UGT e CCOO acaban de asinar un acordo coa patronal en materia de flexibilidade interna, estrutura da negociación colectiva, inaplicación de convenios e moderación salarial. A impresión é que os sindicatos pretenden frear a deriva máis ultraliberal do goberno Rajoy, tutelada polo ministro Luís de Guindos, exdirectivo da fatídica Lehman Brothers.

Se ben é certo que os sindicatos deben modular a súa resposta ante un goberno recén elixido nas urnas (que basicamente está a facer pagar a crise ás clases populares), tamén deberan empezar a elaborar un contra discurso e apostar progresivamente pola mobilización social. O contrario é caer no mesmo erro da esquerda, especialmente polo partido socialista, que foron castigados pola súa incomparecencia contra os abusos e o deterioro do nivel de vida.

Hoxe a única reforma laboral eficiente sería aquela que apostara pola xestión conxunta de traballadores e patronal nas empresas; a precariedade do mercado laboral é un dogma ideolóxico que busca debilitar a capacidade de resposta e a “moderación salarial” vai na liña de axudar a concentrar a riqueza en mans dunha minoría avara que impide a recuperación.

Precisamente, si a recesión vén dada pola contracción do consumo e para tirar do conxunto da economía, é cando os salarios dos traballadores deben medrar xunto co emprego público. Se hai estabilidade laboral e maior nivel de ingresos, aumentará o consumo.

Enlace a Diario de Ferrol.

Desbloquear

A recente asemblea do socialismo ferrolán, cara ao 38 congreso en Sevilla, reflicte a situación provocada pola federal na liña de debilitar o debate, desviándoo a un cara a cara entre dúas persoas para a secretaría xeral da mesma familia, o social-liberalismo. Á marxe de que no “chaconismo” local quizais destaquen os máis pretos ao ex director daquel Astano da reconversión, Amable Dopico; tamén é ben certo que non só a esquerda do partido está dentro da alternativa que representa Rosa Méndez.

En calquera caso, a Agrupación Socialista ten unha situación de bloqueo, onde os axustes de contas persoais entrecrúzanse cos posicionamentos ideolóxicos, por mor de paralizantes e pretéritas fidelidades que provocan a melancolía política (que vén da derrota municipal de 2011).

Na Historia do Ferrol democrático, todos os seus feitos importantes están intimamente ligados ao devir do socialismo. Isto obriga a que dende a executiva local, da deputada e por parte de todos os concelleiros e concelleiras, deban facerse xestos persoais e políticos que permita a entrada de aire fresco.

As familias do socialismo ferrolán deberían perfilarse fundamentalmente por afinidades políticas e ideolóxicas, para así poder abrir a nova etapa que necesita a cidade. Para defender, e incluso liderar un proxecto político ás veces non resulta necesario saír na foto ou ser cargo público. Ás veces é necesario dar un paso atrás.

Ver en Diario de Ferrol.

ONG Lena

Permítanme empezar o ano cunha reflexión arredor da idea de solidariedade, agora que a crise neoliberal está a piques de acabar con todo e porque a idea mesma estase a desvirtuar.

O vemos claramente en Ferrol, onde o actual goberno do PP está a asignar convenios e repartir subvencións a entidades cuxo primeiro obxectivo normalmente é o que eles chaman a “Evanxelización”; ou sexa o adoutrinamento relixioso ou a alienación social. Aí está a polémica coa chamada “Red Madre”, vinculada aos sectores integristas do nacional – catolicismo e ao chamado “Tea Party español”.

En contraste, hai pouco o Pazo da Cultura de Narón acolleu o VII Festival da ONG Lena. Unha entidade que para poder exercer a verdadeira solidariedade cumpre co primeiro requisito: ser laica. É dicir, non busca adoutrinamentos relixiosos, nin lle interesa saber a filiación política, nin o modelo de familia dos beneficiados… Neste caso, teñen como sinal de identidade o axudar ás xentes de Lençois en Bahía (Brasil), cando por outra banda a crise serve de escusa para retirar o apoio a verdadeiros proxectos de cooperación e desenvolvemento.

Precisamente, este último modelo de ONG é o que debera ser imitado; Lena si é solidariedade. O outro é vicario do vello concepto de “caridade”, que exercen os promotores das diferenzas sociais deixando como esmola o que lles sobra, para despois pasar a factura correspondente da submisión.

Enlace a Diario de Ferrol

Autocrítica

Por momentos parecen despertar os socialistas. Mais os responsables da derrota seguen empeñados en non darse por aludidos; estanse a presentar como promotores da necesaria renovación. Non teñen asumido que, se ben o PP si ten teito electoral, os socialistas xa non teñen chan. A partir de agora xa non vale con esperar a que o Gürtel e as mobilizacións cidadáns leven novas augas ao vello muíño.

Deben facer propósito de enmenda, pedir perdón por non querer pelexar contra a dereita, por asumir as políticas neoliberais do dúo Merkozy e dicir que estas eran imprescindibles, por facer da política unha profesión. Moitos están tan cómodos, que prefiren estar na oposición que en levantar unha alternativa crible contra a dereita, especialmente, porque agora teñen que render contas.

Para recuperar a credibilidade necesítase elaborar un novo discurso, transparencia e recuperar o partido militante e a moitos dos que xa marcharon. Para recuperar credibilidade deberán facer sacrificios persoais, asumir que os novos tempos necesitan novas voces.

E hai que empezar dende a base. Por iso, son tan importantes asembleas como a de mañá a celebrar pola Agrupación Socialista de Ferrol. Os militantes deben tomar a palabra, deben apostar por unha nova alternativa que os reconcilie cos traballadores e con Ferrol. O novo discurso do socialismo ferrolán pasa por outra práctica e superar as poses mediáticas.

Enlace a Diario de Ferrol.

Cores escuras

O alcalde Rey Varela vive un momento doce coa súa maioría absoluta reforzada; e co apoio do presidente Feijóo acaba de chegar á presidencia da Fegamp, evidenciando a pretensión de converterse en referente da dereita galega.

Mais, o seu mandato empeza a tinxirse de cores escuras. O recente acto de celebración da Constitución, así como a actuación do seu concelleiro de participación cidadá, están a amosar as incapacidades dos conservadores ferroláns para facer do Concello a casa de todos os seus administrados.

Confundir a maioría absoluta coas formas absolutistas é unha grave erro xenético da nosa dereita patria. Por moi maioritario que sexa un Partido, debe saber que o respecto aos outros forma parte da esencia democrática. E pola contra, pretender instrumentalizar un acto institucional de todos, ou tocar corneta para que os seus militantes vaian a axudar a abortar un encontro veciñal, e así trastocar o concepto democrático de participación, son erros de quen confunde a presente democracia con aquela outra orgánica do réxime franquista.

O PP local estalle declarando a guerra a aqueles que teñen outro modelo social e de cidade? Teñen maioría no Concello, pero senón hai unha rectificación no camiño emprendido polo actual equipo municipal, atoparanse cunha crecente contestación social. Dicía Maquiavelo que a exhibición inxustificada do poder acompaña o rexeitamento e sedición dos gobernados.

Ver en Diario de Ferrol