Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

Cardenal

Poblicado o por
Resposta

Son dese grupo de ferroláns que, en Semana Santa, procura non achegarse ás rúas do centro da cidade. Ben porque non somos crentes, ben porque non participamos da estética do sufrimento. Aínda así, somos conscientes da importancia do feito relixioso.

Tiven a sorte de coñecer a aqueles cregos obreiros que a finais dos setenta participaron na loita contra a ditadura. Xaquín Campo, daquela cura de Piñeiros, tiña unha gran relación coa miña familia. Nese tempo, mentres el vixiaba á entrada da igrexa por si chegaba a Garda Civil, outro cura casaba ao meu tío Leonardo, camarada de Pillado.

Estes curas obreiros eran a conexión natural entre os de abaixo e a fe católica. Que houbera pasado de ser estes hexemónicos na Igrexa romana? Sempre digo que son ateo grazas a Karol Wojtyla. Sigo tendo na memoria a súa visita á Nicaragua sandinista en 1983. Ao pé do avión, Ernesto Cardenal, cura e ministro do FSLN, foi humillado publicamente polo Pontífice.

Mágoa dunha Igrexa que reserva os mellores asentos do Templo, non aos seguidores dunha teoloxía da liberación, senón aos mercaderes. Mágoa dunha Igrexa que esquece a rebeldía da primeira congregación cristián de Xerusalén. Na radio sona o “Aleluia” de Haendel, nas miñas mans “O Cristianismo” de Karl Kautsky (Editorial Círculo Latino). Estou seguro de que o actual Papa alemán mandaría este libro, do seu compatriota e dirixente socialista, a arder na fogueira.

Ver artigo no Diario de Ferrol (Columna “Letras de Cambio”).

 

Descamisados

Poblicado o por
2

Asistimos á constatación de que a crise é xeneralizara e afecta tamén á propia xustiza. Os ferroláns somos testemuñas do xuízo contra oito mariscadores, que xunto con centos de persoas en maio de 2007 protestaron en defensa da ría, fronte á entrada ilegal dos buques de GNL con destino a Reganosa.

Estes mariscadores son xulgados, máis son as primeiras vítimas, e quizais resalte o papel da fiscalía, que evidentemente, non está sendo tan eficaz en sacar á luz os escándalos políticos e económicos dese fracaso que supón a planta de gas, en Punta Promontorio.

A redución final, a un número moi pequeno de persoas acusadas, por parte da fiscalía é a evidencia da propia debilidade procesal do xuízo. Todo o mundo en Ferrol sabe da convocatoria feita nese día polo Comité Cidadán, e da participación de coñecidos dirixentes sociais, sindicais e políticos. Pretenden dar un escarmento aos mariscadores? Pois erran. Nestes tempos non son tolerables a volta dos xuízos políticos.

Alén do caso, compre unha profunda reforma que traia unha fiscalía independente do poder político e que a única presión sexa a democrática dos cidadáns. Tamén, a soberanía reside no pobo; e cando os poderes públicos son desafectos coas súas obrigas de defensa da súa sociedade, esta ten o dereito de rebelión. Algúns esquecen que o actual Estado democrático de Dereito, nace dos descamisados que derrocaron ao poder despótico.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Reviravoltas

Poblicado o por
Resposta

Acaba de celebrarse o 12 Congreso Nacional do PSdeG en Compostela. De Ferrol foron, finalmente, as dúas listas que superaron a barreira do 20% dos votos na súa última asemblea local. Evidentemente, isto implica un déficit democrático ao non reflectir exactamente o que votan os militantes.

Sestayo, co 61%, chegou a Santiago coa idea de apoiar á ex-ministra Elena Espinosa, despois de moitas voltas e reviravoltas; e a lista afín a Vicente Irisarri, co 23%, decidiron dende un primeiro momento apostar pola continuidade de Pachi Vázquez. Cales foron os resultados prácticos para o socialismo ferrolán? Rupturas na súa executiva local, que lle permite a Rafael Beceiro entrar como vogal na executiva galega, fronte o veto recibido por Beatriz Sestayo que so no último intre logra manterse -a duras penas- no Comité Federal do PSOE. A lista de Irisarri tampouco logra o apoio esperado de Pachi Vázquez para a executiva galega.

O socialismo ferrolán segue instalado na crise. Ao retroceso electoral de maio de 2011, súmase a falta de influenza real na estrutura do partido socialista en Galicia. Ademais, os cidadáns non entenden o que pasa cunha executiva e grupo municipal que non están á altura da defensa efectiva da xestión da anterior Corporación, á espera do desenlace do “caso Albanese”. Faltan un proxecto socialista para Ferrol e comarca, liderazgo real, cohesión interna e credibilidade social.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Navantia

Poblicado o por
Resposta

Os traballadores do naval foron un exemplo de compromiso e loita cidadá nos anos oitenta; e a pesar de todos os atrancos que supuxeron coñecidos sindicalistas e políticos, defenderon a esta comarca ata o último alento. Tamén, no seu día, o histórico Nicolás Redondo e o ex-presidente da Xunta González Laxe recoñecerían os seus erros polo seguidismo con respecto ao Goberno de Felipe González. Na dereita eran partidarios do modelo máis radical de Margaret Thatcher.

Non fomos quen de superar as nosas incapacidades colectivas e agora tócalle ao conxunto do que hoxe é Navantia. Esta vez nin hai a posibilidade de recolocar á xente na antiga Bazán, Imenosa, nas Pontes ou na empresa CASA, creando unha grave situación explosiva. Que espera o alcalde José Manuel Rey para arrancar compromisos tanxibles da Xunta, do Goberno Rajoy e de Bruxelas, onde gobernan os seus? Ferrol e a súa comarca sempre deben ser o principal compromiso.

Impórtanlle ao Presidente Feijóo as dezaoito mil persoas que dependen directamente dos estaleiros, ou están á espera de aplicar a nova reforma laboral do PP que anuncia despidos, a fin das prexubilacións e segregacións das instalacións navais para negocios especulativos?

O conxunto dos ferroláns e das forzas sociais debemos acompañar aos traballadores de Navantia e das auxiliares, sen esquecer a outros como os mariscadores, os traballadores de Poligal ou dos servizos públicos…

Ler artigo no Diario de Ferrol.

 

Proletarios

Poblicado o por
Resposta

Ninguén pode ter xa dúbidas. O PP anda decidido a romper o pacto social, que ten as súas raíces na Transición española, e que trouxo a democracia e o desenvolvemento económico e de sociedade acadado nas tres últimas décadas. Agora, o xeneral golpista é a crise económica provocada pola Banca e as grandes empresas que especularon co ladrillo e na Bolsa.

Igual que hai setenta e seis anos, a dereita non está disposta a falar do reparto da riqueza, de igualdade e de máis democracia; de repartir o custe da recesión. Decidiron que a crise, que provocaron os que de verdade mandan no PP, a paguemos nós. A agresiva desregulamentación das relacións laborais, o abaratamento do despido, como a aposta pola redución do nivel de vida dos traballadores e das súas familias, así o confirma coa nova reforma laboral de Rajoy.

Estas medidas non van servir para saír da crise, contraerán máis a economía e traerá unha involución histórica. Á nova reforma laboral, virán outras medidas que probablemente impoñeranse tras as autonómicas andaluzas. Recortes nas pensións e o re-pago na sanidade e no ensino públicos… Imos camiño de acompañar aos pobos grego e portugués.

Dende a dereita apostan pola proletarización das clases media e media-baixa. Propóñennos unha sociedade dual: os moi ricos e o resto, estes últimos divididos entre pobres o moi pobres. Ata cando aguantaremos? O 19 de febreiro vémonos nas rúas.

Enlace a Diario de Ferrol