O despedimento de Nicasio Malde, delegado de CCOO en Maymo S.A. e vicepresidente do seu Comité de Empresa, é totalmente inxustificado e ten como obxectivo atemorizar aos traballadores para reprimir a loita polas reivindicacións laborais que o Comité de Empresa e o persoal de Maymo – empresa subcontratista da Petroquímica de Tarragona – veñen a desenvolver nos últimos meses.
Súmome á esixencia da readmisión inmediata de Nicasio Malde, manifestando, ademais, o total apoio aos traballadores de Maymo e as súas xustas reivindicacións. Fágoo, tanto a nivel persoal como en función de ser o secretario de organización de MCA – UGT Megasa Siderúrxica de Narón.
Os que sodes da comarca de Ferrolterra, o lembraredes como delegado sindical de Quinafe, empresa cuxos traballadores foron integrados na hoxe Navantia Ferrol.
Levo días reflexionando sobre o que están a escribir os meus amigos Jordi, Iván e , quen aínda non coñezo persoalmente, Fariña sobre as primarias americanas. A min tamén gústame Barack Obama, pero non sei se é efecto do magnífico vídeo feito polo fillo de Bob Dylan, que tedes arriba, ou porque é negro. Quizais, porque representa a esperanza de cambio nos Estados Unidos. Porque, abre a porta á outra América que é posible. Pero, ¿é un vieiro adecuado para as nosas ansias de cambio nos EEUU ou só un espellismo, produto dos mass media e dos nos desacougos?
O certo é que Barack Obama non é de esquerdas. Forma parte das minoritarias clases medias asentadas, el é un representante da minoría de afroamericanos integrados na sociedade oficial americana. A esquerda, ou as diversas esquerdas, como os Socialistas Democráticos dos EEUU, son forzas testimoniais, á marxe de que haxa moitos movementos sociais de esquerda sen tradución electoral que traballan na defensa dos dereitos dos inmigrantes, contra o cambio climático, contra a guerra de Iraq, ou outros de diverso tipo.
Un dos problemas básicos da debilidade estrutural da esquerda estadounidense é que a clase obreira norteamericana, a diferenza da europea, non se reivindicou como clase emerxente que reclama para si o exercicio do poder democrático. Non asumiu que son os descamisados – como diría Alfonso Guerra – traizoados polos burgueses da Revolución Francesa e Norteamericana, que unha vez aupados esqueceron as súas promesas de igualdade, fraternidade e liberdade, defendendo a súa supremacía como clase dominante, tanto na política, como nas relacións económicas e sociais.
¿Cal sería entón a ubicación de Obama na tradición europea? ¿Un social liberal de moitos que comparten comigo militancia socialista? Pode. ¿Ou máis ben iso tan difuso e indefinido que se chama “centro político”? En España, iso chamábase “CDS”, ¿lembrades?
Así, dentro deste panorama, Obama representa un salto cualitativo, incluso fronte a Hillary Clinton. O problema dela (incluido o seu apoio á política de Israel) é que tamén é unha representante do status quo, da vella clase política necesitada dun cambio de programa, de renovación dos discursos e xeneracional. Pero, ¿o programa de Obama vai máis alá das vellas receitas dos liberais de esquerda? ¿Terá as mans libres, sen ataduras coas multinacionais que financian as campañas dos candidatos? ¿Cal sería a súa política para oriente medio e para Europa? ¿Será capaz de convencer e mobilizar á ampla clase traballadora americana apática, aos inmigrantes nacionalizados e aos sectores máis dinámicos das clases medias urbanas? Oxalá!
Quizais, por iso esperamos moito de Obama (o fracaso da esquerda norteamericana tamén é o noso fracaso). Quizais, por iso nos confundimos e nós tamén dicimos… Yes, we can!
Nota á marxe: Creo que nos gusta máis a campaña americana que a nosa. ¿E iso?
Benquerido Carmelo, hai uns días que cústame sentarme a escribirche esta carta que che debo, aínda que creo que ben sabes que non é necesaria. Pero, máis que por ti, e que me perdoen tanto miña prezada Victoria coma os teus fillos; sabes que é por min, unha especie de catarses, de enfrontarme a esta segunda orfandade. Sentimento que seguro que comparto con moita xente e moitas entidades, especialmente Fuco Buxán e o Comité Cidadán de Emerxencia.
Estes derradeiros dezasete anos estivemos xuntos día a día, traballando en diferentes proxectos, tanto a nivel político como socio cultural. Xuntos fixemos a campaña municipal de 1991, e até 1993 compartimos as tarefas de organización na Agrupación Comarcal Socialista. Unha vez fóra dos cargos orgánicos do partido, participamos na fundación da revista “Razón Socialista” en 1995. Esta quedábase pequena ás nosas ansias de traballar pola transformación social e pola unidade e a rexeneración das esquerdas, e no 1999 compartimos a creación da Asociación Fuco Buxán. Máis tarde, xa no ano 2001, fronte á ameaza de Reganosa xurdiu o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol. Máis, esta é só unha parte do teu compromiso; debemos cando menos engadilo teu papel no antifranquismo, e nas responsabilidades galegas na UGT e no PSdeG – PSOE. E, tamén, deixas dous magníficos documentos; o libro do que es coautor “Muros de Silencio” e a curtametraxe “Ferrol, pola vida e o mar”.
Demasiadas cousas xuntos e por iso esta carta écheme moi difícil. A túa será unha perda que non poderemos reemplazar – que non poderei reemplazar – e, por iso, non me queda dúbida que seguiremos a reivindicar o teu nome e o teu compromiso coa cidade de Ferrol, a súa ría e a comarca. Fronte aos que sempre corren para saír na foto, ti eras o traballo calado e continuo. Tiñas claros os obxectivos e a túa teima na procura dos mesmos: non parabas até conseguilos. Nunca tiveches unha mala palabra, nunca un rancor polos que nos ferían, polos que renunciaban. Sempre axudando e apostando porque cada un de nós, e dos que nalgún momento quixeron compartir algunha parte do camiño, sacáramos o mellor que podíamos dar. Contigo outro mundo era posible e sempre sementabas, porque eras consciente de que hai que continuar na tarefa de cambialo.
Sabes o meu medo, de non saber estar á altura do teu traballo. Teño dito que ti es produto da cidade de Ferrol, formas parte do mellor de nós, do noso compromiso cos valores humanos, democráticos e sociais. Tamén teño dito que segues os vieiros dos Xaime Quintanilla, de Julio Aneiros, dos Pillado… Espero, e ti ben sabes que unha das poucas cousas que lle pido a vida e non fraquear, que non me falten folgos para non defraudarme. Moito é o que fixéchedes, moito o que ti fixeches.
Dixen que a miña vida non sería igual se non nos houberamos encontrado, e é certo. Ademais, son moi consciente de que é verdade aquilo de “dime con quen andas…”. Grazas Carmelo por ter existido, por compartir con nós, e en especial comigo, todos estes anos. Un derradeiro abrazo.
O despedimento de Nicasio Malde, delegado de CCOO en Maymo S.A. e vicepresidente do seu Comité de Empresa, é totalmente inxustificado e ten como obxectivo atemorizar aos traballadores para reprimir a loita polas reivindicacións laborais que o Comité de Empresa e o persoal de Maymo – empresa subcontratista da Petroquímica de Tarragona – veñen a desenvolver nos últimos meses. 
manuelcendan.com 