Arquivo por etiquetas: crise

Déficit

Poblicado o por
Resposta

Para frear a presión das redes sociais, dos sindicatos e da revolta interna no socialismo español, o chamado “déficit constitucional” non incluirá unha cantidade específica na innecesaria e clasista reforma da Constitución, quedará para unha futura Lei Orgánica.

Mais, segue a ser outra cesión ao pensamento único neoliberal. O problema real do déficit non está no investimento público nos servizos sociais, senón no déficit nos ingresos por mor dunha fiscalidade insolidaria para os traballadores e as clases medias: as rendas do capital e das sociedades cotizan menos dun trinta por cento cós seus homólogos do norte de Europa.

Priorizar o déficit, antes ca recuperación económica é un dogma integrista do neoliberalismo, igual a aquel outro en boca de Fernández de Mesa de “a esquerda é un perigo para o benestar de Ferrol”. Estamos ante a submisión aos Mercados, na renuncia democrática ou, simplemente, na posición da dereita máis oportunista.

Hai quen dende a esquerda resígnase e renuncia a defender o Estado de Benestar. Os cidadáns teñen que tomar a palabra; só dende a súa mobilización, na confluencia entre o 15M, os sindicatos de clase e o tecido asociativo é posible facer fronte ás agresións dos responsables da crise.

Os parlamentarios do PSOE hoxe en Madrid – incluídos os dez deputados e cinco senadores do PSdeG – deben votar non á reforma constitucional. A saída da crise ten un camiño á esquerda.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Mercados

Poblicado o por
Resposta

Hai 14 meses Zapatero deu “un paso atrás” e claudicou ante os Mercados financeiros, asumindo como propias as reformas e recortes sociais que pretenden afundir o noso débil Estado de Benestar, e alén diso, implantar por riba da soberanía popular as súas Leis, é dicir, a hexemonía do Capital sobre os cidadáns.

Agora, presos da súa lóxica os “Mercados” levan todo o verán poñendo de xeonllos as economías dos países da UE, Italia e nós incluídos. E a nosa dereita gobernante avoga pola volta ás épocas máis escuras do capitalismo, esquecendo que fundamentalmente eles son os responsables nas persoas de Aznar e Rodrigo Rato, principais indutores da burbulla inmobiliaria en España.

Din que non hai outro camiño que seguir destruíndo o modelo social europeo. A privatización de todos os servizos públicos, a renuncia á democracia efectiva. Pero, a economía é fundamentalmente política. E polo tanto, hai sempre alternativa.

Os “Mercados” deben recibir unha mensaxe democrática inequívoca: creación dunha banca pública tendo como eixo as Caixas de Aforros e modificando a Lei Hipotecaria para instaurar a dación en pago; recuperar para o sector público as empresas enerxéticas privatizadas; abrir as grandes e medias empresas á xestión conxunta patronal – traballadores…

Si, talvez non son “propostas radicais”. É pura ortodoxia socialdemócrata, keynesiana. Máis esta é a única base posible dunha socialdemocracia para o século XXI, anti-neoliberal.

Enlace a Diario de Ferrol.

Portugal

Poblicado o por
Resposta

Os portugueses non son responsables da súa situación, nin viviron por riba das súas posibilidades, a pesar do que diga a dereita europea. Tiveron a desgraza de que antes da crise os gobernara Durão Barroso; este aplicou un programa ultraliberal que deixou a Portugal en carne viva. Agora, o temos á fronte da UE propoñendo as mesmas receitas que provocaron a crise sistémica da que non damos saído.

O chamado “Plan de Rescate” non busca axudar aos portugueses, nin á súa economía. Simplemente, é unha operación para garantir cos bancos europeos van cobrar os seus onerosos créditos, investidos na economía especulativa; xunto cun plan de saqueo do país luso, onde os recortes sociais e a venda do seu patrimonio público quede en mans, precisamente, de aqueles que provocaron a actual situación económica social.

Os portugueses teñen dúas opcións: poñerse de xeonllos durante xeracións ante os especuladores, ou volver os pasos cara a completar o 25 de Abril. E aos traballadores desta parte da fronteira, tócanos a solidariedade efectiva con eles; vainos moito na resposta que dean á dereita europea.

A nós tamén, segundo o dogma liberal, tócanos axustes. O último o chamado “Pacto polo Euro”. Qué, basicamente, é unha aposta por parte dos que provocaron a crise por impor o que poderíamos chamar a “ditadura do capital”. Porque, do que se trata fundamentalmente, é de reducir o nivel de vida dos traballadores e de cuestionar a viabilidade da propia democracia.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Barómetro

Poblicado o por
Resposta

O CIS vén de presentar o seu último Barómetro, onde os cidadáns expresan as súas preocupacións ante a situación económica e non cren que vaia cambiar a curto prazo. O desapego con Zapatero e conxunto de partidos, incapaces de dar respostas aos seus problemas. Opinan que vivimos nun país máis desigual, onde as clases altas teñen bula; e unha vez máis, a maioría dos españois sitúanse na esquerda.

Este barómetro é o resultado da queima dos famosos brotes verdes, coa deriva neoliberal do Goberno socialista a mediados do ano pasado. A ortodoxia e a radicalidade dos conversos á fe dos mercados financeiros, como a Ministra Salgado e o seu Secretario de Estado, o Sr. Campa, explica moi ben a incapacidade do Partido Socialista para recuperar terreo electoral fronte ao PP.

O dogma neoliberal levou a reducir o déficit público en base aos recortes sociais. A entregar as nosas Caixas en vez de criar unha forte banca pública; a reducir a 110km a velocidade para facer fronte á suba do petróleo, produto da especulación oportunista de quen controla o mercado nacional, en vez de nacionalizar estas empresas, necesaria para unha axeitada planificación enerxética e unha redución do prezo dos combustibles.

Agora dende o propio Ministerio de Economía pídesenos que contribuamos aumentado o noso consumo. Mágoa de tantos paus que nos están dando polo camiño: Reforma laboral, recorte das pensións, inflación, paro, atraso da recuperación económica…

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Saquear Libia

Poblicado o por
Resposta

Si, o Coronel Gadafi debe ser levado ante o Tribunal Penal Internacional, pero non menos que aqueles que andan a preparar a intervención militar en Libia; que basicamente son os mesmos que decidiron a ocupación de Iraq e Afganistán. Todos eles con intereses cruzados coas grandes multinacionais enerxéticas. As mesmas que ata hai pouco saudaban á presenza do goberno libio nos seus consellos de administracións, incluídas as españolas.

Aínda non está claro que pasa dentro de Libia, pero o que xa se sabe é que a chamada oposición son unha parte da propia estrutura do réxime actual que acaba de pactar cos EEUU e as antigas potencias coloniais na zona: o Reino Unido e Francia. A diferencia de Túnez e Exipto, aquí non hai grandes masas cidadás fronte á ditadura.

Ler artigo completo en Galicia Hoxe.