Feijóo 33%
1
Pepe Blanco, Rajoy e o Pacto anti crise
Do debate parlamentario do pasado 17 de febreiro hai que salientar tres cousas: a) evidencia as dificultades para acadar un Pacto de Estado que contribúa a unha saída progresista á crise económica – social que padece España; b) Rajoy recoñece a súa incapacidade para liderar unha alternativa democrática fiable; e c) Pepe Blanco é hoxe un dos grandes valores políticos do Goberno Zapatero.
A dereita española, aposta outra vez máis, pola estratexia de esperar a que se pudra a situación e co Partido Socialista se enfronte coa súa base social. Non hai que esquecer que precisamente a abstención dos votantes socialistas situados máis á esquerda foi o que lle permitiu a Aznar ser presidente de 1996 ao 2004.
Redundando nesa estratexia do PP hai que entender a solicitude de Mariano Rajoy ao Grupo Parlamentario Socialista para que cese ao Presidente Zapatero. É un recoñecemento expreso da súa incapacidade para liderar unha alternativa crible, mais tamén, sérvelle para seguir escondendo que a dereita española aposta por unha saída á crise segundo o modelo ultraliberal letón.
Un dos problemas para ese Pacto está en que hai que ten decidido que para saír da crise, esta a paguen unicamente os traballadores, reducindo salarios, pensións, precarizando máis as relacións laborais, cuestionando os fundamentos do Estado de Benestar. Reducindo en definitiva a Democracia. Temos unha dereita, que incapacitada para reivindicar o franquismo, reclámanse “pro-chinos” na súa proposta de modelo político e social e dun capitalismo de estado que lles permita uns bos negocios sen riscos.
Estamos ante á crise social española máis importante desde 1936. É evidente que o Goberno Zapatero fai fronte aos seus efectos sobre o emprego, intenta renovar o modelo de crecemento económico e defender os avances sociais e así como, afortalar o noso sistema de protección social no curto e longo prazo. E isto fíxose máis visible, fundamentalmente, coas políticas expansivas – clásicas da socialdemocracia keynesiana – tras a saída do ex Ministro Pedro Solbes.
Luís Tosar facendo País
A responsabilidade dos traballadores de Megasa
Onte pecháronse vintecinco meses de conflito, e ábrese unha nova etapa coa aprobación do novo Convenio Colectivo e o acordo coa Empresa para a aplicación do Expediente de Regulación de Emprego; este último está xa na man da Autoridade Laboral a súa definitiva resolución. Na prensa hai un resume que podedes ler aquí.
A xente necesitaba tranquilidade ante o panorama de crise social que vivimos no país, pero ao mesmo tempo un acordo de convenio razoable. E dentro do contexto no que nos movemos, este está por riba das expectativas inicialmente pensadas.
Obviamente, hai cousas tanto no Convenio – que con caracter retroactivo aplicarase desde o 2008 até o 2011 – que gustan máis ou gustan menos, e tamén na proposta modificada de ERE que finalmente chega á Autoridade Laboral, pero, globalmente e un bó acordo.
Atrás deixamos dous anos e pico de conflito social, ten tamén custes persoais e sindicais, pero as cousas teñen o seu propio devir. As situacións ao longo de todo este tempo foron moi cambiantes. Con momentos bos e moi malos, pero a unidade dos traballadores e a unidade de acción dos sindicatos representados no Comité (UGT con sete delegados, CCOO con dous delegados), foron determinantes para chegar a porto.
Unha vez máis, quedou amosado que o maior capital de que dispón Megasa Siderúxica S.L., corazón do Grupo Megasa, son os seus traballadores.
Carmelo Teixeiro: segundo aniversario
Carmelo Teixeiro:
Compañeiro. Amigo. Camarada. Cristián. Socialista. Bazán. UGT. Liberdade. Igualdade. Democracia. Progreso. Mugardés. Ferrolán. Ferrolterrán. Ría de Ferrol. Comité Cidadán. Razón Socialista. Fuco Buxán. Carmelo.
