Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

Mutuas

Os accidentes laborais disminúen. Non porque aumente o investimento en prevención ou a súa mellor implementación. Redúcense por causa da baixa na actividade industrial derivada da crise económica.

Fronte ós últimos anos cun aumento cualitativo na seguridade nas empresas – debido ás presións sindicais – e polas implicacións xudiciais que un accidente laboral grave ten para os empresarios; agora moitas empresas “aforran” e tamén moitas Mutuas están a facer unha peculiar optimización de recursos, que provoca unha maior desatención das necesidades dos posibles afectados polos accidentes laborais que antes. Mantendo iso si unha campaña ideolóxica, onde os culpables dos accidentes son os propios traballadores ou apelando a unha indemostrada fraude masiva nas baixas laborais.

O certo é que os informes dos últimos anos do Tribunal de Contas e do Ministerio de Traballo atribúen ás Mutuas Patronais prácticas dubidosas e gravosas para os dereitos e saúde dos traballadores. Asistimos así a unha atención á carta allea a criterios médicos, que depende da capacidade de resposta do propio traballador afectado, da do seu sindicato ou comité de empresa; Senón, pode acabar tendo que ir a hospitalizarse a Madrid en autobús. Non é broma.

Tamén, hai Mutuas – estas legalmente carecen de ánimo de lucro – que recoñeceron ilegais repartos de beneficios. En fin, hai que recuperar a xestión da saúde laboral como servizo público e non en mans privadas.

Enlace a Diario de Ferrol.

Bildu

José Bono acaba de impedir que formacións democráticas como EA e Alternatiba, invitadas por ERC e IC, puideran dar unha roda de prensa no Congreso dos Deputados. Así, tamén o ex Conseller de Francisco Camps, Esteban González Pons, acaba de pronunciarse co propósito evidente de condicionar ao Tribunal Constitucional, sobre a legalidade das listas de Bildu para ás eleccións municipais do 22 de maio.

O PP está a conseguir que a súa estratexia oportunista en materia antiterrorista – deslealdade co goberno Zapatero, descualificación de todo aquel que non acepte a súa doutrina ou as burdas manipulacións das vítimas do terrorismo – vaia camiño de provocar unha involución nos dereitos fundamentais de opinión e de representación política.

Ler máis no Galicia Hoxe.

República

Acaba de estar en Ferrol Juan Ignacio Ramos. Moitos lembrarán que, a mediados dos anos oitenta, era o secretario xeral do Sindicato de Estudantes; organización que tivo un protagonismo fundamental nas revoltas estudantís deses anos. Agora militante da ala esquerda do PCE, anda a presentar o primeiro volume do seu libro “Revolución Socialista y Guerra Civil (1931 – 1939)”.

Esta é unha obra que abonda sobre as raíces históricas do noso movemento obreiro, que terá o seu momento álxido coa proclamación da Segunda República e os tres anos de resistencia fronte aos militares golpistas na Guerra Civil.

Este recomendable libro, ten a virtude de explicar polo miúdo aquela parte da nosa propia Historia que foinos distraida. Por exemplo, que o fin da España da Restauración é produto da eclosión do propio movemento obreiro, que vai ter dúas vertentes principais a anarquista e a socialista; ou da negativa da vella clase dominante, que non quere a democracia e menos o xusto reparto da riqueza, para acabar provocando a Guerra Civil e a posterior ditadura fascista do xeneral Franco.

Outras das virtudes desta obra radica en que vai incardinando os acontecementos do movemento obreiro e da política española no contexto do movemento obreiro europeo; o que por momentos obríganos a unha lectura atenta, pero que permítenos ver a complexidade política da época. Editado pola Fundación Federico Engels pódese obter no seu local da rúa Pontevedra.

Ver artigo no Diario de Ferrol

Portugal

Os portugueses non son responsables da súa situación, nin viviron por riba das súas posibilidades, a pesar do que diga a dereita europea. Tiveron a desgraza de que antes da crise os gobernara Durão Barroso; este aplicou un programa ultraliberal que deixou a Portugal en carne viva. Agora, o temos á fronte da UE propoñendo as mesmas receitas que provocaron a crise sistémica da que non damos saído.

O chamado “Plan de Rescate” non busca axudar aos portugueses, nin á súa economía. Simplemente, é unha operación para garantir cos bancos europeos van cobrar os seus onerosos créditos, investidos na economía especulativa; xunto cun plan de saqueo do país luso, onde os recortes sociais e a venda do seu patrimonio público quede en mans, precisamente, de aqueles que provocaron a actual situación económica social.

Os portugueses teñen dúas opcións: poñerse de xeonllos durante xeracións ante os especuladores, ou volver os pasos cara a completar o 25 de Abril. E aos traballadores desta parte da fronteira, tócanos a solidariedade efectiva con eles; vainos moito na resposta que dean á dereita europea.

A nós tamén, segundo o dogma liberal, tócanos axustes. O último o chamado “Pacto polo Euro”. Qué, basicamente, é unha aposta por parte dos que provocaron a crise por impor o que poderíamos chamar a “ditadura do capital”. Porque, do que se trata fundamentalmente, é de reducir o nivel de vida dos traballadores e de cuestionar a viabilidade da propia democracia.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

Outro Suresnes

Zapatero volve a deixar fóra de xogo á dereita. A estratexia desta última de converter as municipais e autonómicas do 22 de maio, nun plebiscito contra o primeiro agora resulta ridícula. Este xa ten data para se marchar, e os insultos e malas formas dos dirixentes do PP evidencian que foron sobrepasados polo Presidente. Agora, deberán reconsiderar toda a súa folla de ruta, sobre todo porque se por algo se diferencian da dereita centro europea é por non querer asumir riscos; especialmente, cando todos sabemos que non teñen políticas substancialmente diferentes das marcadas pola Sra. Merkel…

Ver artigo completo en Galicia Hoxe.