Contra Reganosa: peche no Concello de Ferrol

Poblicado o 4 Xuño 2008 por Manuel Cendán

Unha representación do Comité Cidadán está desde onte pechada na casa do Concello. Trátase de denunciar a situación na que desde o 9 de maio de 2007, atópase a ría e a cidade de Ferrol, ante a ameaza para a vida e o medio ambiente que supón Reganosa. Unha planta de gas que carece da obrigada Declaración de Impacto Ambiental e xa ten en contra dúas sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.

Reganosa é perigosa, ilegal e ademais, non é legalizable. Un accidente ou atentado terían consecuencias catastróficas para nós. Lembro as declaracións do xa falecido Xeneral Gabeiras o 8 de setembro de 2001, presidente de honra do Comité Cidadán de Emerxencia, falando de que por mor da planta de Tojeiro, éramos obxectivo preferente dos terroristas. A este último faltoulle tempo para tildar a Gabeiras de tolo; o 11 de setembro Al Qaeda tiraba abaixo as Torres Xemelgas de Nova Iork.

A todo isto hai que sumarlle o pacto á siciliana firmado polo entón Presidente da Xunta, Manuel Fraga, onde esta comprometíase a pagar a falta de beneficios económicos á Reganosa do peto de todos os galegos. Reganosa é un ruinoso negocio, na actualidade está ao 30 % da súa capacidade nominal. Orza e Feijoó tamén son culpables.

A estas alturas os tres partidos galegos con representación no Parlamento de Galicia teñen responsabilidades nesta desfeita. Se un só dos grupos parlamentarios houbera pedido a planta de Reganosa fóra da ría de Ferrol, hoxe esta non estaría hoxe en Mugardos. Os cidadáns de Ferrolterra así o saben.

Agora pretenden voar o canle de entrada á ría para facilitarlle o paso aos gaseiros, máis terán que seguir a facelo coa preamar. Seguen a transportar gas por estradas en camións cisterna; e pretenden ampliar a capacidade de regasificación da planta á espera de que o Goberno central lle permita a Reganosa alimentar o sistema gasístico estatal, ante a falta de clientes galegos.

Pero, o certo é que desde a Consellería de Pesca se lles dixo aos mariscadores que non sementaran preto dos Castelos, sinxelamente van voar os seus fondos mariños, que son Rede Natura.

Ademais, o apoio político a Reganosa impide que outros operadores poidan ofertar proxectos industriais de desenvolvemento sostibles para Galicia. A proposta do superporto Ártabros como entrada de mercadorías entre América e Europa, como porto refuxio e cunha proposta de planta de gas superior a Reganosa, e cumprindo coas normativas de seguridade e legais, está á espera de mellores tempos. Polo tanto, ninguén pode dicir que non hai alternativa a Reganosa, que é unha cuestión de “patriotismo”, que este é un movemento de “non no meu patio traseiro”, de falta de solidariedade co país. Antes e agora, a isto chamábase “caciquismo”.

O 8 de xuño hai manifestación en Ferrol. Contra a maior agresión medio ambiental que sufre Galicia. Contra Reganosa, contra o desamparo no que estamos os cidadáns.

O domingo 8 de xuño, ás 12 horas acudide ao Porto de Ferrol. Contra Reganosa. Por dignidade do pobo galego. Planta de Gas, fóra da Ría de Ferrol! En defensa da vida, da ría e da legalidade!

Ver Boletín do Comité Cidadán.

Ver libro “Muros de Silencio”.

Carmelo Teixeiro, un compromiso cos demais

Poblicado o 19 Maio 2008 por Manuel Cendán

Resposta

O 9 de maio de 2007 entraba pola Ría de Ferrol o primeiro gasero cara a Reganosa. Ese mesmo día rompéronse os muros de silencio e recoñeceuse a loita que levaba a cabo desde facía 7 anos o CCE presidido por Carmelo Teixeiro. Unha loita que se viu plasmada no libro “Muros de Silencio”. Neses días espertouse na conciencia de moitas persoas un sentimento de rabia e loita que se reflectiu nas múltiples protestas nas rúas de Ferrol e en cidades de toda Galicia.

Unha das persoas que conseguiu, tras 8 anos de traballo, que rompesen eses muros de silencio, foi o noso compañeiro e amigo Carmelo Teixeiro. Unha persoa tenaz e cun espírito inquebrantable, que se mantivo firme desde o principio. A loita incansable de Carmelo polo desenvolvemento sostible da ría, revela unha personalidade especial que se foi contaxiando a moitos de nós.

Os compañeiros de Fuco Buxán e persoas que souberon recoñecer o seu traballo, realizamos unha pequena síntese do “seu compromiso social, político, cultural….. cos demais”. Intentamos reflectir en poucos minutos o seu traballo por unha sociedade máis xusta.

Quizá a súa imaxe tivo maior transcendencia pública polos acontecementos relacionados coa Planta de Gas e coa ría, pero moitos sabemos que o seu compromiso coa democracia viña de tempo atrás co seu paso pola JOC, USO-UXT, PSOE,….

Por iso queremos recoñecelo neste traballo e aínda que a el gustáballe pasar desapercibido, cremos que o seu labor ten que ser recoñecida para pasar a testemuña nesa loita.

Grazas a todas as persoas que colaboraron neste proxecto, achegando material, tempo e traballo. Fernando, Amadeo, Carducho, Mario. E de xeito especial a Jorge pola túa ilusión e o teu entusiasmo e por involucrarte do xeito en que o fixeches; e a Marichy, por esa sensibilidade que a caracteriza sempre.

Teresa Martínez (directiva de Fuco Buxán)

Tino Deibe, In Memoriam

Poblicado o 16 Maio 2008 por Manuel Cendán

Na madrugada do xoves 15, deixábanos o amigo Tino Deibe á idade de 59 anos, produto dun cancro probablemente vencellado ao asbestos, enfermidade derivada da respiración do amianto no traballo. Sabedes que na comarca de Ferrol Terra estímase que temos a maior bolsa de afectados de Europa Occidental, sobre unhas 20.000 persoas.

Coñezo a Tino desde hai 24 anos. El e os seus fillos, Gus e Fernando, forman parte do meu círculo máis preto de amigos. Tino ten unha longa traxectoria nos movementos sociais en Ferrol. Delineante de Navantia, estivo vencellado desde sempre ás súas CCOO, militou no PCG e posteriormente no PT de Santiago Carrillo, para máis tarde participar na integración no Partido Socialista. Ademais, o seu compromiso social levouno a estar moi vinculado ao movemento veciñal, a formar parte da orixe da revista “Razón Socialista”, así como da Asociación Cultural Fuco Buxán. É un dos fundadores do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, así como o creador do seu logotipo oficial, ese que imita as olas do mar.

Son demasiados anos de compartir moitos proxectos sociais e culturais xuntos. Tino é en verdade un dos bos e xenerosos, fondamente comprometido con outro mundo que é posible. Traballador incansable, fiel ás ideas, coherencia, honradez e dignidade. Un exemplo para o conxunto das clases traballadoras ferrolás. Da mesma madeira de Julio Aneiros e Carmelo Teixeiro.

Xa hoxe venres, estaremos no cemiterio de Catabois, na súa derradeira viaxe. Ás 16 horas será o seu enterro civil. Saúde camarada, amigo e compañeiro!

Para Tino.

En Memoria de Carmelo Teixeiro Menéndez

Poblicado o 6 Febreiro 2008 por Manuel Cendán

Con profundo sentimento comunicamos o falecemento do noso querido amigo e compañeiro Carmelo Teixeiro Menéndez, ocorrido hoxe día 5 de Febreiro, consecuencia da súa irreversible enfermidade.

Á súa esposa Victoria Fernández Paredes, a nosa compañeira, aos seus fillos Carmelo, José Ramón e Noé, familia e amigos,expresamos o noso fraternal e solidario abrazo.

Carmelo Teixeiro, Directivo desta Asociación e Coordinador do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol dedicou os dez últimos anos da súa vida a dirixir con eficacia, enerxía e constancia todas as actividades desenvolvidas en contra da ubicación da Planta de Gas, da defensa medioambiental de Ría e da vida dos seus habitantes.

Ademais, Carmelo Teixeiro desempeñou un importante papel na Transición política do noso país. Procedente das JOC, participou activamente no movemento sindical de Bazán dos anos sesenta (foi xurado nas eleccións de 1963) e na reconstrución do movemento socialista na comarca, pois foi fundador da USO, posteriormente dirixente da UXT e formou parte da dirección do PS de G-PSOE, desde 1978, tamén a nivel de Galicia.

O seu traballo sempre intenso, desinteresado e discreto, ao longo de toda a súa vida, polas causas sindicais, políticas e sociais, fai que nós – os seus compañeiros de tantos anos – sintámonos enormemente orgullosos e agradecidos de compartir con el amizade, inquedanzas e tarefas.

O seu exemplo e a súa memoria compartida alentaranos sempre e estimularanos a seguir desenvolvendo cantas actividades contribúan a facer realidade o proxecto social que esta Asociación Cultural persegue.

Invitamos a toda a sociedade, cidadás e cidadáns, asociacións, entidades e institucións, a mostrar a solidariedade coa súa persoa, a súa acción e o seu pensamento, participando nas súas honras fúnebres que terán lugar: