Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

Residencias públicas?

Poblicado o por
Resposta

A atención ás persoas maiores require de moito persoal, altamente especializado e con grandes investimentos para asegurar un trato axeitado e humano. De feito, todos sabemos que as pensións dos usuarios das residencias de maiores non cobren os gastos, tendo que ser complementados polas familias e a administración autonómica. O fondo da cuestión radica en saber se estamos ante un servizo público esencial ou isto queda suxeito ao “libre mercado”.

Sabemos que en outubro a Xunta recepcionará en Ferrol a nova residencia “pública” que a Fundación Amancio Ortega entregaralle vía doazón. Así, o que debería facer a Consellería de Política Social sería dotar de orzamento e convocar as prazas para ter o persoal necesario, pero isto non vai a ser xa que vaise privatizar a xestión.

O primeiro obxectivo da concesionaria será deseñar unha xerencia que lle permita gañar diñeiro. Para iso son unha empresa. Lexítimo interese que choca cos dereitos dos usuarios a unha atención axeitada. Máximo nun sector tan precarizado, con pouco persoal e en moitos casos por debaixo do salario mínimo. A Xunta aínda pode apostar por unhas verdadeiras residencias públicas e poñer orde tanto no sector público como privado.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/articulo/opinion/residencias-publicas-5429659

O conto da serea

Poblicado o por
Resposta

Se pousamos a mirada nos autores clásicos da nosa cultura, aí temos – por comezar outra vez por el – a Castelao, que como non lle gustaba a bandeira oficial galega con motivos relixiosos, foi quen de idear outro cunha serea, a fouce e a estrela, baixo o coñecido lema: “denantes mortos que escravos”, representando a liberdade.

Posiblemente, a inspiración sexa a mesma que na heráldica galega, ou que no caso do ferrolán Gonzalo Torrente Ballester e o seu relato: “El cuento de la sirena”. Esta novela curta narra a historia da familia dos Mariños (unha lenda que entronca co nobiliario do conde de Barcelos, fillo do rei portugués Don Dinis), cuxos descendentes – se tiñan os ollos azuis e escamas – eran arrebatados para vivir coa serea. Así de xeito natural, únense dúas historias: a de Galicia con Portugal e dáse continuidade á lenda da Odisea. Seguindo este último fío Alvaro Cunqueiro publicará antes, en 1960, “Las mocedades de Ulises”.

Á marxe do idioma usado por cada quen, é evidente que beben nunha fonte cultural común. Iso non desmerece, por exemplo, as influencias cervantinas de Torrente. Simplemente, porque unhas non substitúen ás outras, senón que vanse fusionando para ser reinterpretadas.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/articulo/opinion/conto-da-serea-5421743

Falsos profetas

Poblicado o por
Resposta

Resulta imposible intentar un diálogo con que ten a mentira e o insulto como método para non avaliar a súa propia xestión, chea de mala praxe e soberbia. Todo para non contradicir o seu credo liberal. Pero, o mercado de seu non arranxa nada, necesita da intervención pública, de sentido común e de investimentos non especulativos. Só uns potentes servizos públicos garantan o benestar cidadán.

A estratexia usada é moi básica. Unha vez producido o desastre, fan ruído coa axuda do seu coro mediático, para presentarse como os únicos que poden solucionar eses mesmos problemas que non souberon atallar. Así que xa pode Pedro Sánchez propor calquera cousa, outros están ao fácil: eludir as súas incapacidades sinalando un inimigo externo ao que demonizar e sementando odio.

Pero, xa que presumen da súa suposta identidade cristiá, igual hai que lembrarlles algúns versículos da propia Biblia. Por comezar, Mateo 7.15, pasaxe que fala dos falsos profetas con aparencia de ovellas e lembra aquela máxima de “polos seus froitos coñecerédelos”. Tamén poden mirar Mc13.22, 2P2.1 ou se o prefiren Ap19.20. Como non son crente, descoñezo como será o purgatorio, pero sempre quedaranos a definición de Dante Aligheri.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/articulo/opinion/falsos-profetas-5413690

https://www.abibliagalega.com/

Vida

Poblicado o por
Resposta

Supoño que son rachas que hai no transcurso da vida das persoas. Pero, un leva algúns meses despedindo a amigos, e familiares de persoas do meu entorno máis íntimo. Así, a vida foise achicando neles cando pola súa idade non lles correspondía aínda. Do mesmo xeito, que non somos nós cando decidimos vir á vida, tampouco decidimos “cando toca marchar”. Houbo quen marchou de súpeto, dun momento para outro, sen máis. Houbo quen sabía que tiña o tempo contado, “decidiu” como quería vivir a etapa final e como marchar.

Todos deixan baleiros e desasosegos. Faltan a ese café e a ese faladoiro, ou a esas “quedadas” ocasionais que fanse costumes, polo simple feito de volver a encontrarmos en calquera rúa, na que se reinicia aquela conversa de hai tempo como se fora duns minutos antes.

Elas e eles ensináronnos a ser, a crecer e a estar, a amar, chorar e a rir. Para todas elas e todos eles que marcharon, vai a lembranza das amigas e dos amigos, das familias, da xente que sempre os quixeron e seguimos a querelos. Sabemos que tamén somos porque elas e eles formaron parte da nosa vida. Somos testemuña do seu paso e do seu saber facer. Todos somos fillos desta terra e deste tempo. Apertas afectuosas para o alén.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/articulo/opinion/vida-5407720

Xeopolítica e cultura

Poblicado o por
Resposta

Chegou ás miñas mans o libro “La ambición estratégica de España”, editado por Dykinson, a iniciativa do Instituto Universitario Xeneral Gutiérrez Mellado. Unha aproximación – que necesita dun amplo debate – a conceptos e ideas que artellan as distintas estratexias diso que chaman “seguridade nacional” no momento actual, centrándose no que afecta ao Estado español, e á nosa relación con Europa, a América hispana e a OTAN.

Como neófito evidente, quixera facer un par de apuntes. A moi poucas millas do porto de Ferrol pasa a grande autoestrada marítima do Atlántico, de mercadorías, que procedentes de todo o planeta van camiño do centro de Europa. Non hai que lembrar, polo tanto, a importancia estratéxica desta cidade e de toda a nosa infraestrutura naval. Hoxe infrautilizada e que necesita dunha modernización axeitada, alén da construción das F-110.

No eido cultural, si, o castelán ten un papel central na posición estratéxica de España, mais obviar a relación coa Lusofonía, de xeito principal con Portugal e Brasil sería un craso erro. Talvez, algúns deberan pór en valor precisamente a Galicia, e o propio galego – como ponte natural – que no noso ensino debera estudarse xunto co idioma de Camões.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/xeopolitica-e-cultura-5400262

https://www.dykinson.com/libros/la-ambicion-estrategica-de-espana/9791370060138/

https://www.uned.es/universidad/facultades/instituto-gutierrez-mellado.html