Hai moitas versións do “Cântico dos cânticos” en todos os textos xudeu-cristiáns, que se poidan citar: o Tanaj, a Biblia de Xerusalén, a Biblia evanxélica, a galega. Pero, a versión da poetisa Eugénia de Vasconcellos, publicado pola editorial lisboeta “Guerra e Paz”, cunha presentación de Bessa-Luís, ten como virtude precisamente ser publicada á marxe de aqueles textos relixiosos.
O Shir Hashirim – Cántico ou Cantar dos Cantares – non ten encaixe fácil por ser un poemario que amosa, sen andar ás agachadas, o amor humano e o desexo carnal. Darlle un aspecto divino, do suposto amor de Deus (cando nin o cita) polo seu pobo, son interpretacións que chocan con eses 117 versículos, que son máis para unha festividade específica de aquel ámbito cultural do Mediterráneo oriental.
O Cántico atribuído a Salomón sofre as mesmas influencias que moitos dos textos do Antigo Testamento que, no seu conxunto, parecen querer dar lexitimidade a unhas costumes elevadas a leis e a unhas liñaxes reais que necesitan dicir que son herdeiros directos de Deus.
En calquera caso, collan a versión portuguesa ou de calquera Biblia que teñan a man e aproveiten para ler un poemario que xa supera moitos séculos de vida.
