Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

As xoaniñas voltan

Poblicado o por
Resposta

Estamos acostumados a que todo aquelo que ten que ver coa praza de Armas sexa unha disertación bizantina que nunca acaba. Incapaces de subir o nivel de debate e fixar novas metas para a cidade. Un falar sen cancelas que a ningures leva, pero que parece que a algunhas persoas válelles para ditar grosas sentenzas, poñer en solfa este espazo urbano e non solucionar ren.

Primeiro foi que a terra escapaba da propia praza, despois que os tilos estaban afogados e para rematar chegaron os pulgóns. Agora apóstase polas xoaniñas para salvar a saúde da masa arbórea do centro de Ferrol. Unha sinxela solución á marxe de produtos industriais. Mais, a pregunta é se hai un axeitado mantemento ante tantas incidencias, alén de xogar ao despiste coa cidadanía.

Oxalá isto sexa un punto de inflexión na conservación dos tilos da praza de Armas e desoutros espazos verdes da cidade. A integración das xoaniñas, a maiores, é como unha cura de humildade por ser “salvados” por uns insectos. Di o dicionario que como sinónimos temos: barrosiña, coccinela, maruxiña, papasol, papoia, reirrei, voaniña, voíña e xoana. Escollan a que sexa máis do seu agrado. Acaso non parece o episodio dun conto cunqueriano de verán?

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/as-xoaninas-voltan-4960003

Pudor

Poblicado o por
Resposta

Teño que agradecerlles que se acheguen para dicirme o que opinan das miñas “Letras de Cambio”.

Polo que parece, tanto “O espello roto” como “Turismo de masas” tiveron algún que outro lector ou lectora.

Outras veces, no pasado, atopeime con xente que dicía que seguía o que eu escribo (un nunca sabe que repercusión pode ter, se é que existe tal).

Teño que dicirlles que cada vez que isto pasa o pudor é a miña primeira resposta instintiva. Son consciente das miñas propias limitacións. Máis, como dicía Umberto Eco que hai unha infinidade de lecturas posibles, sempre teño a dúbida de acertar ou non co expresado.

A linguaxe non é un medio de comunicación entre moitos. É a base de toda a comunicación, é dicir, o fundamento mesmo da cultura en sentido amplo.

Así, pretendo ser xusto e transparente, pero ás veces erro ou, simplemente, cada quen entende as cousas, en función da súa propia experiencia vital, se deixo indebidamente aberta algunha fiestra.

O privilexio de escribir e verte publicado leva de seu un feixe de responsabilidades. Comezando pola confianza que depositan en ti, o Diario de Ferrol e os propios lectores do xornal. Talvez, por iso penso que cada frase pódoa escribir mellor.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/pudor-4953994

Turismo de masas

Poblicado o por
Resposta

Acaba a Autoridade Portuaria de Ferrol – San Cibrao de amosar a súa alegría polo incremento dos cruceiros que amarran en Ferrol. Resulta entendible, porque para eles todo isto representa xestión, tráfico e, obviamente, pago de taxas ao porto. Levan máis de vinte e seis cruceiros e máis de vinte mil turistas. O obxectivo é duplicar os números do ano pasado.

Pero, desde o punto de vista da cidadanía, cal é a achega deste turismo de masas a Ferrol? Sabemos que veñen coa viaxe, as excursións e o peto pechados, que non teñen

maior pretensión na nosa cidade, no noso patrimonio nin moito menos no coñecemento da comarca. No mellor dos casos, os que quedan non pasan da praza de España, de tomar un café na Magdalena ou mercar unhas sandalias.

Sabemos, tamén, que estamos ante un modelo esgotado. Só hai que mirar estes días a televisión para ver a invasión de coñecidos destinos turísticos. Así que resulta entendible que na nosa cidade haxa inquietude sumada ao malestar pola proliferación desoutro, depredador e excluínte, que representan os pisos turísticos. Igual, o mellor, sería pensar que tipo de turismo queremos antes de que sexa tarde e até onde e como queremos crecer. Que ninguén esqueza que Ferrol son as súas xentes.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/turismo-masas-4947237

Gabo e Ana Magdalena

Poblicado o por
Resposta

Como saben sinto fetichismo polos libros e as librarías. Creo que ter un ensaio, un poemario ou unha novela na man, de algún xeito, conéctanos non só coa capacidade creativa dunha determina persoa, senón que vai máis alá, até nos abrir a xanela a toda esa xeira de emocións que nos leva a soñar e habitar esa paisaxe de seres e cousas insondables, que diría o poeta Xavier Seoane de “Umbral de Vida”.

Así, cando anunciaron a edición póstuma da derradeira obra, inacabada, de Gabriel García Márquez: “En agosto nos vemos”, non puiden máis que ir reservar un exemplar. Unha novela que rende tributo á esposa de Johan Sebastian Bach, Ana Magdalena. Unha obra cunha protagonista feminina en exclusiva, unha derradeira novela que o Gabo quixo feminista.

Mais, un sempre pensa se nestes casos, cando o autor deixa constancia que considera que a obra en cuestión, máis inacabada, non cumpre o seu criterio para ser publicada, se hai que desobedecer a súa vontade. Á marxe dunha posible apreciación errónea do creador, é ben certo que non me queda máis que asumir as miñas contradicións, xa que ir á contra permíteme superar, aínda que sexa “brevemente”, o sentimento de orfandade que deixa en min o contador de historias…

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/gabo-e-ana-magdalena-4939654

O espello roto

Poblicado o por
Resposta

A taberna Ábaco é un dos locais máis senlleiros de Ferrol. A súa decoración lembra á que temos interiorizada dos pubs irlandeses. Como todos saben, a súa barra está presidida por dúas sereas que nos invitan a mergullarnos nos pensamentos, cara a ningures. Máis, sabendo que nas súas paredes atopamos os retratos do impresionista Vicent Van Gogh e da matriarca de Galicia, a nosa Rosalía. Así como ese reloxo, que di, importado do país da arpa dourada.

Talvez, esta decoración á irlandesa sería completa se a carón da gramola tiveran un exemplar do Ulises de James Joyce, xunto cun espello roto dunha criada. Isto último como símbolo da arte deste país irmán.

Esta pasaxe do espello roto é unha imaxe poderosa do Joyce referente das vangardas do modernismo, que resúltame moi atraente. Ao igual que Dante, el axustou contas cos seus contemporáneos, de aí esa íntima relación entre a Divina Comedia e o Ulises. O espello roto é unha provocación contra os reducionismos locais, onde o autor de Dublineses relativiza as influencias na cultura e na lingua. Así, atrévese a contradicir a Aristóteles e afirma que a vida é quen imita á arte, seguindo a estela deixada por Oscar Wilde e a súa decadencia da mentira.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/espello-roto-4932076