Unha vez que xa sabemos o resultado electoral e tras a resaca do día 25M podemos facer algunhas reflexións dun xeito máis tranquilo. Ademais, agora vese a capacidade de cada grupo político para rendabiliza-lo resultado e incluso aparentar ter máis do que en realidade decidiron os cidadáns.
En termos globais, tras constatar unha baixada de catro mil electores no censo, si sumamos o voto progresista -incluíndo aquí a Borreiros- observamos que acadan mil votos máis ca dereita, aínda que por segunda vez gracias á Lei D’Hont, permítelle á dereita obter maioría absoluta.
Dentro do campo da dereita é necesario analizar a súa evolución desde a aparición de IF no ano 1.995, onde en conxunto sumaron entón algo máis de vinte e dous mil cincocentos votos, sendo alcalde da coalición Juan Blanco.
No ano 1.999 as dúas dereitas baixaron case seis mil votos, aínda que foi a perda por Juan Fernández, da metade do seu electorado, o permitiu que Xaime Bello fora alcalde.
Si vemos os resultados deste 25 de maio constatamos que con respecto a 1995 IF aumenta algo máis de seiscentos cincuenta votos, pero coa baixada do PP, a diferencia conxunta da dereita con respecto a 1.995 é de dous mil seiscentos cincuenta votos menos.
A verdade que se IF tivo votos procedentes da esquerda, estes non parecen significativos. Outra cousa é que lle veña ben para presionar aos que parecen os seus futuros socios de goberno. En calquera caso, o que determina un partido é o seu programa e os seus candidatos. Estes din que son do “PP até a medula”
IF como proxecto político autónomo necesita diferenciarse do PP, e por terceira vez Juan Fernández no consigue se-la lista máis votada da dereita. Veremos en que queda o seu ferrolanismo. ¿Seguirá defendendo o interese da cidade de poñer a planta de gas en Caneliñas? ¿Asinará un pacto con inversións reais ou reeditará aquel famoso “Plan Especial para Ferrol” tan cativo?
No campo progresista só Iolanda Díaz pode alegrarse. Basicamente, os votos que nun principio recibía o PSOE, despois o BNG, están agora apoiando a EU. Ademais, a integración de Miramontes deulle consistencia á súa candidatura.
Na situación das demais forzas progresistas algo terá que ver a propia xestión, a situación de cada partido, as súas formas de facer política e de relacionarse cos cidadáns nos resultados.
Tras 25 anos de Democracia, en Ferrol os mellores resultados da esquerda foron os de Xaime Quintanilla que tivo once concelleiros, incorporando electores procedentes do PCG e do nacionalismo.
É certo que a dereita o ten máis fácil para consolidar unha maioría na cidade. Pero, da capacidade da esquerda por renovar as súas equipas dirixentes, estilo de traballo e propostas para Ferrol dependerá o seu futuro, xa que este sempre está aberto.

Ediciós do Castro, da Fundación Sargadelos, acaba de publicar un ensaio de Safa Mohamed, titulado “Palestina. Grito por la Libertad”. Como o seu subtítulo di son uns apuntes para a comprensión da historia dunha terra que é referente fundamental do comezo da nosa civilización, e polo tanto, a súa historia é parte de todos nós.
O libro é un recorrido pola Palestina antiga, as diversas invasións, a chegada do Islam, a loita contra a ocupación turca e británica, as novas inmigracións xudías, o nacemento de Israel e os seus afáns expansionistas, as diferentes guerras árabes – israelís, as traizóns dos gobernos árabes, as políticas neocolonialistas de occidente cara a Palestina. Ademais, é unha historia do acontecer da OLP, e polo tanto, do propio pobo palestino. Sen deixar de analizar as dúas Intifadas, a Guerra do Golfo e os efectos do 11 de setembro no mundo árabe.
O ensaio vén acompañado dunha serie de mapas das conquistas que Israel fixo a costa de masacra-la poboación orixinaria palestina.
A verdade que este libro destila unha especie de destino tráxico. A certeza de que si non paramos ao fascismo xudeu, este acabará convertendo ao pobo palestino nun pobo sen terra, nun pobo na diáspora sen dereito á existencia.
Sempre resulta rechamante a facilidade como deste lado do mundo se nos presenta a Israel como unha “democracia” que necesita “defenderse” dos “fundamentalistas islámicos”. Mais, unha comunidade que entre eles organízanse “democraticamente” para asasinar e expulsar a outro pobo non pode ser considerado un estado democrático.
Israel é a aposta do mundo occidental por introducir unha cuña de sangue en medio dos pobos árabes, co obxecto de impedi-lo xurdimento dunha única nación que recupere o gran esplendor da súa cultura, e ademais, do roubo das súas riquezas, especialmente o petróleo para beneficio das grandes multinacionais. Israel é a aposta dos fundamentalistas xudeus polo seu “espacio vital” como pobo “elixido por Deus”. É a versión asiática da Sudáfrica do apartheid ou da Gran Serbia de Milosevic. A versión sionista do ultra nacionalismo alemán, da que fala Saramago.
Non podemos quedar indiferentes. Neste mundo global o que está a pasar co pobo palestino é unha afronta á dignidade de todos nós como seres humanos. Somos un pobo solidario e debemos amosar unha vez máis a nosa cercanía co sufrimento deste pobo, e a nosa aposta por unha Palestina libre e en paz.
En febreiro, no acto de Fuco Buxán contra a guerra, e solidaria cos pobos iraquí e palestino, tiven ocasión de falar con Safa. A vez anterior fóra hai doce anos, onde tiveramos unha longa conversa sobre a Intifada e a Primeira Guerra do Golfo, nun tren cara a Madrid. De aquela e hoxe, sigo vendo nel un profundo compromiso coa causa da liberdade do seu pobo e na esperanza e do convencimento nunha Palestina que algún día será a Terra Prometida, tamén para toda a súa xente. Que así sexa.

Estes días confírmase a boa nova xa adiantada por este xornal. No Primeiro de Maio irán xuntos UGT, CIG e CCOO. Nestes tempos onde todo derrúbase ante o avance das pistolas e ese novo fascismo disfrazado de “economía de libre mercado”, resulta cando menos esperanzador que os sindicatos lancen a súa mensaxe unitaria.
Necesitamos os traballadores de referentes que nos falen doutro mundo que é posible, a aí a unidade de acción dos sindicatos de clase é onde vese con máis claridade que esta é unha necesidade estratéxica. O tempo, ademais, amosa claramente que esta unidade é a mellor arma de avance das posicións dos traballadores, e que redunda nuns mellores resultados para cada organización nas eleccións sindicais.
Neste novo século debería producirse un impulso máis alá da unidade de acción. Si, tempos atrás a diferente orixe ideolóxica e a Transición política en España, xustificou a existencia de organizacións sindicais diversas, esta orixe queda xa moi lonxe e, realmente aparece diluída ante a inmensa maioría dos traballadores. De feito, fóra dunha referencia histórica ou de identidade nacional redimensionadas pola globalización, os traballadores non saberían dicir que xustifica o non haber unha soa unión de traballadores.
Aínda que é certo que xurdiu diferencias sobre aspectos importantes, desde hai uns anos, para os traballadores non son motivos de abondo que xustifiquen os atrancos que moitas veces sufre a unidade de acción. É evidente que xuntos son un enorme foco de atracción para todos os traballadores e todas as organizacións.
Estamos asistindo á precarización inxustificada do mercado laboral, converténdose esto nunha ferramenta tamén de dominio político sobre a poboación e de degradación da nosa democracia. Os dereitos máis elementais quedan ás portas das empresas. Prodúcese unha dicotomía: somos cidadáns unha vez estamos na nosa vida privada… e si non se nota.
Nos anos noventa houbo importantes avances na definición teórica do que se chamou a democracia industrial cun ensaio cativo nas empresa públicas, que canalizaba a participación dos traballadores na xestión das empresas. Os traballadores somos maduros como clase social e deberíamos esixir a nosa cota de participación na xestión empresarial.
Ademais, debemos prestar atención á pretensión das grandes corporacións multinacionais a través da OMC de privatiza-lo todo: servicios públicos, auga, terra, sanidade, ensino, ADN, petróleo, Amazonía… O mundo é un gran bazar onde todo ten prezo, incluso a vida das persoas. E as persoas valen o que di a súa conta bancaria.
O capitalismo global que considera que a democracia e os dereitos fundamentais son un estorbo para os seus negocios debe ter tamén un contrapeso sindical, que en España pasa pola existencia dun gran movemento sindical unido.
Só así será posible, desde o sindicalismo, dar resposta a esa estratexia do capitalismo global de por unha banda esnaquiza-lo Estado de Benestar e arrincona-la democracia; e pola outra banda, instaurar esa era da guerra perpetua da que fala Ignacio Ramonet.
Neste 1 de Maio todos os sindicatos buscan na unidade a defensa dos traballadores, da paz e do recordo a todas as víctimas do Iraq ocupado e de Julio A. Parrado e José Couso.
Noraboa aos sindicatos e a súa unidade.

Escribo este artigo cando hai unhas horas a Coalición Anglo-Norteamericana acaba de atacar a cidade de Bagdad, nun presunto ataque “selectivo”. Á coalición da guerra sumarase 900 militares españois por orde do Presidente Aznar, en misión “humanitaria” de apoio sanitario ás tropas agresoras. Perdón pobo árabe.
Aznar cunha grande irresponsabilidade métenos nunha guerra onde coa extrema dereita americana e o tránsfuga Blair decidiron enfrontarse ás Nacións Unidas, ao Dereito Internacional, e a Europa. Alumean unha nova orde internacional onde quen ten a forza pode facer o que considere oportuno. Un mundo que sen dúbida será moito máis perigoso, onde a radicalización da violencia convertese no eixo da política.
O pobo iraquí non merece ser masacrado, nin por Sadam Husein nin polas segundas reservas do petróleo do mundo. Ademais, coa política do ataque “preventivo” calquera pode ser considerado parte do “eixo do mal”. Mañá pode ser Irán, Arabia Saudita… Venezuela, Cuba, ou nós mesmos.
Aznar nunha declaración de fe pro USA, rompe España. A partir de agora producirase unha profunda disociación entre a política oficial e os cidadáns. Ten razón o actor galego Luis Tosar cando di que o 25 de maio hai un casting e que nós debemos elixir aos mellores. E resulta rechamante que salvo o catedrático Herrero de Miñón e o ex ministro Pimentel, as voces contra a guerra sexan moi poucas no PP. O apoio da maioría dos dirixentes populares a Aznar poden acabar por converter a este partido nunha Herri Batasuna Española que apoia unha guerra ilexítima -contra a Constitución Española e o Dereito Internacional- que necesita dun refrendo expreso do Consello de Seguridade da ONU que non lograron.
Os cidadáns temos dereito a saber si os candidatos de todas as formacións políticas que se presentan ás eleccións do 25 de maio están con Aznar ou coa paz e os dereitos humanos.
Aznar rompe tamén a política tradicional española en América Latina aparecendo como subalterno dos EE.UU. Causa profundas feridas nas nosas relacións con México, Venezuela, Chile, Cuba… e para remate enfróntase á idea dunha Europa unida propoñendo sen reparo abraza-lo modelo social americano renunciando ao Estado de Benestar e á paz como opción estratéxica. Non quere unha Unión Europea autónoma, senón supeditada aos EE.UU.
A extrema dereita quere deseñar un novo mundo onde o Dereito e a Democracia sexan unha entelequia. Teñen un tremendo medo aos cidadáns, a que creamos que esto da democracia vai en serio. Estamos ante unha grave crise do capitalismo global e as multinacionais necesitan utiliza-la guerra para sofocar as súas contradiccións. Cada vez queda máis en evidencia que capitalismo e democracia son termos contrarios. Este mundo global necesita un cambio de civilización na profundación da democracia participativa, do reparto da riqueza e da cultura da paz.
E nós, os cidadáns de España temos que resolver pronto un problema grave, chámase Aznar.

A inauguración das novas instalacións de Sargadelos na nosa cidade merece recibir todos os parabéns do mundo cultural ferrolán.
Sargadelos non é unha empresa típica, unha simple tenda de cerámica e libros. A súa, xunto coa Editorial Galaxia fundada por Ramón Piñeiro, tamén a mediados do século pasado, e neste caso auspiciada polo derradeiro dos grandes galeguistas: Isaac Díaz Pardo forma parte do patrimonio cultural fundamental de Galicia. Sargadelos é un compromiso constante coa cultura entendida en galego, na liña que dicía Castelao: mentres exista o galego seremos galegos. Un compromiso tolerante e aberto a todos, e a todos os feitos socioculturais e da arte.
A miña relación con Sargadelos ven dada desde o traballo desde a Asociación Cultural Fuco Buxán. E podo dicir, que desde un primeiro momento esta Institución promotora da cultura máis que empresa, sempre facilitaron e apoiaron as nosas iniciativas culturais.
Para nós, Sargadelos forma parte da nosa propia historia. Como exemplo lembrar que tras a nosa legalización como entidade sociocultural, foi na súa sala onde celebramos o noso primeiro acto público, o 30 de novembro de 1999. E ao longo destes anos, Sargadelos forma parte moi importante na promoción das nosas actividades: temos presentado neste espacio as nosas revistas faladas de prensa, a nosa revista semestral, libros, debates sobre a planta de gas, o racismo e a xenofobia, etc.
Está claro que o compromiso de Sargadelos coas asociacións culturais e a cultura ferroláns dáse desde sempre. Lembrar que a súa primeira actividade cultural, en xuño de 1990, foi unha exposición bibliográfica sobre Ferrol, e ao longo do tempo todos os asuntos que atinxe aos ferroláns pasaron pola Galería Sargadelos onte na rúa Dolores e estou seguro ca partir de xa na rúa Rubalcava.
Nestes tempos onde todo está despersonalizado por mor das grandes áreas comerciais e a globalización, atopar un lugar onde parar, ollar e sentir as formas e os sentimentos que traspasan as figuras das cerámicas, ou poder ulir e acariñar os libros das máis que dinámicas editoriais galegas, fan de Sargadelos un fogar de fadas onde cada un reencóntrase no só co mellor de si mesmo, senón como diría Mercedes Peón un lugar onde marabillámonos da terra, do mar e as cores do noso propio son, sabendo que veñen de atrás.
Hoxe podemos disfrutar todos os ferroláns da reafirmación do compromiso de Sargadelos coa nosa cidade, con cada un de nós. Un novo espacio que sen dúbida van a poñer a disposición da cultura e o arte de Ferrol. Un novo espacio onde os ferroláns poidamos reafirmar o noso entender da vida e seguir a contribuír ao desenrolo de iso que chamamos cultura, parte esencial do ser humano.
Parabéns Sargadelos e feliz século XXI.