(Publicado o 5 de maio no Diario de Ferrol)

Celebramos en Galicia este Primeiro de Maio baixo o denominado “Ano da Memoria” democrática contra o terror franquista. A loita dos traballadores e dos sectores progresistas, que a pesar da brutal represión, sabiamente souberon combinar as loitas económicas coas conquistas democráticas e que hoxe vemos reflectida na España actual. Aínda cos tempos son distintos, deberamos sacar as ensinanzas de aqueles anos.
Estamos nunha época onde un discurso pretendidamente “moderno” tenta que aceptemos a precariedade laboral como base da nosa sociedade en aras dunha suposta eficiencia económica. Porén, podemos observar que as sociedades máis eficientes e máis integradas son aquelas onde a presenza da inversión pública e as calidade e estabilidade no emprego son os cimentos que as cohesionan. O tradicional modelo sueco neste caso é paradigmático fronte ás sociedades desestructuradas como a inglesa ou a norteamericana, cheas de traballadores pobres e cunhas amplas bolsas de marxinalidade.

O traballo lixo, trae ademais unha desvalorarización do propio concepto de emprego dando lugar a disfuncións nas persoas e tamén, un mal produto comercial ou servizo, provocando a medio prazo unha perda de competitividade. Unha empresa que abusa da precariedade laboral esta condenada ao fracaso.

Unha precariedade base dun modelo neoliberal globalizado que xoga á subcontratación (para trasladar custes), á deslocalización e a provocar novas guerras coloniais (Iraq, Irán…), con tal de que os seus beneficios económicos se vexan incrementados.
A finais do anos cuarenta do século pasado, houbo teóricos neoliberais que optaban pola precariedade fronte ao emprego estable. Consideraban que este último favorecía a extensión do sindicalismo e a contestación organizada ao poder patronal. Hoxe as grandes corporacións financeiras hipotecan a vida democrática e os dereitos dos países. Podemos afirmar ca precariedade non é unha necesidade económica, senón ideolóxica, de aqueles sectores das multinacionais que buscan a submisión das persoas, e do propio sistema democrático aos seus intereses.

Pero, é necesario ir máis alá da simple unidade de acción dos sindicatos. A orixe de cada sindicato de clase, non xustifica unha pluralidade de organizacións que non beneficia aos traballadores. Se ademais, temos en conta que basicamente, fan a mesma política sindical e se relacionan de igual xeito cos propios traballadores e co propio entramado socio – económico, ¿por que non sentalas bases da unidade orgánica, dun sindicato único con diferentes correntes internas?

Tamén, é necesario recuperar un discurso propio postcapitalista que entenda, co avance da democracia depende do avance do movemento obreiro. Tendo en conta que, agora si, o capitalismo chega a todas as partes do planeta e por primeira vez as clases traballadoras teñen no seu seno unha ampla xeración de mozos economistas, avogados, técnicos superiores, etc., base dunha alternativa para unha nova forma de entende-la produción. A pregunta está por qué debemos aceptar condicións infrahumanas impostas por unha minoría que nin sequera, quere ofertar emprego digno e de calidade. A democracia necesita da igualdade.

Dar unha resposta axeitada a este mundo globalizado non é só unha necesidade do conxunto dos traballadores, senón unha necesidade histórica onde o que realmente está en xogo é o propio sistema democrático e a súa propia viabilidade. O capitalismo é a súa negación.

Neste Primeiro de Maio debemos recupera-la Memoria histórica democrática para convertela nun arma cargada de futuro contra a precariedade laboral, e a súa superación.
Único camiño para o reforzamento da democracia, dos dereitos cidadáns, da igualdade, da paz e do propio Estado de Benestar. Un Primeiro de Maio unitario por outro mundo que é posible.
En español

Quizais, a velocidade nos disparates desta dereita radical que sigue sen aceptar os resultados electorais do 14 M, non nos deixen ver a secuencia de todo o que está pasando na vida política española.

Estes dirixentes do PP, que non votaron a favor da Constitución española, e opoñíanse ao Estado das Autonomías, botaron vinte anos fóra do poder tras a morte de Franco. Non lles perdoaron nin ao Rei, nin a Suárez a súa aposta pola Democracia, e despois dunha operación de acoso e derribo contra Felipe González, tiveron os seus anos “gloriosos” con Aznar. Fundamentalmente, os catro últimos, onde coa súa maioría absoluta pretendían facer un vaciado da Constitución e das Autonomías. O obxectivo era volver a unha España autoritaria onde os gobernos das Comunidades Autónomas non fosen máis que unha mera descentralización administrativa do goberno central, pretendendo incluso afogar polas vías da imposición de leis estatais e redución orzamentaria a aquelas que fosen díscolas. Unha involución en toda regra.

Polo tanto, a actual crise territorial afunde as súas raíces no autoritarismo do aznarismo, que provocou unha enorme desconfianza entre o Estado e as Autonomías.
Que ninguén se equivoque: cando máis estea repartido o poder, máis Democracia, máis cidadanía … e máis España. Esa é a meta de Zapatero.

Pero, claro, a consolidación dun maior reparto do poder entre todas as Administracións do Estado dificultaría veleidades autoritarias desde o Goberno central e permitiría desenvolver políticas autónomas desde as nacionalidades e rexións, que non estarían supeditadas á lealdade institucional e democrática do inquilino/a de turno na Moncloa.
A actitude bronca dos actuais dirixentes do PP evidencia que non aceptaron aínda os resultados do 14M. Amosan claramente a desconfianza que teñen da Democracia e das súas Institucións, e deixan só en mans dos Socialistas a gobernabilidade do país.

Necesitamos unha dereita máis racional e menos nostálxica do vello réxime. Se os Feijoo, Piqué e Gallardón non son capaces de virar o actual PP cara a posicións moderadas, só quedará preguntar aos seus militantes e votantes se se consideran ben representados por un PP controlado por elementos extremistas e sectas ultracatólicas (Opus Dei, Lexionarios de Cristo…), que cada día que pasa parécense moito máis a aquela CEDA clerical e fascista que cando perderon o control da Segunda República, pedíronlle aos xenerais Fanjul e Franco que se levantaran en armas contra España (como así confesa Gil Robles nas súas memorias).

A verdade que Mariano Rajoy xa ten a súa primeira firma significativa nesa proposta de referendo anticonstitucional. A dun vello defensor de aquela “España: una, grande y libre”, o golpista Antonio Tejero.

O disparar a vulto e o tremendismo dialéctico fan ir da man de indesexables compañeiros de viaxe. A verdade que están utilizando todos os seus apoios mediáticos, xudiciais, relixiosos, militares, e incluso dentro do Consello de Estado (no que participa o propio Aznar).

Máis o obxectivo non é garantir a “unidade de España”, argumento abandonado hoxe polo PP, tras a inclusión adaptando o “Estatut” ao término constitucional “nacionalidade”, nin a cohesión territorial e igualdade dos españois, xa que as CC.AA. non teñen porque asumi-lo modelo catalán. Poden seguir co mesmo ou en todo caso deberán ser compensados co Fondo de Suficiencia.

Poñer en cuestión a cesión do 50% do IRPF por parte do PP é hipócrita. Esta, tamén, foi unha reclamación deles en Andalucía, ou a territorialización dos impostos especiais pedido polo propio Zaplana cando era presidente do País Valenciano.

O obxectivo da proposta de referendo é impedir o reparto do poder e darlle un volco ao resultado electoral do 14 M. A pregunta real sería algo como: “¿Considera vostede que só o PP, debe, obviamente por “dereito de familia” e sen alternancia, gobernar España?”

A non aceptación das regras democráticas polo PP, poden acabar danando seriamente a convivencia en España, así como alimentar aos grupos violentos da extrema dereita, que encontran acougo ideolóxico na deriva do trío Rajoy – Acebes – Zaplana.

España merece unha dereita mellor.

Con la navidad se encendieron las luces que señalan el camino a un Papá Noel que desbanca por momentos a los “anticuados” Reyes Magos.
Frente a estas imágenes idílicas debemos preguntarnos por qué Ferrol – y, por tanto, los ciudadanos – está sitiado, bloqueado y levantado como si estuviéramos en el Sarajevo del conflicto balcánico.
En esta navidad es muy difícil acceder al centro urbano, y evidentemente, el comercio se va a ver afectado. Los vecinos estamos ya hartos de que nuestras calles se levanten durante semanas, para unas obras que carecen de una planificación adecuada (si es que existe), además de los cortes continuos de agua, del incremento de dificultades para el tráfico rodado y mínimas garantías para niños y ancianos.
Se puede entender que haya prisa para no perder las ayudas económicas europeas obtenidas por el anterior gobierno de nacionalistas y socialistas, pero, la falta de planificación, los atascos y los agujeros levantados por toda nuestra maltratada geografía, muestran que la coalición formada por PP e IF, o bien carece de políticos con capacidad para llevar adelante la gestión municipal, o está más preocupada por asuntos ajenos al interés ciudadano.
Vemos cómo dan a la prensa grandes titulares, que en la mayoría de los casos non son más que “fume de carozo”. Es esta una ciudad entregada al vodevil mediático, donde los intereses en una urbe humanizada dejan paso a una especulación desaforada o cuando menos, a una manifiesta amenaza de especulación, que siempre va en contra de la calidad de vida de los ciudadanos.
La Plaza de Armas, de España, Menáncaro, Sartaña, Sánchez Aguilera, Recimil… son ejemplos de apetitosos negocios privados, donde el poder público municipal en vez de defender el interés general, aparece como una delegación inmobiliaria.
Frente a esta desidia desorganizada (o, quizás, consciente) es evidente que hay que crear polémicas artificiales para que los ciudadanos no presten atención al desgobierno municipal (ayudado, también, por una oposición desaparecida o incapacitada para ejercer el control de la gestión pública). Hay que crear un enemigo externo, donde el patrioterismo de vía estrecha – ¡ay, Ferroliño! – permita amordazar a los sensatos. ¿Qué mejor que una farsa teatral alrededor del Jofre, hoy definitivamente abierto para el disfrute de todos?
El negocio estaba claro: si se abría el día 1 era por la buena gestión del alcalde Juncal, que había puesto a los socialistas contra las cuerdas; y si no, la culpa era de un PSOE que “una vez más castiga a Ferrol”, y más, cuando desde su grupo municipal no abrieron la boca hasta la intervención de los diputados Beatriz Sestayo y Xavier Carro.
Al final, la culpa del retraso del Jofre, como no podía ser menos, es “por unos funcionarios del Concello” (Juan Fernández dixit). Ya se sabe que los políticos “son siempre eficientes” y los funcionarios “están siempre bajo sospecha” (¿eso les va en el sueldo o se supone?).
No es extraño que a nuestro alcalde no se le pongan al teléfono, ¿quién recibiría a una persona que confunde su representación política de la ciudad con su cargo en un PP volcado hacia la derecha radical que aboga por la crispación y el enfrentamiento con las otras Administraciones del Estado? ¿Aún no sabe que ser alcalde requiere capacidad de diálogo y acuerdo con las otras Administraciones y no convertir el Ayuntamiento en un instrumento para la confrontación? El alcalde está obligado a sumar al conjunto de las fuerzas políticas y sociales y a no promover el enfrentamiento entre los ciudadanos.
La farsa teatral y el vodevil siempre gustan, pero en el Teatro Jofre, no en la vida política. Ferrol se merece un gobierno en positivo, y otra oposición municipal, que, a diferencia de la actual no esté desaparecida (ni siquiera en combate).
Mientras tanto, otra amenaza aparece en el horizonte: la topera municipal ha puesto sus ojos ciegos en la Plaza de Amboage, infausta sede de un nuevo aparcamiento. Si nadie lo remedia, aparecerán de nuevo las trincheras en este Ferrol, ciudad abierta, donde a los ciudadanos se nos hace, de forma permanente, la guerra.

Por José Torregrosa y Manuel Cendán