Desde o 14 de marzo de 2004 o PP non quere aceptalo resultado electoral, que lle dá o goberno a Zapatero. Utilizando a fondo todos os seus apoios territoriais, mediáticos, económicos, xudiciais, pretenden gobernar desde a oposición.

Coa manifestación do sábado 10 de Marzo queren darlle a volta ás manifestacións que colectaron polas mentiras e manipulacións que pretendían endosarlle os atentados integristas a ETA. Cren no PP que chegou o seu momento de encabezar unha rebelión contra o Goberno e as Institucións democráticas, que obrigue a unhas eleccións condicionadas pola crispación.

Indubidablemente, o PP logrou en Madrid mobilizar a unha parte moi importante dos seus militantes e votantes. Trescentas cincuenta mil persoas así o testemuñan, pero só iso. Fóra do seu entorno político máis radical a dereita española non logra convencer a ninguén.

Pero, o PP volve a cometer erros de vulto. Aínda que si é certo que lograron obviar nesta ocasión os símbolos franquistas – non así as consignas – a utilización partidaria e en exceso dos símbolos oficiais de España, que historicamente foron manipulados pola extrema dereita franquista lembra, outra vez, aos anos escuros que tanta preocupación e rechazo provocan na poboación española.

Seguir lendo →

Cataluña, a pesar de diversos grupos de presión política, económica e mediática, terá un Goberno progresista de esquerdas. Queda fóra a posibilidade dun xiro á dereita na política catalana, pero a crispación que esta decisión, plenamente democrática e lícita, ca maioría numérica dos deputados electos do Parlament van tomar, debera facernos unha reflexión sobre a saúde do noso sistema parlamentario. ¿É lícito, e democraticamente sostible que CiU con tan só o 31,52% dos votos, pretenda dicir que lle roubaron o goberno, cando para que iso fora así necesitaría a metade máis un dos votos?

Quizais, algúns, non queiran saber que nun sistema democrático e parlamentario como o noso, non só hai que ser a lista máis votada, senón que ten que ter capacidade de sumar ao acordo a unha maioría parlamentaria que reflicta unha maioría social.

Isto non acontece porque somos vicarios dun sistema bipartidista imperfecto que se impuxo tras a vitoria de Felipe González en 1982. Hoxe, tamén, vemos outra das súas eivas; ese bipartidismo imperfecto trouxo en España o aglutinar arredor do PP á maioría do voto de centrodereita, moi radicalizado tras o paso de Aznar. Para os intereses españois, incluídos os do PSOE, houbera sido moito mellor a permanencia do CDS de Suárez e do PCE eurocomunista de Santiago Carrillo. Non teríamos a crispación incitada pola dereita radical e o diálogo e os acordos formarían parte da nosa cultura política.

Volvendo a Cataluña, entendo perfectamente ao PSC. A pesar dos erros do pasado, a pesar do bloqueo e o barullo de algúns que lle piden que renuncie a facer política a prol de CiU, ¿é que tiñan outra opción? ¿Hai alguén no PSOE que diga que un goberno de esquerdas encabezado por un socialista, ademais “inmigrante”, non é bo para Cataluña? ¿Hai alguén, no campo progresista, que diga que un goberno catalán de esquerdas non é bo para España?

Pero, o máis salientable das autonómicas catalanas, é a marxinación e inutilidade do PP como opción política e que lle saíu un duro competidor pola dereita: “Ciutadans de Catalunya”, unha formación populista – liberal, cuxo maior éxito foi reelaboralo nacionalismo español dun xeito “postmoderno”, sen reivindicalo franquismo, e que lle permite recoller votos de incautos da esquerda. Este fenómeno, apoiado polos “radiopredicadores”, tamén debera facer reflexionar a aqueles “baróns socialistas” que alegremente se sumaron como coristas da dereita, facendo aparecer ao PSC máis como un grupo nacionalista, que como un partido da esquerda socialista e catalanista.

Algúns, aínda lembramos que cando se tiña que ter apostado polo tripartito galego do socialista González Laxe, este non tivo os apoios necesarios porque viña ben para o bipartidismo imperfecto que Fraga fora Presidente da Xunta de Galicia. E abofé ca esquerda e o conxunto dos cidadáns, en Galicia pagamos unha onerosa factura.

Non quero deixar de mencionar ao verdadeiro triunfador das eleccións catalanas. Porque, se por algo se caracteriza Cataluña desde o inicio do camiño do novo Estatut hasta estas eleccións autonómicas, é que foi unha viaxe de Pascual a Maragall. Sendo o artífice do primeiro goberno de esquerdas catalán, é o President do novo Estatut que alumbra ao novo goberno catalán.

As eleccións catalás tamén teñen lectura en Galicia: A autonomía do PSC reforza a autonomía do propio PSOE galego, así como que nas dúas comunidades históricas haxa gobernos progresistas de coalición; mais, no BNG teñen difícil manter o seu apoio a CiU, sumado a que cando menos é esta unha “curiosa” forma de ser de esquerdas. E Feijoó sabe que ten que desmarcarse das directrices da dirección nacional do PP, senón quere acabar sendo un líder de curto prazo.

Son optimista, e confío nunha influencia positiva na política española, que é certo que non necesita mirar á súa dereita. Fronte a erros como o finanzamento da Igrexa católica, a asignatura de relixión ou a descafeinada Lei da Memoria Histórica democrática, Zapatero e os españois, necesitamos profundar nas políticas reformistas e de esquerdas.

En español