Onte non puiden escribir e quedei sen amosar publicamente a miña repulsa pola morte do compañeiro Isaías Carrasco e a miña solidariedade coa súa familia. Vaia desde aquí o meu primeiro pensamento.
Dentro dunhas horas estarei nas mesas electorais en Ferrol como apoderado do Partido Socialista. Estou seguro que a xente vai a participar masivamente nesta convocatoria electoral. Fronte a aqueles que desprezan a democracia e a participación da xente co seu voto, estaremos. Que ninguén o dubide.
É de salientar o acordo unitario das forzas políticas no Congreso dos Deputados en repulsa polo asasinato deste compañeiro socialista e da UGT. Mágoa que por uns intres na dereita non fosen capaces de deixar a un lado o seu oportunismo político.As palabras do voceiro “popular” Astarloa non son as adecuadas cando hai vítimas recen asasinadas, e aquilo de Rajoy “ya saben lo que pienso”, non interesa a ninguén.
Non se poden facer determinadas cousas cando hai un atentado polo medio; a familia e a xente merecen maior respecto. A política partidaria, neste caso, puido esperar a pasar estas datas. É unha mostra máis de que a equipa de Rajoy dá as eleccións xerais por perdidas.
En fin, vémonos nos colexios electorais. Contra ETA. Por Isaías. Por nós.
A impostura e a desorientación na normalización lingüística
Por Xosé Manuel Sarille
Unha reflexión libre. Dirixido aos que queren reflexionar libremente sobre a lingua. Un libro con moitas preguntas e respostas. Entre elas as seguintes:
Por que a política lingüística municipal do BNG é igual, con moi poucas excepcións, á dos concellos gobernados polo PP e o PSOE?
Por que Anxo Quintana entregou o 15 de setembro de 2005 a política lingüística da Xunta ao PSOE, cando ía ser unha área xestionada entre as dúas forzas? Que quería dicir cando declarou que “pola lingua non vaí haber problema”?
Cando os tres partidos principais ensaiaron xa a súa política de lingua en todo tipo de institucións, concellos grandes e pequenos, deputacións e Xunta, e fracasaron, quedan enerxías nalgún outro lugar? Hai razóns para a alegría?
Por que as institucións comprometidas coa lingua teñen unha enorme responsabiíidade no fracaso da súa normalización?
Por que sendo Galiza un país rico dentro do contexto mundial, ten dificultades para desenvolver políticas complexas? É rico e atrasado? Que consecuencias ten iso na normalización lingúística?
Por que as normas da Real Academia Galega teñen nas edicións actuais máis de cincuenta erros graves, que as converten, ás edicións, en inservíbeis?
Por que cando Europa está a construír grandes rexións e o mundo camiña cara a globalización, en Galiza óptase por afondar as distancias culturais con Portugal e Brasil?
Por que en Estremadura estudan portugués máis de 10000 alumnos e aquí practicamente ningún?
Por que as Universidades non criaron estudos específicos para especialistas na política de lingua? Por que, no entanto, hai dez ou doce organismos investigando léxico sen coordinarse?
Cantos profesionais da normalización língúística en nómina hai facendo política cultural? Todos?
Por que todas as tendencias do BNG calan a boca ante unha política lingüística igual oupeor que a do PP da época de Fraga?
SEN DIAGNÓSTICOS LIBRES E SEN AUTOENGANOS NON HAI SOLUCIÓNS POSÍBEIS.
XoséManuel Sarille é Presidente de Honor da Mesa pola Normatización Lingúística. Está vinculado á defensa da lingua galega desde a adolescencia.
O despedimento de Nicasio Malde, delegado de CCOO en Maymo S.A. e vicepresidente do seu Comité de Empresa, é totalmente inxustificado e ten como obxectivo atemorizar aos traballadores para reprimir a loita polas reivindicacións laborais que o Comité de Empresa e o persoal de Maymo – empresa subcontratista da Petroquímica de Tarragona – veñen a desenvolver nos últimos meses.
Súmome á esixencia da readmisión inmediata de Nicasio Malde, manifestando, ademais, o total apoio aos traballadores de Maymo e as súas xustas reivindicacións. Fágoo, tanto a nivel persoal como en función de ser o secretario de organización de MCA – UGT Megasa Siderúrxica de Narón.
Os que sodes da comarca de Ferrolterra, o lembraredes como delegado sindical de Quinafe, empresa cuxos traballadores foron integrados na hoxe Navantia Ferrol.
Benquerido Carmelo, hai uns días que cústame sentarme a escribirche esta carta que che debo, aínda que creo que ben sabes que non é necesaria. Pero, máis que por ti, e que me perdoen tanto miña prezada Victoria coma os teus fillos; sabes que é por min, unha especie de catarses, de enfrontarme a esta segunda orfandade. Sentimento que seguro que comparto con moita xente e moitas entidades, especialmente Fuco Buxán e o Comité Cidadán de Emerxencia.
Estes derradeiros dezasete anos estivemos xuntos día a día, traballando en diferentes proxectos, tanto a nivel político como socio cultural. Xuntos fixemos a campaña municipal de 1991, e até 1993 compartimos as tarefas de organización na Agrupación Comarcal Socialista. Unha vez fóra dos cargos orgánicos do partido, participamos na fundación da revista “Razón Socialista” en 1995. Esta quedábase pequena ás nosas ansias de traballar pola transformación social e pola unidade e a rexeneración das esquerdas, e no 1999 compartimos a creación da Asociación Fuco Buxán. Máis tarde, xa no ano 2001, fronte á ameaza de Reganosa xurdiu o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol. Máis, esta é só unha parte do teu compromiso; debemos cando menos engadilo teu papel no antifranquismo, e nas responsabilidades galegas na UGT e no PSdeG – PSOE. E, tamén, deixas dous magníficos documentos; o libro do que es coautor “Muros de Silencio” e a curtametraxe “Ferrol, pola vida e o mar”.
Demasiadas cousas xuntos e por iso esta carta écheme moi difícil. A túa será unha perda que non poderemos reemplazar – que non poderei reemplazar – e, por iso, non me queda dúbida que seguiremos a reivindicar o teu nome e o teu compromiso coa cidade de Ferrol, a súa ría e a comarca. Fronte aos que sempre corren para saír na foto, ti eras o traballo calado e continuo. Tiñas claros os obxectivos e a túa teima na procura dos mesmos: non parabas até conseguilos. Nunca tiveches unha mala palabra, nunca un rancor polos que nos ferían, polos que renunciaban. Sempre axudando e apostando porque cada un de nós, e dos que nalgún momento quixeron compartir algunha parte do camiño, sacáramos o mellor que podíamos dar. Contigo outro mundo era posible e sempre sementabas, porque eras consciente de que hai que continuar na tarefa de cambialo.
Sabes o meu medo, de non saber estar á altura do teu traballo. Teño dito que ti es produto da cidade de Ferrol, formas parte do mellor de nós, do noso compromiso cos valores humanos, democráticos e sociais. Tamén teño dito que segues os vieiros dos Xaime Quintanilla, de Julio Aneiros, dos Pillado… Espero, e ti ben sabes que unha das poucas cousas que lle pido a vida e non fraquear, que non me falten folgos para non defraudarme. Moito é o que fixéchedes, moito o que ti fixeches.
Dixen que a miña vida non sería igual se non nos houberamos encontrado, e é certo. Ademais, son moi consciente de que é verdade aquilo de “dime con quen andas…”. Grazas Carmelo por ter existido, por compartir con nós, e en especial comigo, todos estes anos. Un derradeiro abrazo.
Con profundo sentimento comunicamos o falecemento do noso querido amigo e compañeiro Carmelo Teixeiro Menéndez, ocorrido hoxe día 5 de Febreiro, consecuencia da súa irreversible enfermidade.
Á súa esposa Victoria Fernández Paredes, a nosa compañeira, aos seus fillos Carmelo, José Ramón e Noé, familia e amigos,expresamos o noso fraternal e solidario abrazo.
Carmelo Teixeiro, Directivo desta Asociación e Coordinador do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol dedicou os dez últimos anos da súa vida a dirixir con eficacia, enerxía e constancia todas as actividades desenvolvidas en contra da ubicación da Planta de Gas, da defensa medioambiental de Ría e da vida dos seus habitantes.
Ademais, Carmelo Teixeiro desempeñou un importante papel na Transición política do noso país. Procedente das JOC, participou activamente no movemento sindical de Bazán dos anos sesenta (foi xurado nas eleccións de 1963) e na reconstrución do movemento socialista na comarca, pois foi fundador da USO, posteriormente dirixente da UXT e formou parte da dirección do PS de G-PSOE, desde 1978, tamén a nivel de Galicia.
O seu traballo sempre intenso, desinteresado e discreto, ao longo de toda a súa vida, polas causas sindicais, políticas e sociais, fai que nós – os seus compañeiros de tantos anos – sintámonos enormemente orgullosos e agradecidos de compartir con el amizade, inquedanzas e tarefas.
O seu exemplo e a súa memoria compartida alentaranos sempre e estimularanos a seguir desenvolvendo cantas actividades contribúan a facer realidade o proxecto social que esta Asociación Cultural persegue.
Invitamos a toda a sociedade, cidadás e cidadáns, asociacións, entidades e institucións, a mostrar a solidariedade coa súa persoa, a súa acción e o seu pensamento, participando nas súas honras fúnebres que terán lugar:
Mércores 6 de Febreiro ás 18 h. no Cemiterio de Catabois (Ferrol)
Dentro dunhas horas estarei nas mesas electorais en Ferrol como apoderado do Partido Socialista. Estou seguro que a xente vai a participar masivamente nesta convocatoria electoral. Fronte a aqueles que desprezan a democracia e a participación da xente co seu voto, estaremos. Que ninguén o dubide.
manuelcendan.com 