Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

A capacidade de xestionar

Poblicado o por
Resposta

Andan as entidades veciñais revoltas en Ferrol, e se por algo se caracterizan é por facer esforzos por levarse ben cos sucesivos gobernos municipais, sen importarlles a súa cor. Elas están a algo “tan conservador” como buscar solucións para os problemas do día a día dos seus barrios. Non teñen teñen tempo para retóricas.

Queren solucións a problemas reais e inmediatos e agora non hai escusas. Lembran aquelo de que Ferrol necesitaba unha maioría absoluta? Pois, parece que iso quedou nun simple eslogan de campaña. Agora, resulta que trece son menos que oito.

Outra cousa que sae mal é o populismo. A renuncia á recadación por infraccións de tráfico acaba de facerlle un burato ás contas municipais de dous millóns de euros, que a actual corporación popular pretende paliar subindo un dez por cento o IBI a toda a cidadanía. Iso si, deixando que os bens da Xunta de Galicia non tributen por este concepto, algo que ninguén pode entender.

Si, a xestión desta maioría absoluta descansa na afabilidade do alcalde Rey Varela e na fichaxe de Ponte Far, concelleiro de cultura. Pero, todo goberno serio necesita amosar a súa capacidade de xestionar as cousas que inciden directamente na vida da cidadanía.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/capacidade-xestionar-5033429

O Bátava

Poblicado o por
Resposta

Son consciente de que a voz “pub” vai asociada ao simple consumismo e se a queremos unir con cultura parece un atrevemento. Pero, esta “disonancia” pódese mudar nunha experiencia que a sume.

Para isto son necesarios varios ingredientes, onde a posibilidade de manter unha conversa de xeito normal, está no corazón da súa oferta. Así a música debe acompañar e contribuír ao bo ambiente e á socialización buscada. A escusa primixenia “tomarse unha copa” convértese en cultura, cando os produtos a consumir son dunha indubidable calidade e a carón a atención é feita por verdadeiros profesionais, que coñecen todos os vértices das bebidas que serven á clientela: saber a súa orixe, a súa colleita e como se transforma nese manxar que, con ou sen alcol, te están a servir. En definitiva, a súas historia e intrahistoria.

Isto en Ferrol é posible. Aí está para confirmar as miñas palabras o “pub Bátava” na estrada de Catabois, fronteira co antigo Sánchez Aguilera. Un pub único e singular non só na cidade do mar, senón no conxunto do país en sentido amplo. O Bátava é un lugar de cultura viva.

Como curiosidade lembremos que houbo unha nación bátava na época romana e unha república bátava no XVIII, hoxe Países Baixos.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/batava-5025391

Novela de xadrez

Poblicado o por
Resposta

Di Eva Veiga que soñar é a única distancia real coa morte. En min hai tamén a percepción de que a lingua elude, como ela ben asegura, un baleiro que se abraza aos días como unha árbore sen pólas nin raíces. Si, un murmurio de palabras ás que un se acostuma como ese ruído de fondo, das que queres ser un cómplice seguro.

Oxalá fose así, porque un podería pensar que hai unha oportunidade para aquelas cousas ás que non tivo ocasión de alcanzar. É imposible mirar atrás, sería tanto como saberse cego. E a vida ten os seus propios vieiros e o noso albedrío está condicionado polo berce. A meritocracia é un invento dos de arriba para que os de abaixo crean que todos somos iguais.

Se de verdade houbera algo alén, eu pediría ser editor de libros. Gústanme esas pequenas editoriais que dedican os seus esforzos á tradución de autoras e autores “clásicos” (habería que definir este término). Ultimamente, ando a ler a Stefan Zweig. Tras “Mendel el de los libros” e “Carta de una desconocida” na editorial Acantilado, estou coa “Novela de xadrez” nunha moi boa edición ao galego das Irmás Cartoné, aínda que tamén a teñen na editorial Ir Indo. Traducir obras foráneas ao galego é unha aposta pola nosa cultura.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/novela-xadrez-5017421

Soneto a Cristo crucificado

Poblicado o por
Resposta

A beleza estivo presente este sábado pasado en Ferrol. O proxecto Concerto Novo encheron coas súas voces a Capela da Mercé da praza de Amboaxe. Cun programa de oito obras, delas tres de estrea absoluta. Meu recoñecemento aos dezaoitos anos da coral e ao seu director José Antonio García Mato.

Acertada a presenza dos dous compositores musicais e da poetisa Eva Veiga. Desta última sinto envexa sa. Unhas voces únicas, que con música de Julio Domínguez, converten un poema teu nunha vitoria da palabra contra o esquecemento e fronte o paso do tempo. Tres alalás musicados polo valisoletano Agustín Javier Lázaro Santos, unha aposta e un compromiso coa música máis tradicional galega.

Como salvagarda final, permítanme sinalar o canto do “Soneto a Cristo crucificado”. Un poema místico do século dezaseis musicado por José María Pérez Pastor. Din os seus versos iniciais: “Non me move, meu Deus, para quererte/ o Ceo que me tes prometido,/nin me move o Inferno tan temido,/para deixar por iso de ofenderte”.

É evidente que a arte sacra, en todas as súas vertentes, vai alén do feito relixioso. Permite a crentes, agnósticos e ateos participar de algo tan humano como é a creación artística para exaltar a vida.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/soneto-cristo-crucificado-5009167

Aparcadoiros disuasorios?

Poblicado o por
Resposta

No Ensanche A queren algo máis que palabras.

Non queren probar a perderse no labirinto que sempre supoñen eses macro proxectos que se anuncian para dinamizar o centro comercial de Porta Nova. Son partidarios de aquel vello refrán que fala de que máis vale paxaro en man.

Hai que salientar que é de todo comprensible que a Asociación de Veciños co seu presidente, Rafael Leira, reclamen unha pronta reapertura do aparcadoiro da praza do Inferniño coas súas 325 prazas.

Incluso sería entendible que, con esta política de aparcadoiros “disuasorios” de Canido e San Xoán, outros barrios ferroláns queiran estender este tipo de solucións de balde ás súas demandas e, máis, cando até agora foron os veciños e traballadores desas zonas o principais beneficiados, seguramente, únicos. É dubidoso que usuarios foráneos usen con normalidade eses dous aparcadoiros de referencia.

Evidentemente, nesta xeira para o Ensanche A – que ten a sensación de non ser debidamente atendido – habería que buscarlle entón algún tipo de compensación. É dicir, unha pronta reapertura, decidir que tipo de xestión necesita o aparcadoiro e que tipo de grandes bonificacións son necesarias para resultar ser definitivamente “disuasorio”.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/aparcadoiros-disuasorios-5000559