Estes días teño como lectura esta novela de Vargas Llosa publicada en 1981, que recrea literariamente a “guerra do canudos” no Brasil de 1896. A trama central é o conflito aberto entre os campesiños liderados por un fanático relixioso e os militares mandados a instancia dos grandes intereses económicos.

Hai todo un relato que ensina como o desfigurar a realidade e apostar por unha visión distorsionada, facendo da mentira a verdade leva ao fanatismo. Así como a mistura de política, relixión, miseria, explotación, barbarie e crueldade. A insurrección popular encabezada polo “profeta” Antonio Conselleiro vai a desenvolver a súa peculiar liberación e travesía do deserto ata a suposta terra prometida, construirá o seu propio templo e anunciará a vida do Anticristo ata desencadear a guerra do fin do mundo.

Esta novela parece oportuna, máis cando – na madrugada deste mércores pasado – estábamos á expectativa do que ía a acontecer con esa ameaza que anunciaba “a fin de toda unha civilización”. No seu día Saramago, e as letras portuguesas, creron que Vargas Llosa fixera un plaxio de Euclides da Cunha. En calquera caso, hoxe podería terse inspirado en Trump, Israel e todos os implicados en Ormuz.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/opinion/2026-04-10/a-guerra-do-fin-do-mundo-848177.html