No principio do Tempo, o Sol fachendoso sabía que grazas á súa luz non había escuridade no seu universo. Así, foi quen de descubrir un ser que el identificaba como unha muller, que cada día tomaba o seu baño nas augas salgadas do mar infinito. A alegría que isto lle producía facía que pretendera roubarlle tempo á Lúa. Mais, o Sol quería mudar a forma humana para poder achegarse a aquela criatura.

O Sol non foi quen de ocultar a súa frustración. Aí comezou a soltar unha bágoa tras outra, que a diferenza das dos humanos non eran gotas de auga, senón de gas e fogo. Isto provocaba cambios bruscos de temperatura que afectaban a todos os seres vivos. Grazas á Lúa, acompasaron os seus movementos e esta cada vez que o tapaba, permitía ao Sol liberar o seu mal de amores.

A Lúa díxolle que aquela criatura era unha serea e unha vez se apagase o seu derradeiro raio, as formas ían desaparecer e se ela fora quen de responderlle co mesmo amor, outra vez a Primeira Luz volvería para comezar todo de novo. Pero, para iso os humanos deberían lembrar ás sereas até o fin do tempo. Desde aquela o vento lembra, as olas do mar lembran… e ao atardecer, os humanos cantan cantigas de amor entre o Sol e a serea.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/opinion/2026-04-30/o-sol-namorado-852471.html